Na-lock ang pinagsamang ipon, saka lumabas ang totoong dahilan ng pekeng emerhensiyang ginawa ng asawa ko
Bahagi 3: Na-lock ang pinagsamang ipon, saka lumabas ang totoong dahilan ng pekeng emerhensiyang ginawa ng asawa ko
Nanlamig ang batok ni Lira nang biglang mahawi ang kurtina.
Nakatayo roon si Nico, hawak ang phone, namumutla sa galit. Saglit na nagtagpo ang mga mata nila.
“Lira?”
Hindi umatras si Lira.
Sa likod ni Nico, nakita niyang mabilis na humiga si Tino. Isinuot nito nang baligtad ang hospital gown at hinila ang kumot hanggang dibdib.
“Anong ginagawa mo rito?” tanong ni Nico.
Tumingin si Lira sa bukas na pinto ng kuwarto.
“Nasaan ang ICU?”
“Ano?”
“Nasaan ang ICU na kinalalagyan ni Papa?”
Napalingon si Nico kay Tino. Mabilis lang, pero sapat para makita ni Lira ang takot sa mukha nito.
“Ililipat sana siya,” sagot ni Nico. “Pero nag-stabilize. Kaya dinala muna rito.”
“Anong operasyon ang kailangan niya?”
“Hindi pa final.”
“Sinabi mong kailangan agad ng deposito.”
“Lira, hindi ito ang tamang oras.”
“Anong pangalan ng doktor?”
Napasinghap si Nico. Humakbang ito palapit at ibinaba ang boses.
“Puwede bang huwag kang gumawa ng eksena?”
Hindi gumalaw si Lira.
Sa loob ng kuwarto, umubo nang malakas si Tino. Pilit at tuyo ang tunog. Humawak pa ito sa dibdib habang nakapikit.
“Anak,” mahinang tawag nito. “Hayaan mo na. Baka nai-stress lang si Lira.”
Napatingin si Lira sa paper cup ng kape at kalahating pandesal sa mesa.
“May stroke ba talaga kayo, Pa?”
Dahan-dahang dumilat si Tino.
“Hindi ko alam ang sinasabi mo.”
“Kanina, malinaw na malinaw.”
Tumigas ang panga ni Nico.
“Gaano ka na katagal nakikinig?”
Hindi sumagot si Lira. Sa halip, itinaas niya ang phone at ipinakita ang screenshot ng pending transfer request.
Nasa screen ang halagang ₱300,000 at ang note na ginawa ni Nico.
Medical emergency—Tino Abad.
“Bakit may request na bago mo pa ako hingan ng confirmation?” tanong ni Lira.
“Joint account natin ’yan.”
“Hindi iyon sagot.”
“May emergency. Siyempre naghanda ako.”
“Para sa utang ni Papa?”
Nawala ang pilit na panghihina sa mukha ni Tino.
“Anong utang?”
“₱120,000.”
Nanikip ang mga mata ni Nico.
“Lira.”
“At ang matitira, reservation sa condo ng pinsan mo.”
Mula sa kabilang bahagi ng kuwarto, mabilis na tumayo ang biyenan niyang babae. Kanina pa pala ito naroon sa tabi ng bintana, tahimik at nakatalikod.
“Ano ba naman kayo?” umiiyak nitong sabi. “Nasa ospital ang asawa ko, pera pa rin ang iniisip mo?”
Tumingin si Lira rito. Walang luhang tumutulo, pero paulit-ulit nitong pinupunasan ang mga mata.
“Sinabihan ninyo rin ba akong huwag pumunta?”
“Gusto lang naming huwag kang maabala.”
“Sinabi ni Nico na makakadagdag ako sa gulo.”
“Dahil trabaho ka nang trabaho!” singhal nito. “Kapag kailangan ka ng pamilya, lagi kang maraming tanong.”
Napangiti nang bahagya si Lira. Hindi dahil natutuwa siya. Kundi dahil pamilyar na pamilyar ang linya.
Noong unang taon ng kasal nila, siya ang nagbayad sa tatlong buwang renta nang mawalan ng trabaho si Nico. Hindi niya iyon ipinaalala kahit minsan.
Noong sumunod na taon, siya ang bumili ng gamot ni Tino at nagbayad ng mga pagsusuri. Sinabi ng biyenan niyang babae na tungkulin niya iyon bilang manugang.
Noong ikatlong taon, kinuha ng pamilya ni Nico ang kalahati ng bonus niya para sa handaan. Nang tumanggi siyang dagdagan pa, tinawag siyang madamot.
Noong ikaapat na taon, tinanong siya sa hapag kung kailan siya magkakaanak. Nang sabihin niyang gusto muna niyang maging handa sila, tumawa si Tino.
“Ang dami mong alam sa pera,” sabi nito noon. “Pero hindi mo alam ang tunay na trabaho ng asawa.”
Hindi siya ipinagtanggol ni Nico.
Sa kotse pauwi, sinabi pa nitong matanda na si Tino at huwag na niyang dibdibin.
Limang taon siyang laging pinakiusapang umunawa.
