pinilit nila akong pumirma sa kasunduan, pero nang bumalik ang ilaw, nakita ko ang pangalan ng taong tunay na ibinebenta nila
bahagi 2: pinilit nila akong pumirma sa kasunduan, pero nang bumalik ang ilaw, nakita ko ang pangalan ng taong tunay na ibinebenta nila
Namatay ang lahat ng ilaw.
Sa loob ng ilang segundo, ang buong hallway ay nilamon ng dilim.
Hindi ko makita ang mukha ni Ma’am Isabella.
Hindi ko rin makita si Don Alejandro.
Pero ramdam ko ang mahigpit niyang hawak sa pulso ko.
Hindi iyon hawak ng isang taong nang-aakit.
Hindi rin iyon hawak ng isang boss sa empleyado.
Iyon ay hawak ng taong desperadong pigilan akong mahulog sa bangin.
“Alina, huwag kang kikilos,” mahina niyang sabi.
Halos dumikit ang boses niya sa tenga ko.
Kumakabog ang dibdib ko. Parang may tambol sa loob ng rib cage ko. Ang dilim, ang amoy ng alak, ang malamig na hangin mula sa aircon, at ang tunog ng pinto na naka-lock—lahat iyon ay sabay-sabay dumagan sa utak ko.
May humakbang sa dilim.
Tak.
Tak.
Tak.
Sapatos iyon ng babae.
Mabagal.
Kontrolado.
Parang may taong sanay na sanay manakot habang nakangiti.
“Ang sweet naman,” narinig kong sabi ni Isabella. “Kuya, kung hindi kita kilala, iisipin kong mahal na mahal mo talaga siya.”
Kuya?
Pakiramdam ko, may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
Alam kong magkapatid sila sa apelyido.
Alam kong may koneksyon silang dalawa sa Santos family.
Pero sa isip ko, si Isabella ang fiancée ni Alejandro.
Iyon ang sinabi niya sa akin.
Iyon ang pinaniwalaan ko.
Iyon ang dahilan kung bakit ko tinanggap ang trabahong ito.
“Alina,” sabi ni Alejandro, mas bumaba ang boses, “nakinig ka ba sa sinabi niya noon? Fiancée raw siya?”
Hindi ako nakasagot.
Sa dilim, parang sinakal ako ng katotohanan.
Si Isabella ay hindi fiancée.
Kapatid niya.
At ako, buong panahong iyon, ay ginawang tanga.
Biglang bumalik ang ilaw.
Napakurap ako sa silaw.
Nakatayo si Isabella sa harap namin, hawak pa rin ang folder. Sa tabi niya, ang babaeng nakapulang bestida ay tahimik na nakatingin, parang abogadang sanay na sanay makakita ng umiiyak na tao sa harap ng kontrata.
Sa dulo ng hallway, may dalawang lalaking naka-itim na suit.
Hindi sila guard ng club.
Mas mukha silang mga taong binabayaran para siguraduhing walang makakatakas.
“Naintindihan mo na ba?” tanong ni Isabella habang nakatingin sa akin. “Hindi ako ang babaeng niloloko. Ako ang babaeng nagbabayad para malaman kung hanggang saan kayang sumuway ng kuya ko.”
Napalingon ako kay Alejandro.
Nakita ko ang galit sa mukha niya.
Pero hindi galit sa akin.
Kay Isabella.
“Tumigil ka na,” sabi niya. “Wala siyang kinalaman dito.”
“Wala?” Tumawa si Isabella. “Kuya, ikaw ang gumawa ng kinalaman. Ikaw ang nagdala sa kanya sa hotel. Ikaw ang yumakap sa kanya buong gabi. Ikaw ang dahilan kung bakit may ebidensiya ako.”
Nanigas ako.
“Hindi…” nanginginig kong sabi. “Wala akong alam sa nangyari noong gabing iyon.”
Lumingon sa akin si Isabella. Napakalambing ng tingin niya, pero mas nakakatakot iyon kaysa sigaw.
“Alam ko, Alina. Kaya nga ikaw ang perpekto.”
Lumapit siya.
Isang hakbang.
Dalawang hakbang.
Hanggang sa nasa harap ko na ang folder.
“Wala kang pamilya na makakaprotekta sa’yo. May nanay kang kailangang gamutin. May utang kang kailangang bayaran. May reputasyon kang madaling durugin.” Ngumiti siya. “At higit sa lahat, may mukha kang madaling paniwalaan ng publiko.”
Hindi ko na maintindihan.
“Anong gusto ninyo sa akin?”
Ang babaeng nakapula ang sumagot.
“Pirmahan mo ang transfer agreement. Ikaw ang magiging temporary holder ng shares na ililipat palabas ng Santos Logistics.”
Parang hindi pumasok sa utak ko ang sinabi niya.
