Sa Tala Bank, ang babaeng humagis ng plato sa akin ay dumating na may dalang proyekto at nanginginig na kamay
Bahagi 3: Sa Tala Bank, ang babaeng humagis ng plato sa akin ay dumating na may dalang proyekto at nanginginig na kamay
Sumikip ang buhol ng kurbata sa leeg ni Ivo nang marinig niya ang pagbukas ng pinto ng kuwarto.
Nakatayo si Lia sa may pinto. May hawak itong telepono. Namumugto pa rin ang mga mata, pero maayos ang boses.
“May isa pang tawag si Mama.”
Hindi agad lumingon si Ivo mula sa salamin.
“Sinagot mo?”
“Hindi pa.” Tumingin si Lia sa screen. “Tatlong missed call na.”
Kinuha ni Ivo ang relo sa side table. Alas-siyete y medya pa lang.
“Baka tungkol sa meeting niya.”
“Hindi.” Napailing si Lia. “Kapag ganito siya kaaga tumawag, may gusto siyang ipagawa.”
Tumunog muli ang telepono.
Napatitig si Lia roon nang ilang segundo. Pagkatapos, huminga siya nang malalim at sinagot ang tawag.
“Ma.”
Hindi marinig ni Ivo ang unang sinabi ni Dalia. Nakita lang niyang tumigas ang balikat ni Lia.
“Ngayon din?” tanong nito.
Lumapit si Ivo, pero hindi niya kinuha ang telepono.
“Ma, bakit kailangan kong pumunta sa Tala Center?”
Nag-iba ang mukha ni Lia.
“Personal guarantee?”
Napatigil ang kamay ni Ivo sa pagkakabit ng relo.
“Hindi ako pumayag no’n,” sabi ni Lia. “Hindi ko pa nga nababasa ang mga papeles.”
May ilang segundong katahimikan.
“Hindi, hindi ako nagpapahirap,” mariing sabi ni Lia. “Nagtatanong lang ako.”
Mula sa kabilang linya, may boses na hindi malinaw ngunit mabilis at matigas.
Napapikit si Lia.
“Sige,” mahinang sagot nito. “Pupunta ako.”
Pagkababa ng tawag, ibinaba nito ang telepono sa kama na parang mabigat iyon.
“Pipirmahin daw ako sa guarantee,” sabi ni Lia. “Para raw makita ng bangko na buo ang tiwala ng pamilya sa project.”
“May sariling negosyo ka ba roon?”
“Wala.”
“May shares ka?”
“Wala rin.”
Tiningnan siya ni Ivo sa salamin.
“Kung ganoon, bakit ikaw ang pipirma?”
Napaupo si Lia sa gilid ng kama.
“Dahil anak niya ako.”
Hindi iyon sagot. Pareho nilang alam.
Lumapit si Ivo. Inayos niya ang hibla ng buhok sa pisngi nito.
“Hindi ka pipirma ng hindi mo binabasa.”
“Magagalit siya.”
“Magagalit siya kahit huminga ka nang hindi niya gusto.”
Napatawa si Lia nang mahina. Saglit lang.
“Ang sama mong magsalita tungkol sa nanay ko.”
“Hindi. Tama lang.”
Nakatitig si Lia sa maitim na kurbata niya.
“Bakit kailangan mong magsuot ng ganyan? Hindi ka naman papasok sa office mo ngayon, ’di ba?”
Sandaling natigilan si Ivo.
“May aasikasuhin lang ako sa Tala Center.”
“Doon din?”
“Oo.”
May tanong sa mata ni Lia. Hindi niya itinuloy.
“Magkita tayo sa lobby?” tanong nito.
Tumango si Ivo.
“Magkita tayo roon.”
Pagkalabas ni Lia ng apartment, nanatili si Ivo sa harap ng salamin.
Sa screen ng telepono niya, nakabukas ang mensahe ng kaniyang assistant.
**Board room ready. Credit committee present. Luntian Shore documents under review.**
Pinatay niya ang screen.
Hindi pa oras.
Sa Tala Center, malamig ang hangin sa lobby.
Masyadong maliwanag ang mga salamin. Masyadong makintab ang marmol. Sa gitna, may malaking eskultura ng alon na bakal, nakaharap sa mga bintanang tanaw ang ilog.
Nakatayo si Ivo sa tabi ng isang haligi, hawak ang kape na hindi niya iniinom.
Nasa ikalawang palapag ang board. Nasa kabilang dulo ng pasilyo ang assistant niya, naghihintay ng isang tingin lamang mula sa kaniya.
