Aninong Nasa Salamin
Bahagi 2: Ang Aninong Nasa Salamin
Sa sandaling lumitaw ang anino sa salamin, tila huminto ang paghinga ng lahat sa loob ng silid.
Ang malaking salamin sa gilid ng nursery ay nakaharap sa bintana. Karaniwan, repleksiyon lamang ng duyan, kurtina, at ilaw ang makikita roon. Ngunit sa nakapirming larawan sa screen, malinaw na may taong nakatayo sa bahaging dapat ay walang tao.
Nakasuot ito ng itim na barong, nakatago ang kalahati ng mukha sa likod ng kurtina.
Hindi siya kasambahay.
Hindi rin siya guwardiya.
Dahil ang mga tauhan sa mansyon ay may kani-kaniyang uniporme. At ang lalaking nasa repleksiyon ay may suot na singsing na pamilyar sa lahat ng matatandang kasapi ng angkan.
Singsing iyon ng pamilya De la Cruz.
Nanigas ang mukha ni Doña Elena.
“Palakihin ang larawan.”
Agad lumapit ang katiwala sa control panel. Nanginginig ang kamay niya habang pinapalaki ang imahe sa screen.
Unti-unting luminaw ang anyo ng lalaking nasa salamin.
Sa unang tingin, mahirap siyang makilala. Ngunit nang mas lumiwanag ang mukha niya, sabay-sabay na napasinghap ang mga kasambahay.
Si Don Rafael.
Ang pangalawang tiyuhin ni Gabriel.
Ang lalaking ilang taon nang tahimik sa gilid ng pamilya, ngunit palaging nakatingin sa kapangyarihan na parang gutom na lobo.
Si Gabriel ang unang nakapagsalita.
“Tiyo Rafael?”
Hindi sumagot si Doña Elena.
Ang mga mata niya ay nakatutok pa rin sa screen. Mahigpit ang yakap niya sa akin, para bang kahit isang pulgada ay ayaw niya akong ilayo sa kanyang dibdib.
Ako, na pagod na pagod sa pag-iyak, ay nakasubsob sa balikat niya. Hindi ko maintindihan ang nangyayari, ngunit naramdaman ko ang malamig na tensiyon sa paligid. Ang maliit kong kamay ay namamaga pa rin, may gamot na ngunit sumasakit sa bawat galaw.
Si Isabella naman ay nakaluhod sa sahig, putlang-putla ang mukha.
Hindi na siya ang babaeng kanina ay magaling umiyak at umarte.
Ngayon, para siyang ibong nabali ang pakpak.
“Nagkataon lang iyon…” nanginginig niyang sabi. “Hindi ko alam kung bakit naroon si Don Rafael. Hindi ko siya kasama. Hindi ko siya kilala nang ganoon kalalim.”
Ngunit bago pa siya matapos, nagsalita ang recording chip mula sa pendant ko.
Naputol man ang video sa screen, patuloy namang tumatakbo ang audio.
Sa gitna ng katahimikan, isang boses ng lalaki ang lumabas.
“Siguraduhin mong masasaktan ang bata, pero huwag mong papatayin.”
Ang boses ay mababa, malamig, at pamilyar.
“Kapag nagalit si Elena kay Gabriel, mawawala ang tiwala niya sa kanya. Kapag nasira ang posisyon ni Gabriel sa pamilya, ako ang susunod na hahawak ng lahat.”
Sumabog ang katahimikan.
Napalingon ang lahat kay Isabella.
Mas lalo siyang namutla. Umiling siya nang umiling, parang gusto niyang burahin ang narinig ng lahat.
“Hindi… hindi totoo iyan…”
Ngunit agad sumunod ang sarili niyang boses sa recording.
“Paano kung mahuli ako?”
Sumagot ang lalaki:
“Hindi ka mahuhuli. Alam mo kung gaano kakampi sa iyo si Gabriel. Isang luha mo lang, kakalimutan niya ang lahat ng tamang pag-iisip.”
Sa sandaling iyon, ang mukha ni Gabriel ay naging abo.
Parang may kamay na pumiga sa puso niya.
Lahat ng ipinagtanggol niya, lahat ng pinaniwalaan niya, lahat ng awa na ibinigay niya kay Isabella, biglang naging kutsilyong tumusok sa kanya.
