Pag-uwi namin, inilabas ni Lia ang susi ng apartment at sinabing hindi niya hahayaang matulog akong parang bisita sa sarili naming bahay
Bahagi 2: Pag-uwi namin, inilabas ni Lia ang susi ng apartment at sinabing hindi niya hahayaang matulog akong parang bisita sa sarili naming bahay
Malamig ang bakal na hagdan pababa sa pantalan.
Nauuna si Lia nang kalahating hakbang, pero hindi niya binitawan ang kamay ni Ivo. Mahigpit ang hawak niya, parang kapag lumuwag iyon, babalik sila sa ilaw ng bangka at sa platong inilapag ni Dalia sa tabi ng basurahan.
Sa likod nila, umaandar pa rin ang musika sa Bituin River Cruise.
Parang walang nangyari.
“Lia.”
Hindi lumingon si Lia.
“Sandali.” Huminto si Ivo sa huling baitang. “Hinga.”
Doon lang bumigay ang mukha ni Lia. Mabilis niyang pinunasan ang pisngi, pero may luha pang naiwan sa gilid ng mata niya.
“Hindi ako dapat umiyak,” sabi niya. “Siya ang mali.”
“Oo.”
“Pero tuwing ginagawa niya ’yan…” Napailing si Lia. “Para pa rin akong bata. Para pa rin akong kailangang patunayan na may tama akong desisyon.”
Lumapit si Ivo. Tinanggal niya ang amerikana sa balikat nito, saka inayos nang maigi ang pagkakasuot.
“Hindi mo kailangang patunayan ang kasal natin sa kaniya.”
“Pero nasaktan ka.”
“Nasaktan ako dahil nakita kitang nasaktan.”
Napayuko si Lia.
Sa tabi ng pantalan, may naghihintay na mga sasakyan para sa panauhin. Kumislap ang mga ilaw sa basang kalsada. May dumaan na mag-asawang tumawa, may hawak na maliit na sobre ng mga brochure ng Luntian Shore.
Hindi napansin ng mga ito ang dalawa.
O baka pinili lang huwag pansinin.
“Puwede naman nating sabihin sa kaniya,” bulong ni Lia. “Kahit hindi lahat. Kahit sabihin lang nating hindi ka ordinaryong empleyado.”
Tinitigan ni Ivo ang ilog. Sa kabilang pampang, kumikislap ang mga gusali ng Puerto Amara.
“Kapag sinabi ko iyon ngayon, mag-iiba ang pakikitungo niya sa akin.”
“Hindi ba ’yon ang gusto mo?”
“Hindi.” Marahan niyang hinarap si Lia. “Gusto kong tumigil siya dahil mali ang ginagawa niya. Hindi dahil natakot siya sa pangalan ko.”
Nanginginig ang baba ni Lia.
“Ang hirap mong mahalin minsan.”
Bahagyang ngumiti si Ivo. “Dahil ayaw kong gumanti?”
“Dahil kaya mong maging kalmado habang ako, gusto ko nang sigawan siya.”
“Puwede kang magalit.”
“Hindi ko alam kung paano.” Napapikit si Lia. “Kapag galit ako sa kaniya, pakiramdam ko masama akong anak.”
Hindi agad sumagot si Ivo. Hinaplos niya lang ang likod ng kamay nito.
“Hindi ka masamang anak dahil gusto mong tratuhin ka nang maayos.”
Maya-maya, sumakay sila sa maliit na taxi.
Tahimik si Lia sa buong biyahe. Nakasandal ang ulo niya sa bintana. Hindi siya nakatulog. Nakatingin lang siya sa mga ilaw na dumaraan, habang nakapatong ang kamay niya sa pagitan nila.
Hindi iyon binitawan ni Ivo.
Pagdating sa apartment, ilang beses nagkamali si Lia sa pagsuksok ng susi.
“Nakakahiya,” mahina niyang sabi.
“Kaninong bahay ito?”
“Sa atin.”
“Kung ganoon, walang nakakahiya.”
Bumukas ang pinto.
Maliit lang ang apartment nila. May dalawang upuan sa sala, mesa para sa dalawa, at kusinang halos magkadikit ang lababo at kalan. May nakasampay na dalawang tuwalya sa may bintana. Sa dingding, may lumang larawan ni Lia kasama si Dalia sa isang pagbubukas ng opisina.
Nakaputi si Lia roon. Nakangiti si Dalia. Magkayakap sila, pero matagal nang hindi ganoon ang pakiramdam ni Lia.
Hindi agad pumasok si Ivo.
Nakatayo siya sa may pinto, tila hinihintay ang pahintulot nito.
Napansin iyon ni Lia.
“Bakit ka diyan?”
“Pagod ka. Baka gusto mong mapag-isa.”
Napatawa si Lia nang mahina, pero walang saya.
“Sa bangka, parang hindi ka puwedeng umupo sa mesa.” Inilapag niya ang bag sa sahig. “Ngayon, nakatayo ka sa pinto ng sarili mong bahay.”
Lumapit siya sa dingding. Maingat niyang inalis ang larawan nila ni Dalia.
“Lia.”
“Hindi ko itatapon.” Pinunasan niya ang alikabok sa frame. “Pero hindi ko rin kayang tingnan ngayon.”
Binuksan niya ang drawer sa ilalim ng mesa at inilagay roon ang larawan.
Pagharap niya kay Ivo, namumugto pa rin ang mga mata niya.
“Hindi ko hahayaang matulog kang parang bisita sa sarili nating bahay.”