Ngunit nakatingin si Ivo sa umiikot na pinto.
Dumating si Dalia.
Nakasoot ito ng kulay abong bestida at puting blazer. Maayos ang buhok. Mahigpit ang pulang lipstick. Ngunit hindi maitago ng make-up ang puyat sa ilalim ng mga mata nito.
May dala itong malaking leather bag at dalawang makapal na folder.
Kasunod nito ang isang staff ng Luntian Shore na may hawak na tube ng plano. Hindi nagtagal, may tawag itong sinagot sa labas at iniwan si Dalia sa lobby.
Napatingin si Dalia sa paligid.
Parang may hinahanap.
O may iniiwasan.
Nang makita si Ivo, biglang tumuwid ang tindig nito.
“Ivo.”
Lumapit siya.
“Bakit nandito ka?”
“May aasikasuhin lang.”
Sinipat siya ni Dalia mula ulo hanggang paa. Puting polo. Maayos na kurbata. Madilim na slacks. Walang mamahaling relo na halatang ipinagmamalaki. Walang driver. Walang kasama.
“May interview ka?” tanong nito.
“Hindi.”
“May ipapasa kang application?”
Hindi sumagot si Ivo.
Nagmadali si Dalia sa pagtingin sa oras.
“Fine. At least, nandito ka.” Iniabot nito ang leather bag. “Hawakan mo muna ito.”
Tiningnan ni Ivo ang bag.
“Ma, mabigat ’yan,” dagdag ni Dalia, tila nainis sa katahimikan niya. “Nandiyan lahat ng revised proposal. Huwag mong ibagsak.”
Kinuha ni Ivo ang bag.
Hindi dahil utos iyon.
Dahil nanginginig ang kamay ni Dalia habang bitbit iyon.
Naglakad ito papunta sa reception desk. Sumunod si Ivo nang isang hakbang sa likod.
“Good morning, Ma’am Marasigan,” bati ng receptionist. “Naka-book po kayo sa executive conference floor.”
“Alam ko,” mabilis na sagot ni Dalia. “Nasaan ang chairman?”
“Paparating na po.”
Bahagyang nagbago ang mukha ni Dalia.
“Late?”
“Hindi po. Nasa building na raw po.”
Nabigla si Dalia, saka tumingin sa elevator.
“Pakisabi, handa na ako.”
“Noted po.”
Tumunog ang telepono ni Dalia. Sinagot nito agad.
“Ano?” matalim nitong bungad.
Nanahimik ito.
Unti-unting nawala ang kulay sa mukha niya.
“Paano nangyari iyon?”
Hindi marinig ni Ivo ang kabilang boses, pero nakita niyang humigpit ang pagkakahawak ni Dalia sa telepono.
“Hindi puwedeng umatras si Mr. Vero ngayon. May term sheet na kami.”
Huminga ito nang mabilis.
“Hindi, huwag mong sabihin sa iba. Ako ang kakausap.”
Ibinaba nito ang tawag.
Sa loob ng ilang segundo, nakatitig lang si Dalia sa sahig na marmol.
“May problema?” tanong ni Ivo.
Mabilis siyang tiningnan ni Dalia, tila nakalimutang naroon siya.
“Wala.”
“Hindi mukhang wala.”
“Hindi mo kailangang malaman.”
Tumango si Ivo.
“Okay.”
Naiinis na ibinuga ni Dalia ang hangin.
“Umatras ang pangunahing investor.” Bumaba ang boses nito. “May issue raw sa timetable ng permits. Natakot ang board nila.”
“Malaki ba ang kailangan ninyong pondohan?”
Mahigpit ang tingin ni Dalia.
“Bakit? May maitutulong ka ba?”
Hindi sumagot si Ivo.
Nagpatuloy si Dalia, mas mababa ang boses.
“Kapag hindi natuloy ang bridge loan, titigil ang construction. May mga contractor. May advance payments. May mga unit buyer na naghihintay.” Tumingin ito sa elevator. “Hindi puwedeng tumigil ang Luntian Shore.”
“Baka puwedeng bawasan ang proyekto.”
“Hindi mo naiintindihan.” Napatawa ito nang maikli, walang saya. “Kapag binawasan ko, iisipin ng lahat mahina ako. Kapag umatras ako, kakalat na bumabagsak ang kumpanya.”
“Mas mahalaga ba ang sasabihin nila kaysa sa kaya ninyong bayaran?”
Tumama ang tingin ni Dalia sa kaniya.
