Habang Tahimik na Pinoprotektahan ni Regina ang Pamilya ni Nestor, Isang Lumang Kasunduan ang Nagbunyag Kung Sino ang Tunay na Nagplano sa Pagbagsak ng Monteluna
BAHAGI 3: Habang Tahimik na Pinoprotektahan ni Regina ang Pamilya ni Nestor, Isang Lumang Kasunduan ang Nagbunyag Kung Sino ang Tunay na Nagplano sa Pagbagsak ng Monteluna
Hindi na kami nagsayang ng kahit isang minuto.
Pagkababa pa lang ni Regina ng telepono, agad niyang isinara ang laptop.
—Uuwi tayo sa Bulacan.
Hindi na ako nagtanong.
Sa tono pa lang ng boses niya, alam kong seryoso ang sitwasyon.
Habang bumibiyahe kami, ilang ulit kong tinatawagan ang tatay ko.
Walang sumasagot.
Mas lalo akong kinabahan.
Pagdating namin sa bahay bandang alas-onse ng gabi, bukas pa ang ilaw sa maliit naming tindahan.
Nakahinga ako nang maluwag nang makita kong nakaupo si Tatay sa lumang bangko.
Pero nang makita niya kami, agad siyang tumayo.
—Buti dumating kayo.
May iniwan silang mga papeles.
Inilapag niya sa mesa ang makapal na envelope.
May logo iyon ng isang malaking financing company.
Kasama ang isang kasunduan na nagsasabing isinangla raw namin ang lupa kapalit ng malaking utang.
Nanlaki ang mga mata ko.
—Hindi tayo umutang!
Umiling si Tatay.
—Kaya nga hindi ako pumirma.
Sinabi nilang pirma lang daw ang kulang.
Kapag hindi raw ako pumayag, maaaring magkaroon ng kaso.
Tahimik na binasa ni Regina ang bawat pahina.
Pagkatapos ay ngumiti siya.
Hindi masayang ngiti.
Kundi ngiting alam niyang may nahuli na siyang malaking pagkakamali.
—Peke.
Napatingin kami sa kaniya.
—Hindi lang peke ang kontrata.
Mali rin ang corporate registration number.
Pati tax identification ng kompanya, hindi tugma.
May nagmamadali.
At kapag nagmamadali ang kalaban, ibig sabihin ay kinakabahan na sila.
…
Kinabukasan, dinala namin ang lahat ng dokumento sa isang abogado na matagal nang kakilala ni Regina.
Hindi siya dating empleyado ng Monteluna.
Isa siyang eksperto sa corporate fraud.
Matapos suriin ang mga papeles, umiling siya.
—Hindi ito gawa ng ordinaryong manloloko.
—Ano’ng ibig mong sabihin?
—May access sila sa personal records ninyo.
Alam nila ang halaga ng kabayaran sa lupa.
Alam nila ang eksaktong petsa ng pagpasok ng pera.
Alam pa nila ang pangalan ng bangkong ginamit.
Nanahimik ako.
Iisa lang ang may kakayahang kumuha ng ganoong impormasyon.
May tao sa loob.
…
Samantala, sunod-sunod ang problema sa Monteluna.
Tatlong pangunahing supplier ang biglang humiling ng advance payment.
Dalawang foreign partner ang nagpaliban ng kontrata.
At ang presyo ng shares ng kumpanya ay nagsimulang bumaba.
Sa board meeting, galit na galit ang mga direktor.
—Rafael, sinabi mong kontrolado mo ang lahat!
Mahigpit ang pagkakahawak niya sa mesa.
—Temporary lang ito.
Mababalik din.
Ngunit hindi niya alam…
Isa-isa nang bumabalik kay Regina ang mga dating taong pinaniwala niyang kakampi niya.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil unti-unti na nilang nakikita ang tunay niyang ugali.
…
Makalipas ang ilang araw, may dumating na hindi namin inaasahan.
Si Alma.
Dating executive secretary ng yumaong chairman.
Mahigit dalawampung taon siyang nagtrabaho sa pamilya Alvarado.
