Sa unang gabi nang wala si Lira, hindi makalabas ang mga delivery van at si May ay nakatitig sa umiikot na loading icon
Bahagi 2: Sa unang gabi nang wala si Lira, hindi makalabas ang mga delivery van at si May ay nakatitig sa umiikot na loading icon
Kumalansing ang maliit na cactus nang ilagay ni Lira sa kahon.
Kasunod nito ang basag na mug, charger, tatlong kuwaderno, at lumang ID na kupas na ang larawan. Halos wala nang natira sa mesa niya maliban sa laptop na ibabalik at isang stack ng papel.
Mula sa kabilang hanay, narinig niya ang mahinang bulungan.
“Epektibo agad?”
“Akala ko may turnover.”
Hindi lumingon si Lira.
Bumukas ang screen ng laptop niya. Lumitaw ang mensahe.
**Naka-lock na ang iyong account. Makipag-ugnayan sa IT administrator.**
Napatingin siya sa oras.
Alas-dos pa lang ng hapon.
Kinuha niya ang phone at binuksan ang kopya ng overview diagram na ginawa niya bago ang meeting. Hindi kumpleto. Hindi rin dapat kumpleto. Nandoon ang mga daloy ng order, cold storage, routing, alerto, at backup procedures. Wala roon ang mga personal na security key, recovery phrase, at emergency token.
Ipinadala niya ang file sa shared email ng technical team gamit ang phone niya.
**Para sa turnover. Pakibasa bago mag-deploy ng anumang pagbabago. —Lira**
Makalipas ang ilang segundo, lumapit si May.
Nakapulupot ang ID lace nito sa daliri.
“Ate Lira… na-lock na agad?”
Tumango si Lira.
“Pero paano iyong mga access?”
“May proseso para diyan.”
“May access list ba?”
“Nasa overview ang mga system owner. Iyong mga kailangang ilipat, dapat may pormal na request.”
Napatingin si May sa kahon sa sahig.
“Hindi ko alam na ganito kabilis.”
“Hindi mo desisyon iyon.”
Hindi agad sumagot si May. Kinuha nito ang printout mula sa mesa. Nanginginig nang bahagya ang papel sa kamay nito.
“May tanong ako,” sabi nito. “Iyong route assignment… bakit walang pangalan ng vendor?”
“Dahil walang vendor.”
“Pero automated siya.”
“Ginawa ko iyon.”
Napatingin si May sa kanya.
Hindi yabang ang boses ni Lira. Pagod lang.
“Bago pa magkaroon ng malaking technical team,” dagdag niya. “Noon, apat lang ang dispatcher. Tumatawag sila sa bawat driver kapag nagbago ang order. Hindi na kinaya nang dumami ang deliveries.”
“Bakit walang nagsabi?”
“Hindi ko rin alam.”
Tumunog ang elevator sa dulo ng floor. Lumabas ang pinuno ng HR, may hawak na clearance form.
“Ms. Aclan, pirmahan ninyo lang ito.”
Pumirma si Lira.
“Pakiiwan ang company laptop at ID.”
Iniabot niya ang mga iyon.
“May kailangan pa ba kayo?”
Tumingin si Lira sa dating mesa niya. Sa ilalim nito, may maliit na guhit ng alikabok kung saan nakapatong ang CPU noon. Sampung taon niyang nilinis ang mga problemang hindi napapansin.
“Wala na.”
Binuhat niya ang kahon.
Sa tabi ng elevator, humabol si May.
“Ate.”
Huminto si Lira.
“Sorry.”
Bahagyang umiling si Lira.
“Hindi ikaw ang dapat humingi niyan.”
Bumukas ang elevator.
Pagpasok niya, nakita niyang nakatayo pa rin si May sa maliwanag na opisina. Hawak nito ang diagram na para bang mapa iyon ng lugar na hindi pa niya kayang pasukin.
Pagsara ng pinto, saka lang huminga nang malalim si Lira.
Hindi siya umiiyak.
Mas masakit yata ang pakiramdam ng hindi na kailangang bumalik.
—
Pagsapit ng alas-singko, nasa maliit na kainan si Lira sa tapat ng gusali.
Nasa tabi ng paa niya ang kahon. Sa mesa, malamig na ang kape niya. Binuksan niya ang email mula sa Amihan Systems Lab.
**Available po ba kayo para sa interview bukas, 10:00 a.m.?**
Matagal niyang tinitigan ang mensahe.
Hindi pa niya kayang isipin ang bagong trabaho. Hindi pa niya kayang maniwala sa titulong System Reliability Lead. Pero sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may taong nagbasa ng ginawa niya at hindi lang nagsabing, “Ayos na, gumagana na.”
Nag-type siya.
**Available po. Maraming salamat.**
Bago niya maipadala, nag-vibrate ang phone niya.
Si Dax.
Isang beses.
Dalawa.
Tatlo.
Hindi niya sinagot.
Pumasok ang tawag ni May.
Tinitigan ni Lira ang pangalan nito. Saka niya sinagot.