Shares?
Transfer?
Ako?
Isang assistant na halos hindi makabili ng iced coffee kapag petsa de peligro?
“Bakit ako?” tanong ko.
Sumagot si Alejandro, madiin ang bawat salita:
“Dahil kung sa pangalan mo ilalagay, ikaw ang mahuhuli kapag pumutok ang kaso.”
Biglang tumahimik ang lahat.
Narinig ko ang sarili kong paghinga.
Putol-putol.
Mabilis.
Masakit.
Dahan-dahang bumaling sa akin si Isabella. Hindi na siya ngumiti.
Sa unang pagkakataon, nakita ko kung gaano kalamig ang mga mata niya.
“Kuya, hindi ka talaga marunong manahimik.”
Hinawakan ni Alejandro ang kamay ko at hinila ako palapit sa likod niya.
“Alina, makinig ka. Kapag pinirmahan mo iyon, ikaw ang lalabas na nag-authorize ng illegal transfer. Kapag nag-imbestiga ang board, ikaw ang isasakripisyo nila.”
Nanginig ang tuhod ko.
Kaya pala.
Kaya pala binayaran niya ang hospital bills ni Mama.
Kaya pala pinasundan niya ako kay Alejandro.
Kaya pala may video.
Hindi niya ako kinuha para bantayan ang kuya niya.
Kinuha niya ako para gawing bala.
At kapag tapos na siyang pumutok, ako ang iiwan niyang duguan sa sahig.
“Hindi ako pipirma,” sabi ko.
Mahina iyon.
Pero malinaw.
Saglit na natahimik si Isabella.
Pagkatapos, tumawa siya.
Hindi malakas.
Hindi hysterical.
Isang maikling tawa lang, parang may batang tumangging uminom ng gamot.
“Alina, cute ka talaga.”
Kinuha niya ang cellphone niya at may pinindot.
Ilang segundo lang, nag-ring ang phone ko.
Nanigas ako nang makita ang pangalan sa screen.
Mama.
Napatingin ako kay Isabella.
“Sagutin mo,” sabi niya.
Parang robot kong pinindot ang answer button.
“Anak?” mahina ang boses ni Mama. “May kaibigan ka ba ritong nagpunta? May dalawang lalaki sa labas ng kuwarto ko. Sabi nila, sila raw ang mag-aasikaso sa paglipat ko ng ospital.”
Nawala ang dugo sa mukha ko.
“Mama, huwag kang sasama sa kanila!”
Biglang may kaluskos sa kabilang linya.
Pagkatapos, ibang boses na ang narinig ko.
Lalaki.
Mababa.
Magalang.
Nakakakilabot.
“Miss Alina, huwag po kayong mag-alala. Safe po ang mother ninyo. Basta maging cooperative lang kayo.”
“Isabella!” sigaw ni Alejandro.
Pero tinaas lang ni Isabella ang kamay, pinatahimik siya.
Lumapit siya sa akin at inilagay ang ballpen sa ibabaw ng folder.
“Pirma lang, Alina. Isang pirma, tapos ligtas ang nanay mo.”
Lumabo ang paningin ko.
Gusto kong sumigaw.
Gusto kong manapak.
Gusto kong tumakbo.
Pero nasa kabilang dulo ng telepono ang nanay kong may sakit, mahina, walang kalaban-laban.
Dahan-dahan kong kinuha ang ballpen.
“Alina,” sabi ni Alejandro, halos pakiusap na ang boses. “Tingnan mo ako.”
Hindi ko siya matingnan.
Kasi kapag tiningnan ko siya, baka bumigay ako.
At kapag bumigay ako, baka si Mama ang mawala.
Binuksan ng babaeng nakapula ang folder sa pahina ng pirmahan.
“Dito,” sabi niya.
Ibinaba ko ang tingin ko.
Nasa papel ang pangalan ko.
ALINA M. REYES.
Sa ilalim noon, may nakalagay na title:
AUTHORIZED TRANSFEREE.
Pero bago pa dumampi ang ballpen sa papel, may napansin akong isa pang pangalan sa ibabang bahagi ng dokumento.
Isang pangalan na hindi ko dapat makita.
Isang pangalan na nagpatigil sa paghinga ko.
Hindi Santos.
Hindi Isabella.
Hindi Alejandro.
Kundi pangalan ng nanay ko.
MARIA ELENA REYES.
At sa tabi ng pangalan niya, may markang pula:
PRIMARY BENEFICIARY — UPON DEATH.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Dahan-dahan akong tumingala kay Isabella.
Ngumiti siya.
At saka niya sinabi ang salitang tuluyang dumurog sa akin:
“Pirma ka na, Alina. Tutal, kailangan din naman nating pag-usapan kung hanggang kailan pa mabubuhay ang nanay mo.”