Nanginig ang kamay ng matandang nasa pila nang sabihin ng babae sa counter na mood niya ang susundin sa trabaho
Bahagi 2: Nanginig ang kamay ng matandang nasa pila nang sabihin ng babae sa counter na mood niya ang susundin sa trabaho
Dahan-dahang humigpit ang kamao ni Ruel sa numerong 76.
Hindi nagsalita ang matandang lalaki sa Counter 3.
Tinitigan lang nito ang papel na hawak niya, saka ang empleyadang nakatirintas ang buhok sa likod ng salamin.
“Pasensya na,” sabi ng matanda. “Hindi ko po alam na may tamang timpla ang papel.”
May ilang napayuko.
May babaeng may batang nakatulog sa balikat na napapikit. May lalaking nasa likod ni Ruel na marahang nagbuntong-hininga.
Ngumisi si Mica.
“E di bumalik kayo kapag maayos na ang dala ninyo.”
“Pero ito po ang ipinagawa ninyo noong lunes.”
“Hindi ko problema kung mali ang pagkaintindi ninyo.”
“Puwede po bang isulat ninyo kung ano ang kulang?”
Tumigil ang kamay ni Mica sa pag-type.
“Hindi ako secretary ninyo.”
“Senior citizen po ako,” mahina nitong sabi. “Malayo pa ang uuwian ko.”
“Lahat naman dito may problema.” Kumalabog ang stapler sa mesa. “Hindi ibig sabihin no’n, ako ang sasalo.”
Ibinaba ng matanda ang folder.
Hindi ito nagalit. Hindi rin nakipagtalo.
Tumalikod lang ito, mabagal na parang biglang bumigat ang tuhod.
Nakita ni Ruel ang hospital band sa pulsuhan nito.
Lumapit ang isang guwardiya. “Tay, dito na lang po kayo maupo.”
“Hindi na,” sagot ng matanda. “Babalik na lang ako.”
Lumabas ito sa pinto nang hawak ang folder sa dibdib.
Sumunod ang tingin ni Ruel hanggang mawala ang matanda sa ambon sa labas.
Sa kabilang counter, may babae namang nag-aayos ng photocopy. Nanginginig ang kamay nito habang pinupulot ang mga nahulog na papel.
“Ma’am, ito po ’yong resibo ko,” sabi nito sa empleyado. “Sabi po kahapon, wala raw akong proof na ako ang nagbabayad.”
“Hindi malinaw.”
“Original po ’yan.”
“E di kumuha kayo ng malinaw.”
“Paano ko lilinawin ang original?”
May mahinang tawanan mula sa loob ng counter.
Hindi tumawa si Mica, pero hindi rin siya tumingin.
Abala itong mag-scroll sa phone sa ilalim ng mesa.
Lumapit si Ruel sa board.
62.
Isang numero lang ang gumalaw sa halos labinlimang minuto.
Sa labas, nakita niyang nakaupo pa rin si Berto malapit sa emergency exit. Nakayuko ito. Paminsan-minsan, sinusulyapan ang pinto, saka ang orasan sa dingding.
Para bang bawat minutong lumilipas ay may nawawala sa pangako nito.
Bumalik si Ruel sa pila.
Hindi siya umalis.
Hindi rin siya nagsalita sa mga katabi niya.
Nakinig lang siya.
May inutusan si Mica na kumuha ng “bagong certification” kahit may tatak na ang papel. May pinabalik dahil kulang daw ang kopya, pero hindi nito sinabi kung ilang kopya ang kailangan. May inabutan ng form na walang paliwanag, pagkatapos ay pinagsabihang huwag magtanong nang magtanong.
Pagsapit ng alas-dos, 71 na ang nasa board.
Mas mainit na sa loob.
May umiiyak na bata sa dulo ng upuan. May matandang babaeng nakasandal sa pader, nakapikit, hawak ang inhaler.
Nang tawagin ang 76, tumunog ang buzzer na parang walang nangyari sa maghapon.
Lumapit si Ruel sa Counter 3.
Hindi agad tumingin si Mica.
“Numero?”
“Inyo na po.”
Kinuha nito ang slip. “Aplikasyon?”
Iniabot ni Ruel ang sobre ni Berto.
Napatigil si Mica nang makita ang dami ng pulang tatak sa harap.
“Kanino?”
“Kay Roberto Aglipay.”
“Nasaan?”
“Nasa labas.”
“E di papasukin ninyo.”
“Mahina ang pakiramdam niya.”
“Hindi ko problema ’yon.”
“Gusto ko lang malaman kung ano mismo ang kulang.”
Binuklat ni Mica ang mga papel.
Mabilis ang galaw ng daliri nito, pero halatang hindi nito binabasa ang laman. Tiningnan lang ang mga tatak, saka ang pangalan sa form.
“Maraming kulang.”
“Alin?”
“Requirements.”
“Alin sa requirements?”