May kung anong kumirot sa dibdib ni Ivo.
Sanay siyang may mga taong tumatayo kapag pumapasok siya sa silid. Sanay siyang pinaglalaanan ng pinakamagandang upuan, pinakamabilis na sasakyan, pinakamalalaking salita.
Pero sa maliit nilang apartment, sa paos na boses ni Lia, doon siya nakaramdam ng tunay na pag-uwi.
Lumapit siya at niyakap ito.
Mahigpit.
Hindi para pigilan ang luha nito. Hindi para sabihing tapos na ang sakit.
Para lang iparamdam na hindi ito nag-iisa.
“Sorry,” bulong ni Lia sa balikat niya.
“Huwag na.”
“Hindi ko siya mapigilan.”
“Hindi mo responsibilidad ayusin ang ugali niya.”
“Anak niya ako.”
“At asawa kita.”
Napahigpit ang yakap ni Lia.
Matagal silang hindi nagsalita.
Pagkaraan, nag-init si Lia ng tubig. Naglabas siya ng dalawang tasa, kahit alas-onse na ng gabi. Umupo sila sa mesa. Walang espesyal na pagkain. May natirang pandesal, itlog, at kaunting keso sa ref.
Ipinrito ni Lia ang itlog nang hindi nagtatanong kung gutom si Ivo.
Kinain nila iyon nang tahimik.
Sa bawat kagat, unti-unting bumababa ang panginginig ng kamay ni Lia.
“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” tanong niya.
Tumigil si Ivo.
“Alin?”
“Na kaya mong sagutin ang mga taong tulad ni Mama.” Tumingin siya rito. “Parang… parang may alam ka na hindi ko alam.”
Maingat na inilapag ni Ivo ang tinidor.
“May mga bagay akong hindi pa handang ikwento.”
Nasaktan ang tingin ni Lia, pero hindi ito umiwas.
“May tinatago ka ba sa akin?”
Hindi niya kayang magsinungaling.
“May mga parte ng buhay ko na hindi ko pa nabubuksan para sa iyo.”
“Bakit?”
Dahan-dahang huminga si Ivo.
“Dahil noong nakilala kita, gusto kong makilala mo ako nang wala munang pangalan, trabaho, o pera sa pagitan natin.” Huminto siya. “Pero hindi ibig sabihin no’n na dapat kitang iwan mag-isa sa ganitong sakit.”
Tahimik si Lia.
“Hindi kita iiwan,” dagdag ni Ivo. “Mula ngayon, hindi mo haharapin ang nanay mo nang mag-isa.”
Hindi agad ngumiti si Lia.
Pero inabot niya ang kamay niya sa mesa.
At nang hawakan iyon ni Ivo, hindi na siya bumitaw.
Kinabukasan, maagang tumunog ang telepono ni Lia.
Madilim pa sa kuwarto. Bandang alas-sais lang. Nakatagilid si Ivo sa kama, gising na. Matagal nang maliwanag ang screen ng telepono niya sa side table.
May mensahe mula sa assistant.
May listahan ng dadalo.
May mga dokumentong kailangan niyang basahin bago mag-alas-nuwebe.
Ngunit nang makita niya ang pangalan ni Dalia sa tumatawag kay Lia, pinatay niya ang screen.
Sinagot ni Lia ang tawag.
“Ma?”
Matalim ang hininga ni Dalia sa kabilang linya.
“Nasaan ka?”
“Nasa bahay.”
“Kasama mo siya?”
Napatingin si Lia kay Ivo.
“Oo.”
“Papuntahin mo siya rito.”
“Bakit?”
“Dahil kailangan niyang humingi ng tawad.”
Napaupo si Lia. “Si Ivo?”
“Pinahiya niya ako kagabi sa harap ng mga panauhin. Umalis kayo na parang ako ang may kasalanan.”
Napatakip si Lia sa noo.
“Ma, inilapag mo ang pagkain niya sa tabi ng basurahan.”
“Hindi ko intensiyon na insultuhin siya.”
“Pero ginawa mo.”
“Lia, hindi ito oras para maging dramatic.” Bumaba ang boses ni Dalia, naging mabilis at kontrolado. “May meeting ako ngayong umaga. Importante. Kailangan kong maayos ang lahat bago ako humarap sa mga tao.”
“Anong kinalaman ni Ivo roon?”
“Dahil asawa mo siya. Kausapin mo. Sabihin mong tumawag siya at mag-sorry.”
Dahan-dahang bumangon si Ivo mula sa kama.
Narinig niya ang marahang pagtawa ni Dalia sa kabilang linya.
“At least, may magandang balita rin,” sabi nito. “May meeting ako sa chairman ng Tala Bank. Kapag nakuha ko ang loan na ito, makikita mong hindi basta-basta bumabagsak ang Luntian Shore.”
Napapikit si Lia.
“Ma…”
“Hindi mo naiintindihan ang pressure ko.” Naging malamig muli ang boses ni Dalia. “Basta ayusin mo ang asawa mo. Hindi ko kailangan ng dagdag na problema ngayon.”
Naputol ang tawag.
Matagal na nakatingin si Lia sa telepono.
Sa salamin sa tapat ng aparador, tahimik na inayos ni Ivo ang kuwelyo ng puting polo. Kinuha niya ang maitim na kurbata sa upuan.
Hindi alam ni Dalia na ang lalaking ipinag-uutos niyang mag-sorry ay siya ring “chairman ng Tala Bank” na sasalubong sa kaniya sa Tala Center.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)