“Madali magsalita kapag wala kang pinangangalagaan.”
Tahimik si Ivo.
Sa isip niya, bumalik ang eksena sa bangka.
Ang platong may tira-tirang pagkain.
Ang basurahan.
Ang paraan ng pagtingin ni Dalia sa kaniya, na parang wala siyang puwang kahit sa tabi ng mesa.
Ngayon, narito ito sa Tala Center. Mahigpit ang palad. Basag ang boses sa dulo ng bawat salita.
Hindi siya nakaramdam ng saya.
Mas lalong hindi siya nakaramdam ng awa na madaling ibigay.
Bumukas ang elevator.
Lumabas si Lia.
Mabilis ang lakad nito, hawak ang maliit na bag sa dibdib. Nang makita si Ivo, bumagal ito.
“Ivo?”
Lumapit siya rito.
“Bakit ikaw ang may hawak ng bag niya?”
Bago pa makasagot si Ivo, sumingit si Dalia.
“Dahil nandito siya at wala naman siyang ginagawa.”
Tumingin si Lia sa ina. Hindi sumigaw. Hindi rin umiwas.
“May ginagawa siya, Ma. Tao siya.”
“Lia, please.” Hinaplos ni Dalia ang sentido. “Hindi ito ang oras para sa lecture.”
“Hindi rin oras para pirmahan ko ang personal guarantee nang hindi ko alam ang laman.”
Nanigas ang mukha ni Dalia.
“Sinabi ko nang formality lang iyon.”
“Kapag pumirma ako, pananagutan ko rin ’yan.”
“Pamilya tayo.”
“Pamilya rin tayo kagabi.”
Tumahimik ang lobby.
May dumaan na dalawang empleyado. Hindi sila tumingin, pero bumagal ang hakbang nila bago tuluyang lumayo.
Napatitig si Dalia sa anak.
“Talaga bang dito mo gusto akong kausapin?”
“Dito mo rin ako pinatawag.”
“Dahil kailangan kita.”
“Hindi mo kailangan ako,” sagot ni Lia. “Kailangan mo ang pirma ko.”
Bumaba ang tingin ni Dalia sa folder.
“Hindi mo alam ang bigat ng sitwasyon.”
“Turuan mo ako, kung gusto mong umintindi ako.” Inilahad ni Lia ang kamay. “Ipakita mo ang papers.”
Hindi agad kumilos si Dalia.
“Lia.”
“Ipakita mo.”
Ibinigay ni Ivo ang leather bag kay Dalia. Dahan-dahang binuksan nito ang zipper, saka inilabas ang isang folder.
May nakasingit na pahina sa unahan.
**PERSONAL GUARANTY — LIA MARASIGAN**
Namutla si Lia.
Binasa nito ang unang talata. Ang susunod. Pagkatapos, mabilis niyang tiningnan ang numerong nakalagay sa ibaba.
“Ma…” Halos hindi lumabas ang boses niya. “Bakit ako mananagot sa buong halaga?”
“Hindi naman mangyayari iyon.”
“Pero posible.”
“Kung maniniwala ka sa akin, walang mangyayari.”
Natawa si Lia nang isang beses. Nanginginig.
“Ganoon din ang sinabi mo noong pinapasok mo ako sa trabaho sa Luntian Shore. ‘Magtiwala ka.’ Tapos bawat mali ng opisina, ako ang pinaharap mo sa clients.”
“Natuto ka naman.”
“Hindi ako natuto. Natakot lang ako.”
Sumikip ang panga ni Dalia.
“Hindi ko ginawa iyon para saktan ka.”
“Pero nasaktan ako.”
Hindi nagsalita si Dalia.
Lumapit si Ivo kay Lia. Hindi niya hinawakan agad ang kamay nito. Hinintay niyang kusang lumapit ito.
Nang magdikit ang mga daliri nila, doon lang siya nagsalita.
“Hindi ka pipirma kung hindi mo gusto.”
Mabilis na tumingin si Dalia sa kaniya.
“At ikaw, huwag kang makialam sa negosyo namin.”
“Pamilya niya ako.”
“Hindi ka—”
Naputol si Dalia.
May lumapit na babae mula sa executive floor. Nakasoot ito ng maitim na suit. May tablet sa dibdib at ID ng Tala Bank sa leeg.
Huminto ito sa harap ni Ivo.
Yumuko.
“President Alunan,” sabi nito. “Naghihintay na po ang board.”
Nawalan ng tunog ang lobby.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)