Ebidensyang Akala Niya’y Makakapagpatahimik sa Akin
Part 2: Ang Ebidensyang Akala Niya’y Makakapagpatahimik sa Akin
“Ate…”
Napakagaan ng boses ni Isabella.
“Akala mo ba ikaw lang ang may hawak na ebidensya?”
Sa loob ng kuwarto, walang agad nakapagsalita.
Nakatingin ang lahat sa kanya. Si Mama ay nanigas sa kinatatayuan. Si Papa naman ay nakakunot ang noo, tila hindi niya maintindihan kung ano ang dapat niyang unang paniwalaan—ang video sa cellphone ng kasambahay, o ang ngiting nasa labi ni Isabella.
Si Kuya Marco ang unang nakabawi.
“Isabella, ano ang ibig mong sabihin?” tanong niya, pero kahit malamig ang tono niya, narinig ko ang bahagyang panginginig doon.
Lumapit si Isabella nang dahan-dahan. Nakasuot siya ng puting damit, may benda pa sa noo, at mukhang napakarupok. Kung hindi ko lang nakita ang kuha sa CCTV, baka pati ako ay malito kung sino ang biktima sa aming dalawa.
Tumingin siya sa akin.
Sa mga mata niya, wala ang takot. Wala rin ang pagsisisi.
Mayroon lamang panlalait.
“Ate Elena,” sabi niya, “bago ka magpanggap na kawawa, siguro dapat ipakita rin natin ang buong katotohanan.”
Elena.
Iyon ang pangalan ko sa pamilyang ito.
Isang pangalang tatlong taon ko nang sinusubukang mahalin, dahil akala ko, kasama ng pangalang iyon ang isang tahanan.
Pero ngayon, habang lumalabas iyon mula sa bibig ni Isabella, pakiramdam ko isa lamang itong tali sa leeg ko.
Inabot niya kay Adrian ang cellphone niya.
“Pakita mo sa kanila,” mahinang utos niya.
Nagdilim ang mukha ni Adrian, ngunit kinuha pa rin niya ang cellphone. Nang pindutin niya ang screen, lumabas ang isang video.
Sa video, makikita ako sa hardin sa likod ng bahay.
Gabi iyon bago ang sunog.
Nakatayo ako sa likod ng mga halaman, tahimik na nakikinig habang umiiyak si Isabella sa harap ni Adrian.
Maya-maya, nakita sa video na tumalikod ako at umalis.
Pagkatapos, biglang naputol ang kuha.
Sumunod na eksena, makikita ako sa pasilyo, nakatayo sa labas ng kuwarto ni Isabella.
May hawak akong maliit na bote.
Napangiti si Isabella.
“Kita n’yo? Siya ang naglagay ng kung ano sa pinto ng kuwarto ko. Hindi ba puwedeng siya ang nagsimula ng apoy? Hindi ba puwedeng ginawa niya iyon dahil nagseselos siya sa akin?”
Nanlamig ang paligid.
Tumingin sa akin si Mama na parang may nakita siyang halimaw.
“Elena…” nanginginig ang boses niya. “Totoo ba ito?”
Hindi ako agad sumagot.
Hindi dahil wala akong maipaliwanag.
Kundi dahil sa loob ng tatlong taon, sa bawat pagkakataong kailangan kong ipagtanggol ang sarili ko, lagi akong natatalo bago pa man ako makapagsalita.
Kapag umiyak si Isabella, ako ang masama.
Kapag nasaktan siya, ako ang may kasalanan.
Kapag may nawala sa kanya, ako ang kumuha.
Ngayon, kahit may video na siyang hawak na putol-putol at halatang pinili lamang ang mga eksenang pabor sa kanya, nakita ko na naman sa mukha ng pamilya ko ang dating sagot.
Pinili na nila siyang paniwalaan.
“Kaya pala,” bulong ni Mama, umatras nang kalahating hakbang. “Kaya pala noong gabing iyon, ang sama ng tingin mo kay Isabella…”
Napatawa ako.
Mahina.
Paos.
Masakit.
“Ang bote na hawak ko,” sabi ko, “gamot iyon sa insekto. May langgam sa may pinto niya. Siya mismo ang nagsabi sa akin noong hapunan na natatakot siyang makagat.”
Tumingin ako kay Adrian.
“Nandoon ka. Narinig mo iyon.”
Bahagyang umiwas ang tingin niya.
Isang maliit na kilos.
Pero sapat na.
Naintindihan ko agad.
Hindi niya ako pagtatanggol.
Hindi ngayon.
Siguro hindi kailanman.
Napakapit si Isabella sa braso ni Mama. “Mama, natatakot ako. Kung hindi ninyo ako nailigtas noong gabing iyon, baka patay na ako ngayon. Kung siya talaga ang gumawa noon…”
“Tumigil ka.”
Hindi malakas ang boses ko.
Pero sapat para maputol ang iyak niya.
Lahat sila ay tumingin sa akin.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone mula sa kamay ng kasambahay. Inulit ko ang video ng CCTV. Pinatigil ko sa eksaktong sandali kung saan makikita ang mukha ni Isabella sa repleksiyon ng salamin.
“Kung ako ang nagsimula ng apoy,” sabi ko, “bakit ikaw ang nasa labas ng kuwarto ko na may hawak na lighter?”