Wala ni isang taong sinubukan siyang unawain.
“Hindi mo puwedeng i-freeze basta-basta ang pera natin,” sabi ni Nico.
“Ipinatigil ko ang transfer dahil kahina-hinala.”
“Asawa mo ako.”
“At hindi kita binigyan ng pahintulot.”
“Akin din ang account na ’yan!”
Binuksan ni Lira ang account details. Itinapat niya ang screen sa mukha ni Nico.
“Dalawang confirmation ang kailangan sa malalaking transfer. Pareho nating pinirmahan ang kundisyong iyan.”
“Hindi mo kailangang tratuhin akong magnanakaw.”
“Gumawa ka ng pekeng medical emergency.”
“Hindi peke!” sigaw ni Nico. “Nasa ospital si Papa.”
Mula sa pasilyo, napatingin ang isang nars. Bahagyang isinara nito ang medicine cart, pero hindi lumapit.
Ipinakita ni Lira ang nakalagay sa admission record na nakasabit sa paanan ng kama. Routine observation ang mababasang dahilan. Walang ICU. Walang agarang operasyon.
“Checkup lang ito,” sabi niya.
“May nararamdaman talaga ako,” singit ni Tino. “Hindi mo ba nakikitang matanda na ako?”
“Narinig ko kayong tumatawa.”
Tumahimik silang lahat.
Unti-unting ibinaba ni Tino ang kamay mula sa dibdib.
Lumapit si Nico kay Lira. Nagbago ang tono nito. Hindi na galit. Malambing na, gaya ng boses na ginagamit nito tuwing may kailangang hingin.
“Hon, makinig ka muna.”
Napaatras si Lira nang subukan nitong hawakan ang braso niya.
Napahinto si Nico.
“Hindi namin gustong matakot ka,” pagpapatuloy nito. “Nag-panic lang ako. May kailangang bayaran si Papa. Kapag hindi nabayaran, lalaki ang interes.”
“Bakit operasyon ang sinabi mo?”
“Dahil alam kong hindi ka papayag kapag utang lang.”
Parang may marahang pumutok sa loob ng dibdib ni Lira.
Hindi na nito itinanggi.
Hindi na rin nito kayang tawaging pagkakamali ang ginawa.
“Alam mong hindi ako papayag,” sabi ni Lira, “kaya nagsinungaling ka.”
“Babawiin naman natin.”
“Pati condo ng pinsan mo, babawiin natin?”
Napakamot si Nico sa noo.
“Opportunity kasi ’yon. Kapag nawala ang unit, sayang.”
“Pera ko ang gagamitin ninyo sa opportunity na hindi ninyo sinabi sa akin.”
“Pera natin.”
“Walumpung porsiyento ng laman ng account, mula sa suweldo ko.”
Napailing si Nico.
“Ayan ka na naman sa porsiyento. Mag-asawa tayo. Bakit kailangan mong bilangin lahat?”
“Dahil binilang ninyo kung magkano ang makukuha ninyo sa akin.”
Muling umiyak ang biyenan niyang babae.
“Pinalaki namin nang maayos si Nico. Pinatuloy ka namin sa pamilya. Tapos ngayong nangangailangan kami, ipapamukha mo ang pera mo?”
Napatingin si Lira kay Nico.
Hinihintay niyang sabihin nitong tama na.
Hinihintay niyang ipagtanggol siya kahit minsan.
Sa halip, lumapit si Nico sa ina nito at hinaplos ang balikat.
“Ma, huwag kang umiyak.”
Doon tuluyang may namatay na pag-asa sa loob ni Lira.
Hindi ang pagmamahal. Matagal na palang sugatan iyon.
Ang namatay ay ang paniniwala niyang kapag nagsikap pa siya, kapag nagbigay pa siya, kapag naging mas mabuting asawa siya, darating ang araw na ituturing din siyang pamilya.
“Alisin mo ang freeze,” sabi ni Nico.
“Tatawag ang bangko para sa verification.”
“Sabihin mong nagkamali ka.”
“Hindi ako nagkamali.”
“Lira, kailangan ni Papa ang pera.”
“Para saan? Utang o condo?”
Namula ang mukha ni Nico.
“Pareho. Pamilya naman natin ang makikinabang.”
“Hindi ninyo ako pamilya.”
“Drama na naman.”
“Kapag pera ko ang kailangan, asawa mo ako. Kapag nagtatanong ako, sagabal ako.”
“Hindi ko sinabi ’yan.”
“Sinabi mong makakadagdag ako sa gulo kapag pumunta ako rito.”
“Iba ang ibig kong sabihin.”
“Sinabi mo ring nasa ICU si Papa.”
Napabuntong-hininga si Nico. Tumingin ito sa pasilyo, saka muling lumapit.
“Fine. Mali ang paraan ko. Pero hindi ibig sabihin na sisirain mo kami dahil lang doon.”
“Hindi ako ang gumawa nito.”
“Ang tigas talaga ng ulo mo.”
Bumaba ang boses ni Nico. Nawala ang lambing.
