Babaeng Nagpanggap na Tagapagligtas
Bahagi 3: Ang Babaeng Nagpanggap na Tagapagligtas
Sa pribadong silid ng mansyon, pinaupo si Isabella sa gitna ng mahabang mesa.
Hindi na siya umiiyak.
Wala na ring natira sa kanyang kaawa-awang anyo.
Kapag ang taong sanay magsuot ng maskara ay wala nang mapagtataguan, lumalabas ang tunay nitong mukha. At ang mukha ni Isabella ngayon ay hindi mahina, hindi inosente, hindi kawawa.
Galit siya.
Galit dahil nahuli siya.
Galit dahil hindi natuloy ang plano niya.
Galit dahil ang isang sanggol na hindi marunong magsalita ang naging dahilan ng pagbagsak niya.
Sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo si Doña Elena, karga pa rin ako. Sa tabi niya si Don Mateo. Si Gabriel ay nakatayo sa likod, tahimik na parang anino.
Walang gustong umupo sa tabi niya.
Kahit ang dalawa niyang nakababatang kapatid na sina Mateo Jr. at Lucas ay dumating na rin, ngunit nang malaman nila ang nangyari, ni hindi nila siya kinausap.
“Kuya,” malamig na sabi ni Lucas, “kung hindi umuwi si Tita Elena, ano ang gagawin mo? Paparusahan mo ba si Mia?”
Hindi nakasagot si Gabriel.
Dahil alam niya ang sagot.
Kung hindi dumating si Doña Elena…
Kung walang camera…
Kung walang recording chip…
Malamang ay mananatiling inosente si Isabella sa mata niya.
At ako, isang sanggol, ang magiging batang “spoiled” na nanakit sa bisita.
Ang katotohanang iyon ay mas mabigat kaysa anumang sampal.
Dumating ang katiwala dala ang tablet at ilang nakalimbag na dokumento.
“Doña Elena, nakuha na po namin ang kopya ng mga mensahe ni Miss Reyes. May mga naka-delete, pero na-recover ng security team.”
Ipinakita niya ang screen.
Naroon ang mga mensahe sa pagitan ni Isabella at Don Rafael.
“Kapag nakapasok ka sa bahay, huwag kang magmadali.”
“Palambutin mo muna si Gabriel.”
“Hanapin mo ang kahinaan ni Elena.”
“Kung kailangan, gamitin mo ang bata.”
Habang binabasa ang mga iyon, tumitigas nang tumitigas ang mukha ni Gabriel.
Pagkatapos ay may isang audio file.
Pinindot iyon ng katiwala.
Lumabas ang boses ni Don Rafael:
“Hindi dugo ni Elena ang pinakamalaking problema. Ang problema ay si Gabriel. Kapag napatunayan nating hindi siya kayang magdesisyon nang tama dahil sa babae, matatanggal siya sa board.”
Sumunod ang boses ni Isabella.
“At ano ang mapapala ko?”
“Pera. Apelyido. At kapag ako na ang humawak ng pamilya, ikaw ang magiging ginang ng susunod na tagapagmana.”
Napangiti nang mapait si Doña Elena.
“Gusto mong maging ginang ng pamilyang ito, kaya ginamit mo ang anak ko?”
Hindi sumagot si Isabella.
Ngunit hindi na niya kayang itanggi.
Si Gabriel ay biglang nagsalita.
“Ang nangyari sampung taon na ang nakalipas… sabihin mo ang totoo.”
Bumagal ang paghinga ni Isabella.
Nakita ko, kahit sanggol pa lamang ako, ang biglang pagdilim ng mga mata niya.
“Anong totoo?”
“Ang tubig,” sabi ni Gabriel. “Noong dinukot ako. May babaeng nagbigay sa akin ng tubig sa lumang bodega. Ikaw ba iyon?”
Napatingin si Isabella sa sahig.
Lumapit si Gabriel ng isang hakbang.
“Isabella.”
Sa unang pagkakataon, hindi malambot ang pagkakasabi niya sa pangalan nito.
Parang hatol.
Napatawa si Isabella.
Mahina sa una.
Pagkatapos ay mas malakas.
“Ngayon mo lang naisip itanong?”
Nanigas si Gabriel.
“Sa loob ng sampung taon, naniniwala ka na ako iyon dahil sinabi ko. Hindi ka nagtanong. Hindi ka nag-imbestiga. Hindi mo hinanap ang babaeng iyon. Bakit? Dahil gusto mong maniwala.”
Ang bawat salita niya ay parang latigo.