“Baka inayos lang,” mabilis na sagot ni Isabella. “Baka pinalitan ang video. Maraming marunong gumawa niyan ngayon.”
“Pero galing ito sa storage ng security system sa bahay,” sabi ng kasambahay, nanginginig ang boses. “Hindi ko po ito hinawakan. Ipinadala po sa akin ng guard bago siya mawala.”
Biglang nag-iba ang mukha ni Papa.
“Anong ibig mong sabihin na nawala ang guard?”
Napayuko ang kasambahay.
“Hindi na po siya pumasok mula kahapon. Bago siya umalis, sinabi niya sa akin na kung may mangyari raw sa kanya, ibigay ko sa inyo ang video.”
Sumikip ang dibdib ko.
Kaya pala may mali.
Kaya pala masyadong kalmado si Isabella.
Hindi lang siya may edited video.
May plano na siya para burahin ang totoong ebidensya.
Lumapit si Papa kay Isabella. “Anak, sabihin mo sa akin ang totoo. Ikaw ba ang nasa video?”
Namula ang mata ni Isabella. Agad siyang umiyak.
“Papa, pati ba naman kayo, hindi na ako paniniwalaan? Ako ang muntik mamatay! Ako ang nasugatan! Bakit parang ako pa ang salarin?”
Nakita kong lumambot ang mukha ni Papa.
Ganoon kabilis.
Isang luha lang mula kay Isabella, at ang katotohanan ay muling naging malabo sa kanila.
Ngunit bago pa makapagsalita si Papa, bumukas muli ang pinto.
Pumasok ang isang lalaking naka-barong na simple ngunit maayos. Nasa edad kwarenta pataas, may dalang leather folder. Kasama niya ang isang babaeng nakasuot ng uniporme ng ospital.
“Pasensya na sa istorbo,” sabi ng lalaki. “Ako ang abogado na tinawagan ni Miss Elena.”
Napatingin sa akin sina Mama at Papa.
“Abogado?” galit na tanong ni Papa. “Talagang pinaghandaan mo ito?”
Hindi ko siya pinansin.
Tumango ako sa abogado. “Attorney, nakuha n’yo po ba?”
Binuksan niya ang folder at inilabas ang ilang kopya ng dokumento.
“Nakuha namin ang backup mula sa server ng security company. Hindi lang isang angle ang meron. Tatlo.”
Namuti ang mukha ni Isabella.
Sa unang pagkakataon mula nang pumasok siya, nawala ang ngiti niya.
Pinindot ng abogado ang tablet na dala niya. Lumabas ang isa pang video.
Mas malinaw.
Mas malapit.
Makikita si Isabella na nakatayo sa labas ng kuwarto ko. May hawak siyang lighter at maliit na tela. Inilapit niya iyon sa ilalim ng pinto.
Pagkatapos, tumingin siya sa kaliwa’t kanan.
At ngumiti.
Napasigaw si Mama.
“Hindi…”
Lumapit si Kuya Marco sa tablet, nanlalaki ang mga mata. “Isabella, sabihin mong hindi ikaw iyan.”
Pero hindi na makasagot si Isabella.
Napaatras siya.
Si Adrian naman ay parang nawalan ng kulay ang mukha.
Tumingin siya sa akin.
“Elena, pakinggan mo—”
Itinaas ko ang kamay.
“Huwag.”
Isang salita lang.
Pero tumigil siya.
Noon ko naramdaman na may pumutol sa pinakahuling hibla ng pagmamahal ko sa kanya.
Hindi na galit ang naramdaman ko.
Hindi na lungkot.
Kundi pagod.
Pagod na pagod na ako.
Tumingin ako sa abogado.
“Ibigay po natin ito sa pulis.”
Halos sabay-sabay na napatingin sa akin ang lahat.
Mama shook her head, nanginginig.
“Elena, pamilya natin ito. Huwag muna nating palakihin—”
“Pamilya?” tanong ko.
Napatingin ako sa kanya.
“Sinabi n’yo sa rescuer na walang tao sa kuwarto ko. Iniwan n’yo akong mamatay. Tapos ngayon, pamilya ang sasabihin n’yo?”
Walang nakasagot.
Sa labas ng kuwarto, narinig ang tunog ng mga yabag.
Ilang pulis ang pumasok kasama ang staff ng ospital.
Nanlaki ang mata ni Isabella.
“Ate, hindi mo puwedeng gawin ito sa akin!”
Hinawakan siya ng isang pulis sa braso.
“Ano ba ang kasalanan ko?” sigaw niya. “Kung hindi siya bumalik, ako pa rin ang anak n’yo! Ako pa rin ang pakakasalan ni Adrian! Siya ang sumira sa buhay ko!”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
Sa wakas, narinig din nila ang totoo mula mismo sa bibig niya.
Si Mama ay napaupo sa silya, umiiyak.
Si Papa ay parang biglang tumanda nang ilang taon.
Si Kuya Marco naman ay nakatitig sa akin, puno ng pagkabigla at hiya.
Habang inilalabas si Isabella ng mga pulis, bigla siyang huminto sa pinto.
Lumingon siya sa akin.
Hindi na siya nakangiti.
“Akala mo tapos na?” sabi niya, nanginginig ang boses. “Hindi mo pa alam kung sino ang tumulong sa akin.”
Pagkasabi noon, tumingin siya kay Adrian.
At doon, muling nanahimik ang buong kuwarto.