“Alam mo bang mapapahiya ako sa pinsan ko? Nangako na ako. Akala nila maaasahan ako.”
Napatitig si Lira sa asawa.
Naroon pala ang totoong takot nito.
Hindi na baka mamatay ang ama.
Hindi na baka masira ang pagsasama nila.
Natatakot si Nico na mapahiya sa mga taong pinangakuan nito gamit ang perang hindi naman kaniya.
“May sinabi ka bang emergency sa pinsan mo?” tanong ni Lira.
“Hindi iyon ang punto.”
“Ipinangako mo na ang pera bago mo ako tawagan.”
Hindi kumibo si Nico.
Sapat na ang katahimikan nito.
Pinatay ni Lira ang screen ng phone. Isinilid niya iyon sa bag, saka humakbang palayo.
“Uuwi ako.”
Sumunod agad si Nico.
“Mag-usap tayo roon.”
“Ako lang.”
“Bahay ko rin ’yon.”
“Hindi ko sinabing hindi ka puwedeng umuwi.”
“Kung ganoon, sabay tayo.”
“May hinihintay pa kayong clearance, hindi ba?”
Nakita niyang kumislot ang labi ni Tino.
Binuksan ni Lira ang pinto. Bago siya tuluyang lumabas, narinig niyang nagsalita si Nico.
“Ginagawa mo akong kahiya-hiya sa pamilya ko.”
Napahinto siya.
Hindi siya lumingon.
“Hindi ako ang nagsinungaling sa asawa ko.”
Diretso siyang naglakad sa pasilyo.
Hindi siya hinabol ni Nico. Narinig lamang niya ang mahinang pagmumura nito at ang boses ni Tino na nag-uutos na tawagan agad ang bangko.
Sa labas ng San Isidro Medical Center, sinalubong si Lira ng mainit na hangin. Mahigpit niyang hinawakan ang strap ng bag habang naglalakad.
Gusto niyang umiyak, pero parang ayaw sumunod ng katawan niya.
Mas nangingibabaw ang isang malinaw na pangangailangan.
Kunin ang mga dokumento.
Passport. Employment records. Insurance policy. Mga papeles ng tirahan. Lahat ng maaaring gamitin ni Nico para makakuha ulit ng access o magpanggap na may pahintulot niya.
Habang nasa biyahe, sunod-sunod ang tawag ni Nico.
Hindi niya sinagot ang mga iyon.
Dumating ang isang mensahe.
Hindi mo naiintindihan ang sitwasyon. Tawagan mo ako.
Kasunod nito:
Huwag kang gagawa ng desisyon habang galit ka.
Pagkatapos:
Kung may mangyari kay Papa, konsensiya mo ’yon.
Binasa ni Lira ang huling mensahe. Kumuha siya ng screenshot, saka inilagay sa silent ang phone.
Pagdating sa Bayan Residences, halos tumakbo siya papunta sa elevator. Ngayon lang niya napansing masakit ang mga paa niya sa suot na sapatos. Hindi pa rin siya nakapag-almusal.
Pagbukas ng pinto ng unit, katahimikan ang sumalubong sa kanya.
Maayos ang sala.
Nasa mesa pa ang mug na ginamit niya habang nagtatrabaho kagabi. Nakatiklop ang kumot sa sofa. Nakasara ang kurtina.
Pero bahagyang nakabukas ang pinto ng kuwarto.
Natigil si Lira.
Sigurado siyang isinara niya iyon bago umalis.
Dahan-dahan siyang pumasok.
Nasa ibabaw ng kama ang maliit niyang maleta.
Bukas.
Nakabagsak sa gilid ang zipper. Magulo ang mga damit na maingat niyang itinupi ilang linggo na ang nakaraan. Nakabaligtad ang bulsa sa loob.
Lumapit si Lira sa cabinet.
Nasa ilalim dapat ng mga tuwalya ang brown envelope ng mahahalagang papeles. Inalis niya ang unang tuwalya, saka ang pangalawa.
Wala ang envelope.
Binuksan niya ang drawer.
Wala ang passport niya.
Wala rin ang kopya ng papeles ng unit.
Mabilis niyang kinuha ang maliit na lalagyan sa likod ng drawer. Bukas ang takip nito.
Nawala ang insurance card niya.
Nanlamig muli ang mga kamay ni Lira.
Hindi maaaring si Nico ang kumuha pagkatapos ng komprontasyon. Nasa ospital pa ito nang umalis siya.
Ibig sabihin, binuksan na nito ang maleta bago pa siya makarating sa San Isidro Medical Center.
Bago pa nito malamang na narinig niya ang lahat.
Bago pa niya i-freeze ang account.
Hindi lang pala pera ang inihanda nitong kunin.
At habang nakatitig si Lira sa walang lamang drawer, umilaw ang phone niya.
Papasok ang tawag ni Nico.
Sa pagkakataong iyon, hindi takot ang unang naramdaman niya.
Kundi katiyakang matagal nang may plano ang asawa niya—at kailangan niyang kumilos bago ito makabalik.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)