Pagsapit ng ikatlong araw, may mga pasaherong naghihintay sa pantalan dahil wala nang sumasalo sa mga pagkukulang ng bawat mesa
Bahagi 2: Pagsapit ng ikatlong araw, may mga pasaherong naghihintay sa pantalan dahil wala nang sumasalo sa mga pagkukulang ng bawat mesa
Kumalansing ulit ang radyo sa mesa ni Tala.
“**Tala, sagutin mo ang radyo. Ngayon na.**”
Hindi niya agad hinawakan iyon.
Nakatitig siya sa tatlong pulang ruta sa central screen. Sa paligid niya, may mga upuang biglang naitulak. May nagbukas ng sabay-sabay na tab sa computer. May nagtanong kung sino ang may pinakahuling listahan.
Lumapit si Migs sa mesa niya.
“Hindi mo ba naririnig?” mariin nitong tanong.
Narinig ni Tala ang bawat kalansing ng radyo. Pati ang mabilis na paghinga ng staff sa kabilang linya.
“Hindi ako ang dispatch lead,” sabi niya.
“Pero alam mo ang gagawin.”
“Alam ko rin kung kanino dapat manggaling ang utos.”
Namutla ang mukha ni Migs, saka tumigas.
“Tala, huwag ngayon.”
“Iyon din ang sinabi ninyo sa akin noon. Huwag ngayon. Tulong lang. Urgent lang.”
Mula sa dulo ng room, lumapit si Berto. Hawak nito ang tablet, pero hindi nito tinitingnan ang screen.
“Ano’ng problema?” tanong nito.
Itinuro ni Migs ang radyo. “Ayaw niyang tumulong.”
Hindi agad tumingin si Tala kay Migs. Kay Berto siya tumingin.
“May pormal bang assignment sa akin para sa dispatch?”
Umigting ang panga ni Berto.
“May tatlong rutang naka-hold.”
“May tatlong desk na may responsibilidad sa mga rutang iyon.”
Muling kumalansing ang radyo.
“Operations, pakisagot. Naghihintay ang mga pasahero sa gate.”
Napapikit si Berto nang saglit. Pagdilat nito, si Migs ang hinarap.
“Ikaw ang lead ng shift.”
“Tala ang may alam ng lumang proseso,” mabilis na sagot ni Migs.
“Kung ganoon, alamin mo.”
Hindi nagsalita si Tala. Hindi rin siya ngumiti.
Kinuha ni Migs ang radyo, pero mali ang una nitong tinawag na ruta. Kinailangan pa nitong magtanong sa pier staff kung anong oras naipadala ang unang abiso. Sa booking desk, naghahanap pa rin ang empleyada ng nawawalang labindalawang pangalan.
Habang nagkakagulo ang iba, tinapos ni Tala ang sariling trabaho.
Inayos niya ang passenger load na naka-assign sa kanya. Kinumpirma niya ang trip codes. Naglagay siya ng tamang tala sa data board.
Hindi niya pinabayaan ang trabaho niya.
Hindi lang niya sinalo ang trabaho ng lahat.
Bandang hapon, naalis din ang pula sa mga screen. Hindi dahil may biglang naging maayos. Kundi dahil isa-isang pinilit ng bawat mesa na tapusin ang sariling kulang.
Na-delay ang Rutang Timog nang dalawampung minuto.
Nagalit ang ilang pasahero sa maling pila.
May staff sa pier na napilitan magpaliwanag nang paulit-ulit.
Pagkatapos ng shift, dumaan si Migs sa likod ng upuan ni Tala.
“Ang saya mo?” mahina nitong sabi.
Hindi huminto ang mga daliri ni Tala sa pag-type.
“Hindi.”
“May nadelay na ferry dahil sa’yo.”
“May nadelay na ferry dahil walang gustong umako sa trabaho nila.”
“Pareho lang ’yon.”
“Hindi.”
Ngayon siya tumingin kay Migs.