“Ako ang nakakita sa lumang report. Alam kong may babaeng tumulong sa iyo. Nang bumagsak ang pamilya ko, kinailangan ko ng taong masasandalan. Kaya sinabi kong ako iyon.”
“Hindi kita iniligtas.”
“Ginamit lang kita.”
Tahimik ang buong silid.
Kahit si Don Mateo ay napapikit.
Para kay Gabriel, ang mga salitang iyon ay hindi lang pagtataksil. Iyon ay sampung taon ng maling paniniwala, sampung taon ng utang na loob na inialay niya sa maling tao.
“Sino ang tunay na tumulong sa akin?” paos niyang tanong.
Ngumiti si Isabella.
“Bakit ko sasabihin?”
Ngunit bago pa siya makapagsalita pa, pumasok ang isang matandang kasambahay. Si Nana Pilar, ang pinakamatagal nang naglilingkod sa pamilya.
May dala siyang lumang kahon.
“Señor Gabriel,” sabi niya, “matagal ko na pong gustong sabihin ito. Ngunit noon, ipinagbawal ni Don Rafael na buksan ang lumang kaso.”
Inilapag niya ang kahon sa mesa.
Sa loob ay may lumang panyo, maliit na rosaryo, at isang larawang kupas.
Sa larawan, isang batang babae ang nakatayo sa harap ng bodega. Marumi ang damit niya, may sugat sa pisngi, ngunit hawak niya ang bote ng tubig.
Napasinghap si Gabriel.
“Siya…”
Tiningnan ni Doña Elena ang larawan.
Kilala niya ang batang iyon.
Siya si Clara Santos.
Anak ng dating hardinero ng pamilya. Isang batang nawala sa mansyon pagkatapos ng insidente, dahil pinaalis ang buong pamilya niya ni Don Rafael upang hindi na sila makapagsalita.
“Si Clara ang nagligtas sa iyo,” sabi ni Nana Pilar. “Hindi si Isabella.”
Umiling si Gabriel, parang hindi niya kayang tanggapin ang bigat ng kanyang pagkakamali.
“Nasaan siya ngayon?”
“Buhay po,” sagot ni Nana Pilar. “Pero matagal nang hindi madali ang buhay niya. Nakatira siya sa isang maliit na bayan sa labas ng lungsod. Nagtatrabaho bilang guro sa daycare.”
Nang marinig iyon, biglang humigpit ang kamao ni Gabriel.
Doon niya naunawaan.
Habang binibigyan niya ng marangyang kuwarto si Isabella, habang ipinagtatanggol niya ang pekeng tagapagligtas, ang tunay na babaeng tumulong sa kanya noon ay tahimik na namuhay sa hirap.
At mas masahol pa, dahil sa maling utang na loob na iyon, muntik niyang mawala ang tiwala ng sariling pamilya.
Muntik niyang hayaan na masaktan ako nang walang hustisya.
Humakbang si Gabriel sa harap ni Doña Elena.
Muli siyang lumuhod.
“Hindi ko hihingin ngayon ang kapatawaran ninyo.”
“Dahil hindi sapat ang sorry.”
“Hayaan ninyo akong ayusin ito.”
Hindi siya tiningnan ni Doña Elena.
“Hindi mo maaayos ang paso sa kamay ng anak ko sa pamamagitan ng paghuli sa isang taksil.”
“Alam ko,” sagot niya. “Pero magsisimula ako roon.”
Kinabukasan, kumalat sa buong angkan ang balita.
Si Don Rafael ay nahuli sa pribadong pier habang nagtatangkang tumakas sakay ng isang yate.
Ang lahat ng ari-arian niya sa loob ng pamilya ay agad na ni-freeze.
Si Isabella naman ay dinala sa awtoridad, kasama ang lahat ng ebidensiya: video, audio, mensahe, at testimonya.
Ngunit bago siya umalis sa mansyon, muli niyang nakita ako.
Nakayakap ako kay Doña Elena.
Nang tumingin siya sa akin, wala na siyang kayabangan.
Takot na lang.
Dahil kahit hindi ako marunong magsalita, ako ang naging dahilan para gumuho ang kasinungalingan niya.
At si Gabriel, na nakatayo sa hagdan, ay hindi man lang siya nilingon.
Ang mga mata niya ay nakatuon lamang sa maliit kong kamay na binalutan ng benda.
Sa araw na iyon, ginawa niya ang unang bagay na dapat noon pa niya ginawa.
Tumalikod siya sa kasinungalingan.
At nagsimulang hanapin ang katotohanan.