Buhay na Pinili Ko Para sa Sarili Ko
Part 4: Ang Buhay na Pinili Ko Para sa Sarili Ko
Lumipas ang mga linggo.
Unti-unting gumaling ang sugat sa kamay ko.
Ang binti ko naman ay nanatiling mabigat, masakit, at matigas sa bawat galaw. Araw-araw akong kailangang sumailalim sa therapy. Araw-araw kong kailangang pilitin ang sarili kong tumayo, kahit pakiramdam ko ay muling nababali ang mga buto ko.
Sa unang araw ng therapy, halos bumagsak ako.
Kumapit ako sa bakal na hawakan, nanginginig ang mga tuhod, pawis na pawis ang noo. Sa bawat hakbang, may kirot na umaakyat mula paa hanggang dibdib.
“Konti pa, Miss Elena,” sabi ng therapist. “Kaya mo iyan.”
Gusto kong sabihin na hindi ko kaya.
Gusto kong umiyak.
Gusto kong bumalik sa kama at magtago sa ilalim ng kumot.
Pero naalala ko ang gabing iyon.
Naalala ko ang usok.
Ang pinto.
Ang boses ni Mama na nagsasabing walang tao sa kuwarto ko.
Kaya kumagat ako sa labi.
Humakbang ako.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
At kahit halos gumuho ang katawan ko, hindi ako bumitaw.
Pagkatapos ng therapy, naghihintay si Rafael sa labas dala ang isang bote ng tubig.
Hindi siya pumapasok kung hindi ko siya inaanyayahan. Hindi siya nagtatanong nang sobra. Hindi rin siya nagpapanggap na alam niya ang lahat ng sakit ko.
Nandoon lang siya.
Tahimik.
Matatag.
“Mas malayo ang narating mo ngayon kaysa kahapon,” sabi niya.
Napatingin ako sa kanya.
“Tatlong hakbang lang iyon.”
“Tatlong hakbang na hindi mo nagawa kahapon.”
Hindi ko alam kung bakit, pero napangiti ako.
Mula noon, madalas na siyang bumisita. Minsan dala niya ang mensahe ng tatay niya tungkol sa kaso. Minsan dala niya ang pagkain mula sa maliit na karinderyang malapit sa ospital. Minsan naman, wala siyang dala kundi mga kuwento tungkol sa labas—kung umuulan ba, kung gaano kasikip ang trapiko, kung may batang nagtitinda ng sampaguita sa kanto na palaging ngumiti sa kanya.
Sa mga simpleng kuwento niya, unti-unting bumabalik sa akin ang mundo.
Samantala, lalo namang lumalim ang imbestigasyon.
Narekober ng mga awtoridad ang mga mensahe nina Isabella at Adrian.
Hindi direktang sinabi ni Adrian na sunugin niya ang kuwarto ko.
Pero malinaw sa mga mensahe na alam niyang may binabalak si Isabella para “matakot ako at umalis.”
May mga mensahe siyang nagsasabing:
“Siguraduhin mong hindi ka mahuhuli.”
“Kung aatras siya sa kasal, tapos na ang problema.”
“Hindi ko kayang sabihin kay Elena. Ikaw na ang gumawa ng paraan.”
Iyon ay sapat para masira ang malinis niyang imahe.
Hindi sapat para makulong siya agad katulad ni Isabella, pero sapat para siyasatin siya, para talikuran siya ng sarili niyang pamilya, at para kanselahin ng kompanya nila ang ilang kasunduang pinamumunuan niya.
Isang araw, dumating siya sa ospital.
Hindi ko na siya pinapasok sa kuwarto ko.
Sa halip, kinausap ko siya sa garden ng ospital, nakaupo ako sa wheelchair habang nakatayo siya sa harap ko.
Halata ang pagod sa mukha niya. Wala na ang dating kumpiyansa. Wala na ang lalaking nakasanayan kong tingalain.
“Elena,” sabi niya, “alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.”
“Tama ka,” sagot ko.
Napapikit siya.
“Pero hihingi pa rin ako. Pasensya na. Sa lahat. Sa katahimikan ko. Sa kahinaan ko. Sa pagiging duwag ko.”
Hindi ako sumagot.
Tumingin ako sa malayo. May batang babae sa kabilang bahagi ng garden, hawak ang kamay ng nanay niya habang naglalakad. Sa bawat hakbang ng bata, pumapalakpak ang nanay.
Simple lang.
Pero may kirot na dumaan sa dibdib ko.
Iyon ang dating pinapangarap ko.
Isang taong matutuwa sa bawat hakbang ko.
“Elena,” muling sabi ni Adrian, “minahal kita. Sa paraan ko.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi.”
Natigilan siya.
“Minahal mo ang ideya na mabuti kang tao kapag mabait ka sa akin. Minahal mo ang pakiramdam na kailangan kita. Pero hindi mo ako minahal. Dahil kung minahal mo ako, hindi mo ako hahayaang masunog para lang hindi ka mahirapan pumili.”
Namula ang mata niya.
Sa wakas, nakita ko siyang masaktan sa katotohanang hindi niya kayang takasan.