“Magkaiba ang tumulong sa responsableng tao at ang gawing responsibilidad ang taong laging tumutulong.”
Umalis si Migs nang walang sagot.
Kinagabihan, binuksan ni Tala ang phone niya habang nasa biyahe pauwi. May labingpitong mensahe sa work group.
May humihingi ng lumang manifest file.
May nagtatanong kung paano gumawa ng turnover note.
May nag-tag sa kanya sa abiso para sa susunod na araw.
Hindi niya binuksan ang mga iyon.
Pagdating sa bahay, inilapag niya ang phone sa mesa nang nakataob.
Sa unang gabi, mahirap matulog.
Hindi dahil nagsisisi siya.
Kundi dahil kabisado ng katawan niya ang gulo kapag may naiwan. Sanay ang kamay niyang bumangon, magbukas ng laptop, mag-ayos ng isang file para lang hindi mahirapan ang iba kinabukasan.
Pinilit niyang manatili sa kama.
Hindi siya ang dahilan kung bakit walang gumawa ng trabaho nila.
Pagsapit ng ikatlong araw, hindi na galit ang tingin ng mga tao kay Tala.
Pagod na.
Iyon ang mas mabigat.
Lumapit ang empleyada sa booking desk bago pa magsimula ang umagang shift. May hawak itong printout na puno ng marka.
“Tala,” sabi nito. “Puwede mo bang tingnan kung tama itong manifest?”
Hindi agad kinuha ni Tala ang papel.
“Sino ang nag-encode?”
“Ako.”
“Sino ang nag-check?”
“Ako rin.”
“May booking lead kayo.”
Napabuntong-hininga ang babae. “Busy siya.”
“Busy rin ako.”
Hindi matalim ang boses ni Tala. Maayos lang.
Pero hindi umatras ang hangganan niya.
Tumango ang babae, saka dahan-dahang binawi ang papel.
Maya-maya, dumating ang technician. May dala itong tablet at nakakunot ang noo.
“Hindi ko makita ang format ng turnover.”
“May standard form sa technical server,” sabi ni Tala.
“Hindi kagaya ng ginawa mo.”
“Doon kayo gumawa ng bago.”
“Mas mabilis sana kung ibibigay mo na lang.”
“Mas mabilis din kung natutunan ninyo noong una.”
Hindi na ito nakipagtalo.
Sa kabilang mesa, narinig ni Tala ang maikling tawa ni Migs.
“Ang dami talagang arte kapag feeling indispensable.”
Hindi siya lumingon.
Nagpatuloy lang siyang mag-check ng mga numero sa monitor.
Ilang minuto bago ang unang alis ng ferry, may lumabas na mensahe sa pier group.
**Lipat ang boarding para sa Rutang Silangan. Gate 2.**
Kasunod agad ang isa pang mensahe mula sa shift desk.
**Rutang Silangan: Gate 4.**
Magkaibang gate.
Magkaibang oras.
Magkaibang staff ang nag-forward.
Mula sa monitor, nakita ni Tala ang bilang ng pasaherong bumababa sa maling waiting area. Sa live feed, may matandang lalaking hawak ang tiket at paikot-ikot ang tingin. May nanay na may kasamang bata na nagtatanong sa guard. May staff na tumatakbo mula isang karatula papunta sa isa pa.
Lumapit ang pier staff sa radyo.
“Operations, nasa Gate 2 ang kalahati. Nasa Gate 4 ang iba. Ano ang final?”
Sumagot si Migs nang mabilis.
“Gate 4.”
“Pero may announcement na Gate 2.”
“Hindi ko ’yon ginawa.”
Tumigil ang mga daliri ni Tala sa keyboard.
Hindi niya kailangang tumingin para malaman kung sino ang tumingin sa kanya.
“May template ka kasi,” dagdag ni Migs, mas malakas. “Kung hindi mo inalis, walang gulo.”
Dahan-dahang humarap si Tala.
“Hindi template ang nagpadala ng magkaibang utos.”
“Pero dati, chine-check mo lahat.”
