Mahabang Daan ng Pagsisisi
Bahagi 4: Ang Mahabang Daan ng Pagsisisi
Pagkalipas ng ilang araw, naging tahimik ang mansyon.
Wala na ang ingay ni Isabella.
Wala na ang malambot niyang iyak na dati ay ginagamit niyang sandata.
Wala na rin ang boses ni Don Rafael na palaging mahinahon ngunit puno ng lason.
Ngunit kahit naalis na sila, hindi ibig sabihin ay bumalik agad sa dati ang lahat.
May mga sugat na hindi nakikita.
At ang pinakamalalim sa mga iyon ay nasa pagitan ko at ni Gabriel.
Dati, kapag naririnig ko ang boses niya, tumatahan ako.
Kapag binubuhat niya ako, humihilig ako sa dibdib niya.
Kapag hinahaplos niya ang noo ko, ngumingiti ako kahit hindi pa ako marunong magsalita.
Ngayon, sa tuwing papasok siya sa silid, umiiyak ako.
Hindi iyon malakas na iyak.
Mas masakit pa roon.
Tahimik akong nanginginig, kumakapit sa damit ni Doña Elena o Nana Pilar, at iniiwas ang mukha ko sa kanya.
Sa unang beses na nangyari iyon, nanigas si Gabriel sa pintuan.
May dala siyang maliit na stuffed toy, kulay puti, hugis kuneho.
“Mia…” bulong niya.
Ngunit nang marinig ko ang boses niya, kumunot ang mukha ko at nagsimulang manginig ang labi.
Agad akong kinarga ni Doña Elena palayo.
“Lumabas ka muna.”
Hindi tumutol si Gabriel.
Tumango lang siya.
Iniwan niya ang stuffed toy sa mesa, pagkatapos ay tahimik na lumabas.
Sa labas ng pinto, sumandal siya sa pader.
Narinig ni Lucas ang mahina niyang paghinga.
“Kuya,” sabi ni Lucas, “hindi siya galit sa iyo. Sanggol siya. Natatakot siya.”
Mas lalo lang bumigat ang mukha ni Gabriel.
“Mas masakit iyon.”
Dahil ang galit, maaaring paliwanagan.
Ngunit ang takot ng isang sanggol ay itinatanim ng karanasan.
At siya ang dahilan kung bakit ako natakot.
Mula noon, hindi na niya pinilit na lapitan ako.
Araw-araw siyang pumupunta sa labas ng nursery, ngunit hindi pumapasok hangga’t hindi pinapayagan.
Nagpapadala siya ng gamot mula sa pinakamahuhusay na doktor.
Pinapalitan niya ang lahat ng gamit sa nursery: bagong duyan, bagong kurtina, bagong sistema ng seguridad.
Ngunit alam niyang hindi iyon sapat.
Kaya gumawa siya ng mas mahirap.
Nagbitiw siya pansamantala sa posisyon niya sa kumpanya.
Sa harap ng board ng pamilya, tumayo siya at inamin ang pagkakamali.
“Ako ang nagpasok kay Isabella Reyes sa bahay.”
“Ako ang naniwala sa kanya.”
“Ako ang nagkulang sa pagprotekta kay Mia.”
“Hangga’t hindi muling nagtitiwala sa akin ang pamilya, hindi ako karapat-dapat humawak ng kapangyarihan.”
Marami ang nagulat.
Ang ibang matatanda ay nagsabing sobra iyon.
Ngunit si Don Mateo ay tahimik lamang na nakatingin sa kanya.
Pagkatapos ay sinabi ng matanda:
“Ang kapangyarihan ay hindi ibinibigay sa taong laging tama. Ibinibigay ito sa taong kayang managot kapag nagkamali.”
“Kung gusto mong bumalik, patunayan mo munang kaya mong protektahan ang mahihina, hindi lamang talunin ang malalakas.”
Mula noon, nagbago ang araw-araw ni Gabriel.
Hindi na siya ang lalaking laging nasa likod ng tinted na sasakyan, sinusundan ng mga abogado at bodyguard.
Pumunta siya sa maliit na bayan sa labas ng lungsod upang hanapin si Clara Santos.
Natagpuan niya ito sa isang simpleng daycare.
Nakasuot si Clara ng plain na blouse, nakapusod ang buhok, at may mga batang nakapaligid sa kanya. Nang makita niya si Gabriel, hindi siya natuwa. Hindi rin siya nagulat.
Parang matagal na niyang alam na darating ang araw na iyon.
“Miss Santos,” sabi ni Gabriel, “ako si—”
“Alam ko kung sino ka,” putol ni Clara.
Tumahimik siya.
Matagal siyang nakatayo sa harap nito bago yumuko.
“Patawad.”
Hindi nagpakita ng emosyon si Clara.
