Pagbabalik ng Mukhang Itinago
Bahagi 3: Ang Pagbabalik ng Mukhang Itinago
Pagpasok ko sa university, ibang-iba na ako kaysa noong farewell party.
Hindi ako biglang naging payat na parang artista.
Hindi ganoon kabilis ang totoong buhay.
Pero mula walumpu’t apat na kilo, bumaba ako sa pitumpu’t dalawa.
Mas malinaw na ang hugis ng mukha ko.
Mas magaan na ang lakad ko.
At kahit hindi ko hinahangad, napapansin ko na nagsisimula nang magbago ang tingin ng mga tao.
Noong unang araw ng klase sa design department, pumasok ako nang nakasuot ng simpleng puting blouse at maong.
Wala akong make-up.
Nakatali lang nang maluwag ang buhok ko.
Pero pagkabukas ko ng pinto ng classroom, ilang estudyante ang sabay-sabay na napatingin.
Sanay ako sa tingin ng pangungutya.
Pero ang tingin na iyon ay iba.
Tahimik.
Nagtataka.
Parang may sinusubukang alalahanin.
Umupo ako sa pinakadulong hanay.
Ilang minuto pa lang, dumating si Mariel, hingal na hingal.
“Isabel!” bulong niya, bumagsak sa upuan sa tabi ko. “Grabe, hinanap kita sa gate. Hindi kita agad nakilala!”
Napangiti ako.
“Compliment ba ‘yan o insulto?”
“Compliment siyempre!” Hinawakan niya ang mukha ko at kunwaring sinuri. “Pero teka, bakit parang may filter ang mukha mo? Bakit ang liit na ng pisngi mo?”
Tinabig ko ang kamay niya.
“Tumigil ka nga.”
Hindi pa natatapos ang ingay namin nang biglang tumahimik ang paligid.
Pumasok si Camille.
Suot niya ang mamahaling damit na halatang pinaghandaan. Maayos ang buhok, perpekto ang make-up, at may kumpiyansang nakasanayan niyang suotin na parang korona.
Sa likod niya, nandoon si Gabriel.
Nang makita nila ako, parehong natigilan.
Ang mata ni Camille ay dumaan sa mukha ko, pababa sa katawan ko, saka bumalik sa mukha ko.
Sa unang pagkakataon, nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.
Hindi pa iyon takot.
Pero malinaw na hindi siya natuwa.
Si Gabriel naman ay nakatitig sa akin na para bang may gusto siyang sabihin pero hindi alam kung paano magsisimula.
Umiwas ako ng tingin.
Hindi ko sila pinansin.
Buong umaga, ramdam kong may mga matang sumusunod sa akin.
Sa break, may lumapit na dalawang kaklase.
“Hi, ikaw si Isabel, di ba?”
Tumango ako.
“Ang ganda ng sketch mo kanina. Ang linis ng lines.”
Napangiti ako.
“Salamat.”
Noon ko naalala na kaya ako pumasok sa kursong ito ay hindi para maging maganda sa paningin ng iba.
Kundi dahil mahilig akong gumuhit.
Noong bata ako, habang pinipigilan akong lumabas, ang papel at lapis ang naging mundo ko.
Gumuguhit ako ng mga damit, bahay, mukha, at kung anu-anong imahinasyon.
Doon ako malaya.
Kaya nang pinuri nila ang gawa ko, mas natuwa ako kaysa kung pinuri nila ang itsura ko.
Pero hindi lahat ay masaya sa pagbabago.
Ilang araw matapos magsimula ang klase, may kumalat na post sa private group ng department.
Walang pangalan ang nag-post.
Pero malinaw na ako ang tinutukoy.
“May mga taong akala mo glow up, pero dati namang desperada lang mapansin. Ingat sa mga nagpapanggap na mabait.”
Kasama sa post ang luma kong litrato noong high school.
Ako iyon, nakaupo sa canteen, kumakain, bilugan ang mukha at katawan.
May caption:
“Before the transformation.”
Maraming nag-react.
May tumawa.
May nag-comment ng “grabe naman.”
Mayroon ding nagsabing, “Let people improve in peace.”
Hindi ako umiyak.
Hindi rin ako nagulat.
Nakita ko na ang ganoong uri ng kalupitan.
Pero nang makita ni Mariel ang post, halos ihagis niya ang cellphone niya.
“Si Camille ‘to. Alam kong siya ‘to!”
“Wala tayong proof,” sabi ko.
“Pero obvious!”
Tumango ako.
“Obvious nga. Pero kung papatulan natin ngayon, lalabas na tayo ang gumagawa ng drama.”
“E ano ang gagawin natin?”
Tiningnan ko ang screen.
“Maghihintay.”
Mariel napakurap.
“Maghihintay?”