“Ate Lira?” Mabilis ang hinga ni May. Sa likod nito, may tunog ng sunod-sunod na boses at tumutunog na phone. “May problema.”
“Anong problema?”
“Hindi naglalabas ng ruta ang dispatch system. Naka-pending ang mga van. Hindi rin makapag-print ng labels ang cold storage.”
Naramdaman ni Lira ang malamig na gilid ng baso sa palad niya.
“May ginawa ba kayong pagbabago?”
“Wala. Nag-restart lang ng queue ang dispatcher kasi mabagal daw. Pagbalik, umiikot na lang ang loading icon.”
“May error code?”
“May lumalabas na connection failed. Tapos may red alert sa route service.”
“May on-call ba?”
“Wala. Sinabi ng admin na ikaw raw ang dating on-call.”
Napapikit si Lira.
Dati, kapag may tumatawag na dispatcher sa gabi, bumabangon siya kahit kalahating tulog. Hindi dahil may utos. Dahil may mga gamot sa van, may pagkaing masisira sa cold storage, may mga pamilyang naghihintay.
Ngayon, wala na siyang company access. Wala na rin siyang responsibilidad na ibinigay nang walang kapalit.
“May,” sabi niya, “sundin mo ang overview. Huwag kayong mag-deploy ng fix nang hindi alam ang epekto.”
“Hindi ko makita ang route service sa bagong dashboard.”
“Dahil hindi iyon nasa bagong dashboard.”
“Nasaan?”
Bago siya makasagot, may ibang boses na sumingit.
“Lira.”
Mababa ang boses ni Dax. Kinuha nito ang phone ni May.
“Buksan mo ang recovery layer. Ibigay mo ang code sa akin.”
Napatingin si Lira sa kalsada. Dumaan ang isang van ng Haraya, pero mabagal ito. Walang laman ang likod.
“Wala akong access,” sabi niya.
“Hindi access ang hinihingi ko. Iyong recovery code. Basahin mo lang.”
“Personal security key iyon.”
“Para sa kumpanya iyon.”
“Ginamit ko iyon para protektahan ang kumpanya.”
Suminghap si Dax sa kabilang linya.
“Lira, may daan-daang order na natigil.”
“May proseso para sa emergency recovery. Kailangan ng written authorization, incident ticket, at dalawang taong may access sa vault.”
“Wala tayong oras sa papel.”
“May oras kayo noong nag-request ako ng isang linggong turnover.”
Natahimik ang kabilang linya.
Narinig niya ang mahinang pag-type ni May. May tumawag sa pangalan ni Dax sa malayo. May nagtanong kung ipapadala na ba ang mga driver nang manu-mano.
“Hindi mo ba naiintindihan ang urgency?” tanong ni Dax.
“Mas naiintindihan ko,” sagot ni Lira. “Kaya hindi ko ibibigay sa phone ang key na puwedeng magbukas ng buong network.”
Hindi siya sumigaw.
Hindi niya kailangang sumigaw.
“Kung gusto ninyong maayos ito, buksan ninyo ang tamang incident process. Isama ninyo ang security officer. I-document ninyo ang ginagawa ninyo. Huwag ninyong gawing shortcut ang isang bagay na itinayo para may hindi masira.”
Ibinaba ni Dax ang tawag.
Naiwan si Lira na nakatitig sa itim na screen ng phone.
Nanlalamig ang mga daliri niya. Gusto niyang tumakbo pabalik sa opisina. Gusto niyang kunin ang laptop, mag-type nang mabilis, ayusin ang lahat bago pa lumala.
Pero naalala niya ang mensahe.
**Ila-lock ang iyong access alinsunod sa proseso.**
May proseso pala kapag siya ang aalis.
Dapat may proseso rin kapag kailangan siya.
—
Makalipas ang dalawampung minuto, tumawag ulit si May.
Hindi na hingal ang boses nito. Mas tahimik. Mas takot.
“Ate Lira, nakita ko na.”
“Ano?”
“May lumang server entry sa diagram mo. Akala ko archive lang.”
“Hindi iyon archive.”
“May pangalan siya.” Saglit na tumigil si May. “Bridge.”
Napatitig si Lira sa kahon sa tabi ng paa niya.
Sa ilalim ng mga kuwaderno, naroon ang lumang notebook kung saan una niyang isinulat ang simpleng code na iyon. Maliit lang noon ang Haraya. Iisa ang database ng orders, iba ang gamit ng cold storage, at hiwalay ang app ng dispatchers.
Gumawa siya ng tulay para magkaintindihan ang mga sistemang ayaw mag-usap.
“May,” sabi niya, “huwag mong gagalawin nang walang incident team.”
“Pero Ate…” Nanginginig ang boses nito. “Hindi lang pala route service ang dumadaan dito.”
Huminto ang hininga ni Lira.
“Pati label printer. Pati stock update. Pati alerto ng cold storage.”
Sa kabilang linya, bumigat ang katahimikan.
“Halos lahat,” bulong ni May, “dumadaan sa bridge na ikaw ang gumawa.”
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)