“Para saan? Sa hindi mo pagkilala sa akin? Sa pagpapaniwala sa maling tao? O sa pamilya ninyong nagpaalis sa amin para ilibing ang katotohanan?”
Walang maipagtanggol si Gabriel.
“Kahit alin doon, wala akong karapatang humingi ng madaling kapatawaran.”
“Kung ganoon, bakit ka nandito?”
Itinaas ni Gabriel ang isang folder.
“Nalaman ko na pinigil ni Don Rafael ang kompensasyon sa pamilya ninyo noon. Nandoon ang legal documents. Ibabalik ko ang lahat, kasama ang interes. At kung papayag ka, nais ng pamilya naming suportahan ang daycare na ito.”
Nanahimik si Clara.
“Hindi ako limos.”
“Alam ko,” sabi ni Gabriel. “Utang ito. At pananagutan.”
Matagal siyang tiningnan ni Clara.
Sa huli, tinanggap niya ang folder.
“Hindi nito binubura ang nangyari.”
“Hindi,” sagot ni Gabriel. “Pero sisiguraduhin kong hindi na ito mauulit sa iba.”
Samantala, sa mansyon, unti-unting gumagaling ang kamay ko.
Araw-araw, pinapalitan ni Doña Elena ang benda ko. Kinakantahan niya ako ng lumang awit na natutunan pa niya sa kanyang ina. Si Nana Pilar naman ay laging may dalang maligamgam na gatas at laruan.
Ang dalawang nakababatang pamangkin ko, sina Mateo Jr. at Lucas, ay halos hindi na umaalis sa tabi ko.
“Hindi na kami papayag na may manakit sa iyo,” sabi ni Lucas habang pinapagulong ang maliit na bola sa kama.
Si Mateo Jr. naman ay seryosong-seryoso.
“Maglalagay ako ng camera kahit sa teddy bear.”
Natawa si Doña Elena sa unang pagkakataon matapos ang insidente.
Ngunit nang marinig ni Gabriel iyon mula sa labas ng pinto, hindi siya tumawa.
Tumingin lamang siya sa maliit na siwang ng pinto.
Nakita niya akong nakahiga, masigla na kahit kaunti, habang kumakaway ang maliliit kong paa.
Gusto niyang pumasok.
Gusto niyang buhatin ako.
Gusto niyang ibalik ang dati.
Ngunit hindi niya ginawa.
Dahil natutunan niya na ang pagmamahal ay hindi lamang pag-angkin.
Minsan, ang pinakamahirap na paraan ng pagmamahal ay ang manatili sa malayo hanggang hindi na natatakot ang taong nasaktan mo.
Isang gabi, bumuhos ang malakas na ulan.
Kumidlat nang malakas sa labas ng mansyon.
Nagising ako at umiyak.
Nagkataong nasa pasilyo si Gabriel, pauwi mula sa pagbisita sa daycare ni Clara. Nang marinig niya ang iyak ko, tumigil siya sa pintuan.
Sa loob, wala si Doña Elena. Nasa baba siya kausap ang doktor.
Si Nana Pilar naman ay nasa kabilang silid kumukuha ng kumot.
Muli akong umiyak.
Mas malakas.
Nagdalawang-isip si Gabriel.
Isang segundo.
Dalawa.
Sa huli, dahan-dahan niyang binuksan ang pinto.
Hindi siya agad lumapit.
Tumayo lamang siya sa malayo at nagsalita nang napakahina.
“Mia… nandito ako.”
Narinig ko ang boses niya.
Tumigil ako sandali.
Pagkatapos ay muli akong umiyak.
Ngunit ngayon, hindi ako umiwas.
Dahan-dahang lumapit si Gabriel.
Nang umabot siya sa tabi ng duyan, hindi niya ako agad binuhat. Inilagay lamang niya ang kamay niya sa gilid ng duyan, sapat para makita ko, ngunit hindi para hawakan ako.
“Natatakot ka ba sa kulog?” bulong niya. “Ako rin noong bata ako.”
Kumidlat muli.
Napahikbi ako.
Sa pagkakataong iyon, itinaas ko ang maliit kong kamay.
Hindi ang napaso.
Ang kabila.
Nanigas si Gabriel.
Parang hindi siya makapaniwala.
Pagkatapos, dahan-dahan niyang inabot ang daliri niya.
Kumapit ang maliit kong kamay sa daliri niya.
Sa labas, patuloy ang ulan.
Sa loob ng nursery, ang lalaking minsang nabigo akong protektahan ay tahimik na lumuhod sa tabi ng duyan ko.
Hindi niya ako hinalikan.
Hindi niya ako binuhat.
Hinayaan lang niyang hawakan ko ang daliri niya hanggang makatulog ako.
At sa unang pagkakataon matapos ang lahat, hindi ako umiyak sa presensiya niya.