“Ang taong sanay manakit nang patago,” sabi ko, “hindi titigil sa isang beses. Kapag hinayaan natin, mag-iiwan siya ng mas malinaw na bakas.”
Tama ako.
Lumipas ang isang linggo.
Mas dumami ang posts.
May lumang litrato ako noong graduation practice.
May screenshot ng chat kung saan may nangungutya sa akin.
May edited photo pa na nilagyan ako ng baboy na ilong.
Hindi ko pinansin sa labas.
Pero tahimik kong kinolekta lahat ng ebidensya.
Hindi ko lang inakala na si Gabriel ang unang lalapit sa akin.
Nang hapon na iyon, pauwi na ako galing library nang tawagin niya ako sa hallway.
“Isabel.”
Tumigil ako.
Lumapit siya, halatang kabado.
“Puwede ba tayong mag-usap?”
“Kung tungkol ito sa dati, hindi na kailangan.”
Napayuko siya.
“Alam kong nasaktan kita. Mali ang sinabi ko. Noon… natakot ako sa sasabihin ng iba.”
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Alam mo kung ano ang mas masakit? Hindi iyong tinawag mo akong mataba. Narinig ko na iyon sa mas maraming tao. Ang mas masakit ay sinabi mong kaibigan kita, pero nang kailangan mong pumili, pinili mong ipahiya ako.”
Namula ang mata niya.
“Sorry.”
“Tinanggap ko na ang sorry mo,” sabi ko. “Pero hindi ibig sabihin noon, babalik tayo sa dati.”
Para siyang may gustong habulin na bagay na unti-unting lumalayo.
Pero wala na siyang karapatang hawakan iyon.
Tumalikod ako at naglakad palayo.
Nang gabing iyon, may dumating ulit na mensahe mula sa hindi kilalang numero.
[Unti-unti ka nang nakikita ng mga tao. Hindi mo ba nararamdaman? Mas lalo silang lalapit. Mas lalo silang gugulo.]
Sumagot ako sa unang pagkakataon.
[Sino ka?]
Mabilis ang reply.
[Ang taong minsang nagligtas sa’yo.]
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
[Niligtas? O tinakot ang pamilya ko?]
Matagal bago dumating ang sagot.
[Kapag ang isang mukha ay kayang magpaluhod ng tao, hindi iyon biyaya. Isa itong sandata.]
Napatayo ako mula sa kama.
Hindi ko alam kung baliw ang taong iyon o may alam siyang hindi ko naiintindihan.
Kinabukasan, sinabi ko ang lahat kay Mariel.
Sa halip na matakot, mas naging seryoso siya.
“Hanapin natin si Selina Montenegro.”
“Paano?”
“May kakilala akong senior sa journalism department. Magaling siyang maghanap ng public records at old news archives.”
Doon nagsimula ang paghahanap namin.
Wala kaming tiyak na lugar.
Wala kaming eksaktong taon.
Pero mayroon kaming pangalan.
At sapat iyon para buksan ang unang pinto.
Makalipas ang tatlong araw, pinakita sa amin ng senior ang lumang article mula sa isang archived community paper.
Nakasulat doon ang pangalan: Selina Montenegro.
Dating beauty consultant.
Dating handler ng ilang child models.
Nawala sa publiko matapos masangkot sa isang iskandalo tungkol sa pang-aabuso at ilegal na pagkuha ng bata para gawing modelo.
Nang mabasa ko iyon, nanlamig ang kamay ko.
Sa ilalim ng article, may maliit na litrato.
Mas bata siya roon, pero pareho ang tindig.
Pareho ang ngiti.
Siya ang babaeng nakaitim.
“Isabel,” bulong ni Mariel, “hindi sumpa ang mukha mo. Gusto ka niyang gamitin.”
Hindi ako agad nakasagot.
Kasi sa sandaling iyon, naintindihan ko.
Ang takot nina Mama at Papa ay hindi dahil sa kagandahan ko.
Kundi dahil may mga taong handang gawing kalakal ang kahit sinong bata basta mapakinabangan nila.
At si Selina ay isa sa kanila.
Akala niya siguro hanggang ngayon, kaya niya pa rin akong takutin.
Pero hindi na ako batang nakatayo sa tabi niya sa litrato.
Hindi na ako kayang akayin palayo nang hindi lumalaban.
Nang araw ding iyon, may bagong post na kumalat sa department group.
Isang video.
Ako, habang nag-eehersisyo sa maliit na gym ng campus.
May caption:
“Trying hard maging dyosa.”
Sa dulo ng video, maririnig ang tawang kilalang-kilala ko.
Boses ni Camille.
Napangiti ako nang malamig.
Sa wakas.
Nagkamali siya.
At sa pagkakataong ito, hindi na ako mananahimik.