“Dati, ginagawa ko ang trabaho ng booking, pier, technical, at shift lead.”
“Hindi naman kita pinilit.”
May ilang segundo ng katahimikan.
Nasa pinto si Berto. Hindi malinaw kung gaano katagal na itong nakikinig.
Itinuro ni Tala ang dalawang mensahe sa screen.
“May pangalan ang nagpadala ng una. May pangalan ang nagpadala ng pangalawa. Parehong hindi akin.”
Hindi makasagot si Migs.
“Kung mali ang proseso,” sabi ni Tala, “ayusin natin ang proseso. Huwag mong ilagay sa isang tao ang lahat para lang may masasandalan kayo kapag may pumalya.”
Mula sa pier, muling tumawag ang radyo.
“Operations, naghihintay pa rin ang mga pasahero. Kailangan namin ng isang malinaw na utos.”
Tumingin si Berto kay Migs.
“Magbigay ka.”
Napalunok si Migs. Kinuha nito ang radyo.
“Gate 4 ang final,” sabi nito. “Magpadala kayo ng staff sa Gate 2. Ilipat ang pila. Maglabas ng corrected announcement.”
Hindi perpekto.
Pero malinaw.
Lumipas ang halos kalahating oras bago maayos ang pila. Walang naiwang pasahero, pero maraming mukhang inis. Sa coordination room, mas mabigat ang katahimikan kaysa tunog ng mga keyboard.
Bandang tanghali, nagkaroon ng problema sa schedule ng evening ferry. May kailangang palitan sa oras ng isang barko dahil may maintenance check na mas tumagal kaysa inaasahan.
Simple lang iyon sa papel.
Bagong oras.
Bagong boarding window.
Bagong crew turnover.
Pero kailangang magkasundo ang booking desk, pier staff, technical team, at shift lead.
Dati, si Tala ang tahimik na nagdudugtong sa lahat.
Ngayon, kanya-kanyang tanong ang umikot sa room.
“Sino ang mag-a-update sa pasahero?”
“Sino ang magko-confirm ng makina?”
“Sino ang magpapalit sa board?”
“Nasaan ang huling format?”
Nakasandal si Migs sa mesa niya. Pawis na ang noo nito kahit malamig ang aircon.
“Konting delay lang naman ’to,” sabi nito, pilit na kampante. “Mga liliit na bagay.”
Tumingin si Tala sa board.
Sa ibaba ng isang ruta, may tatlong magkakaibang oras na nakalagay.
Sa radyo, may staff na humihingi ng final instruction.
Sa booking desk, may pasaherong nagsisimula nang magreklamo dahil wala raw makasagot kung saan sila maghihintay.
Lumapit si Berto sa gitna ng room.
Hindi ito nagsalita agad.
Tinitigan nito ang board. Ang mga oras. Ang mga mensahe. Ang mga taong nakatingin sa isa’t isa, naghihintay ng sasalo.
Pagkatapos, dahan-dahan nitong ibinaling ang tingin kay Tala.
“Ano ba,” tanong ni Berto, “ang laging nag-aasikaso ng mga ’to?”
Hindi yumuko si Tala.
Hindi rin siya nagmadaling sumagot.
Sa unang pagkakataon, nakita niyang hindi na galit ang mukha ni Berto.
Naguguluhan ito.
At marahil, nagsisimula nang makakita.
“Hindi isang tao,” sabi ni Tala.
Kumalansing ang radyo.
“Operations, sino ang responsable?”
Nanatili ang tingin ni Berto sa kanya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
Huminga si Tala.
“May kanya-kanyang responsibilidad ang bawat mesa. Ako lang ang laging tinatawag kapag may hindi gumawa.”
Tahimik si Berto.
Muling tumingin ito sa nagkakagulong board, saka sa mga pulang marka ng delay.
Pagkatapos, mas mababa ang boses nitong nagtanong:
“Kung ganoon… sino ang laging nagtatago ng lahat ng kulang?”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)