Pagpasok niya sa opisina, wala siyang sinabing kahit ano.
Inilapag lang niya ang isang maliit na kahon.
Sa loob nito ay mga lumang flash drive, notebook, at planner.
—Iniwan ito ng ama mo.
Tahimik na naupo si Regina.
—Akala ko nawala na ang mga ito.
Umiling si Alma.
—May nagsabi sa akin noon na huwag ko itong ilalabas hangga’t hindi ka tuluyang pinagtataksilan ng sarili mong mga kasama.
Isa-isang binuksan ni Regina ang mga file.
Nandoon ang mga meeting notes.
Mga draft ng expansion plan.
Mga internal warning.
At isang dokumentong nagpahinto sa aming lahat.
May petsa ito dalawang taon bago pa man siya mapatalsik.
Ang pamagat:
“Risk Assessment: Internal Leadership Manipulation.”
Nakasulat doon ang ilang pangalan.
Isa sa mga iyon ay si Rafael.
Isa pa ay si Enrique.
At may nakasulat na tala sa ibaba.
“May posibilidad na sinusubukan nilang kontrolin ang board sa pamamagitan ng lihim na kasunduan sa ilang investor.”
Napatingin ako kay Regina.
—Alam na pala ito ng ama mo.
Tumango siya.
—Pero wala siyang sapat na ebidensiya noon.
Ngayon…
Marahan niyang isinara ang folder.
—Tayo na ang maghahanap ng kulang.
…
Hindi nagtagal, isang malaking business forum ang inanunsiyo sa Bonifacio Global City.
Lahat ng pinakamalalaking developer sa bansa ay iimbitahan.
Pangunahing tagapagsalita si Rafael.
Habang pinapanood namin ang balita, tumingin siya sa akin.
—Nestor.
—Bakit?
—Panahon na para makita nila na buhay pa tayo.
Napangiti ako.
—Magpapakita tayo roon?
—Oo.
—Bilang bisita?
Bahagya siyang umiling.
—Bilang kakumpitensiya.
…
Tatlong araw kaming naghanda.
Inayos ang business proposal.
Tinapos ang investor presentation.
Nagpraktis ng bawat sasabihin.
Bagama’t maliit pa ang kumpanya namin, buo ang loob naming humarap.
Ngunit isang gabi bago ang forum, tumunog ang cellphone ko.
Hindi kilalang numero.
—Ikaw ba si Nestor?
—Oo.
—Huwag ka nang pumunta bukas.
Nanlamig ang pakiramdam ko.
—Sino ito?
Hindi sumagot ang lalaki.
Sa halip, sinabi lang niya ang isang pangungusap.
—Kung gusto mong ligtas ang tatay mo, huwag mong hayaang umakyat sa entablado si Regina.
Pagkatapos ay pinutol niya ang tawag.
Agad kong sinabi kay Regina ang narinig ko.
Tahimik lang siyang nakinig.
Pagkaraan ng ilang segundo, ngumiti siya nang bahagya.
—Ibig sabihin…
Napakunot-noo ako.
—Ano?
—Natatakot na sila.
Hindi dahil malaki na tayo.
Kundi dahil alam nilang may hawak na tayong katotohanang kaya nang sirain ang lahat ng itinayo nila.
Kinabukasan, habang papasok kami sa convention center sa BGC, napansin kong halos lahat ng camera ay nakatutok sa pangunahing entrada.
Nandoon si Rafael.
Napapalibutan ng media.
Ngunit sa kabilang dulo ng lobby, isang matandang lalaki na hindi ko pa kailanman nakita ang tahimik na lumapit kay Regina.
Iniabot niya ang isang business card.
Pagkakita pa lamang ni Regina sa pangalan, bigla siyang natigilan.
Marahan niyang ibinulsa ang card at bumulong sa akin.
—Nestor…
—Sino siya?
Huminga siya nang malalim bago sumagot.
—Isa siya sa tatlong taong tumangging ibenta ang kumpanya ng ama ko noon.
Huminto siya sandali.
—At mukhang handa na siyang magsalita sa wakas.
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)