Sumandal si Mica.
“Sir, huwag ninyo akong paikot-ikutin.”
“Kayo ang may hawak ng checklist.”
“May gabay sa website.”
“Nasa sobre ang lahat ng nasa gabay. Kopya ng pagkakakilanlan, sertipikasyon ng beterano, death record ng kasama niya, katibayan ng pamilya, sulat ng barangay, bank details.”
Hinila ni Mica ang isang papel.
“Ito. Hindi puwede.”
“Bakit?”
“Luma.”
“Tatlong linggo pa lang ang petsa.”
“Luma pa rin para sa akin.”
“May nakasulat bang validity period?”
Nanikip ang mga mata ni Mica.
“Marunong ba kayong magtrabaho rito?”
“Hindi. Kaya nga nagtatanong ako sa taong dapat sumagot.”
May ilang ulo ang bahagyang lumingon.
Pinagmasdan ni Ruel ang mukha ni Mica. Hindi galit ang una nitong reaksyon.
Inis.
Parang ang kasalanan niya ay dahil hindi siya madaling paalisin.
“Baka naman hindi talaga qualified ang pamilya,” sabi nito.
“Na-check na ba ninyo?”
“Hindi ko kailangang ipaliwanag lahat sa inyo.”
“Ang aplikasyon ay para sa pamilya ng yumao niyang kasama. Si Berto ang kinatawan nila. Nasa papel ang authorization.”
“Hindi puwede ang kinatawan.”
“Bakit hindi?”
“Kailangang personal na humarap ang aplikante.”
“Sinong aplikante? Si Berto o ang biyuda ng kasama niya?”
“Kung sino man ang nakasaad.”
“Nasa ibang bayan ang biyuda. May sakit. Kaya may authorization si Berto.”
“E di maghintay siya hanggang gumaling.”
Napatigil si Ruel.
Sa likod niya, may babaeng mahinang nagsabi, “Grabe naman.”
Tumikhim si Mica.
“Sir, kapag may problema kayo, mag-file kayo ng complaint. Hindi ko kayo pipilitin.”
“Hindi ko hinihinging pilitin ninyo kami. Hinihingi kong ituro ninyo ang eksaktong kulang.”
“Tapos na ang usapan.”
“Hindi pa.”
Tumingin si Mica sa guwardiya.
“Kuya, pakiusog nga. Hinaharang niya ang pila.”
Hindi kumilos ang guwardiya. Tumingin lang ito kay Ruel, saka sa sobre.
“Ma’am,” sabi ni Ruel, mas mababa ang boses, “walong beses nang bumabalik ang matandang nasa labas. Walo. Kung may kulang, sabihin ninyo. Kung wala, tanggapin ninyo.”
“Hindi ko trabaho ang alalahanin kung ilang beses siyang bumabalik.”
“Trabaho ninyong huwag siyang pabalik-balik nang walang dahilan.”
Mabilis na hinila ni Mica ang sobre palapit sa salamin.
“Hindi kumpleto. Personal appearance required. Next.”
“Nasaan ang nakasulat?”
“Next.”
“Pakisulat sa return slip.”
“Next!”
Humaba ang tunog ng buzzer.
Hindi inabot ni Mica ang return slip.
Sa halip, ibinaba nito ang maliit na takip ng salaming bintana.
Kumaskas ang bakal sa gilid.
Isang iglap, nawala ang boses nito sa likod ng saradong salamin.
Naiwan si Ruel sa harap ng counter, hawak ang sobre ni Berto.
Sa loob, kinuha ni Mica ang phone nito.
May ipinakita ang babae sa katabi. Pareho silang ngumiti.
Hindi agad gumalaw si Ruel.
Narinig niya ang mahinang pag-ubo ni Berto mula sa labas.
Naramdaman niya ang bigat ng sobre sa palad niya. Hindi lang papel ang nasa loob noon. Nandoon ang walong sakay ng bus, ang gamot na hindi dapat nalilimutan, ang biyudang naghihintay sa malayong bahay, ang batang papasok sa paaralan, at ang pangakong ayaw bitawan ng isang matanda.
Kinuha niya ang phone.
Hindi niya binuksan ang contact ng opisina niya.
Diretso niyang tinawagan ang pribadong numero ng direktor ng Sentro Lingap Silangan.
Agad nasagot.
“Direktor,” sabi ni Ruel. “Nasa lobby ako ng Sentro Lingap Silangan.”
Nag-iba ang tono sa kabilang linya.
“Sir Macaraig?”
“May tatlong minuto kayo.”
Ibinaba niya ang tawag.
Sa likod ng saradong salamin, napaangat ang ulo ni Mica.
Hindi nito narinig ang kausap niya.
Pero nakita nito ang mukha ni Ruel.
Pagkalipas ng tatlong minuto, tumunog ang mahinang kampana sa dulo ng lobby.
Bumukas ang pinto ng pribadong elevator.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)