“Hindi ko hihilinging patawarin mo ako ngayon,” bulong niya.
“Hindi mo rin dapat hintayin,” sabi ko. “Dahil ang pagpapatawad ko, kung darating man, hindi iyon para palayain ka. Para iyon sa akin.”
Tumango siya.
Bago siya umalis, iniwan niya ang singsing na dapat sana’y isuot ko sa kasal.
“Hindi ko ito kayang itago,” sabi niya.
Tiningnan ko ang singsing.
Dati, akala ko simbolo iyon ng kinabukasan.
Ngayon, isa na lamang itong piraso ng metal.
“Kunin mo,” sabi ko. “Ibenta mo. Ibigay mo sa pamilya ng guard na pinagbantaan dahil sa kagagawan ninyo.”
Wala siyang naisagot.
Kinuha niya ang singsing at umalis.
Ilang araw pagkatapos noon, dumating sina Mama, Papa, at Kuya Marco.
Hindi ko sila agad tinanggap.
Tatlong beses silang bumalik bago ako pumayag na pumasok sila.
Nang makita ko sila, halos hindi ko nakilala si Mama. Namayat siya, namumugto ang mata. Si Papa ay tahimik, malayo sa dating awtoridad. Si Kuya Marco naman ay may hawak na isang lumang bag.
Ang bag ko mula sa ampunan.
“Nahanap ko ito sa storage,” sabi niya. “Hindi ko alam kung bakit itinago roon.”
Alam ko kung bakit.
Dahil sa bahay na iyon, maging ang nakaraan ko ay hindi nila gustong makita.
Ibinaba ni Kuya Marco ang bag sa tabi ko.
“Binasa ko ang mga lumang notebook mo,” sabi niya, nanginginig ang boses. “Pasensya na. Alam kong wala akong karapatan. Pero nabasa ko roon… kung gaano mo kami gustong mahalin.”
Hindi ako nagsalita.
Lumuha siya.
“Elena, napakasama kong kuya.”
“Oo,” sabi ko.
Napalunok siya.
Hindi ko iyon sinabi para saktan siya.
Sinabi ko dahil totoo.
Lumuhod si Mama sa harap ng wheelchair ko.
“Anak, patawarin mo ako. Hindi ko alam kung paano ko maaayos ang lahat. Hindi ko alam kung paano ko haharapin na muntik na kitang mawala dahil sa sarili kong pagkiling.”
Nanginginig ang kamay niya habang sinusubukang hawakan ang kamay ko.
Hindi ako umatras.
Pero hindi ko rin siya hinawakan pabalik.
“Lagi kong sinasabi na pareho kayong laman ng puso ko,” umiiyak niyang sabi. “Pero sa totoo lang, mas inalagaan ko ang batang natatakot mawala kaysa sa batang buong buhay nang walang nawala dahil wala siyang hinawakan.”
Naramdaman kong kumirot ang dibdib ko.
Sa wakas, naintindihan niya.
Pero may mga pagkaunawang huli na dumating.
“Hindi ko kayo mapapatawad ngayon,” sabi ko.
Tumango si Papa, namumula ang mata.
“Alam namin.”
“Hindi rin ako babalik sa bahay na iyon.”
“Alam namin,” ulit niya.
“Hindi na ninyo ako puwedeng pilitin.”
“Hindi na,” sabi ni Papa. “Mula ngayon, kahit anong desisyon mo, igagalang namin.”
Tahimik akong tumingin sa kanila.
Sa loob ng maraming taon, ito lang ang gusto kong marinig.
Pero nang dumating na, hindi pala nito kayang burahin ang lahat.
Gayunpaman, may maliit na bahagi ng puso kong huminga nang mas maluwag.
“Kung gusto n’yong bumawi,” sabi ko, “huwag ninyo akong bilhan ng kahit ano. Huwag ninyo akong piliting bumalik. Huwag ninyo akong tawaging walang utang na loob.”
Huminga ako nang malalim.
“Hayaan ninyo akong mabuhay nang malaya.”
Umiiyak na tumango si Mama.
Sa araw na iyon, hindi kami nagyakapan.
Walang dramatikong pagkakasundo.
Walang biglang paggaling ng lahat ng sugat.
Pero noong umalis sila, hindi na kasingbigat ang dibdib ko.
Pagkatapos ng dalawang buwan, nakalabas ako ng ospital.
Hindi ako bumalik sa mansyon.
Sa halip, lumipat ako sa isang maliit na apartment malapit sa dagat. Hindi ito malaki. Hindi ito marangya. May tumutulong gripo sa kusina at minsan ay maingay ang kapitbahay.
Pero akin iyon.
Sa unang gabi ko roon, naupo ako sa sahig, nakatingin sa maliit na kahon ng dark chocolate cake na dala ni Rafael.
“Welcome home,” sabi niya.
Tumingin ako sa paligid ng maliit na kuwarto.
Walang chandelier.
Walang mamahaling kurtina.
Walang pamilyang kailangang suyuin.
Pero sa unang pagkakataon sa buhay ko, walang nagsisinungaling na ligtas ako.
Ngumiti ako.
“Oo,” sabi ko. “Home.”