Tumalikod siya at tiningnan si Isabella.
“Sabihin mong peke ito.”
Ang boses niya ay mahina.
Hindi iyon boses ng galit.
Iyon ang boses ng taong umaasang may huling dahilan pa para hindi tuluyang gumuho ang mundo niya.
Ngunit si Isabella ay umiwas ng tingin.
Iyon lang ang sagot na kailangan ng lahat.
Napapikit si Gabriel.
Nang muli niyang imulat ang mga mata niya, puno na iyon ng sakit at pagsisisi.
Humakbang siya palapit sa akin, ngunit agad na hinarang siya ni Doña Elena.
“Sabi ko, huwag mong hahawakan ang anak ko.”
“Doña Elena…” paos ang boses niya.
“Hindi mo ako tatawaging ganoon ngayon,” malamig niyang sagot. “Ngayon, ikaw ang lalaking naniwala sa ibang tao kaysa sa sariling dugo.”
Bumagsak ang balikat ni Gabriel.
Sa buong buhay niya, sanay siyang maging matatag. Siya ang tagapagmana, ang panganay, ang lalaking hindi natitinag sa harap ng kahit sinong kalaban.
Ngunit sa harap ng isang sanggol na umiiyak sa bisig ng ina nito, wala siyang lakas.
Napatingin siya sa namamagang kamay ko.
Dahan-dahang lumuhod si Gabriel.
Sa mismong sahig kung saan kumalat ang basag na porselana, kung saan kanina ay halos ipagtanggol niya si Isabella, doon niya inilapag ang dalawang tuhod niya.
“Tiya Mia…” nanginginig ang boses niya. “Patawarin mo ako.”
Hindi ako makasagot.
Hindi ko man lang alam kung ano ang ibig sabihin ng patawad.
Ngunit nang marinig ko ang boses niya, bigla akong umiyak muli.
Hindi na iyon iyak dahil sa paso.
Iyon ay iyak ng isang sanggol na hindi maintindihan kung bakit ang taong dati ay pinaka-mainit ang yakap, biglang naging dahilan ng takot.
Namula ang mga mata ni Gabriel.
Itinaas niya ang kamay, ngunit hindi niya ako hinawakan. Nakatigil lamang iyon sa hangin.
“Hindi ko nakita.”
“Hindi kita pinakinggan.”
“Hindi ko pinrotektahan ang dapat kong protektahan.”
Tumulo ang luha niya.
Ang lalaking kinatatakutan ng buong mundo ng negosyo, lumuhod sa harap ng isang anim na buwang gulang na bata at umiyak.
Ngunit walang naawa sa kanya.
Dahil ang sugat sa kamay ko ay totoong-totoo.
At ang takot sa mata ko ay hindi kayang burahin ng luha niya.
Sa sandaling iyon, bumukas ang pinto.
Dalawang guwardiya ang pumasok, kasunod ang isang matandang lalaki na may hawak na baston.
Si Don Mateo De la Cruz.
Ang lolo ng buong angkan.
Ang lalaking bihirang bumaba mula sa ikatlong palapag dahil mahina na ang katawan, ngunit ang isang salita niya ay mas mabigat pa rin kaysa lahat.
Nang makita niya ang kalagayan ko, nang makita niya si Gabriel na nakaluhod, at si Isabella na nanginginig sa sahig, naging matalim ang kanyang tingin.
“Ano ang nangyari sa apo kong babae?”
Walang agad sumagot.
Si Doña Elena ang nagsalita.
“May taong nagtangkang saktan si Mia para pabagsakin si Gabriel.”
Tumigil ang tingin ni Don Mateo kay Isabella.
Pagkatapos, sa screen.
Pagkatapos, kay Gabriel.
“Pinaniwalaan mo ba ang babaeng iyan kaysa sa bata?”
Hindi nakasagot si Gabriel.
Dahan-dahang napapikit si Don Mateo.
Nang muli niyang imulat ang mga mata, malamig na ang hatol niya.
“Dalhin si Isabella sa silid ng imbestigasyon. Kunin ang lahat ng komunikasyon niya. Hanapin si Rafael.”
Nagsimulang kumilos ang mga guwardiya.
Nang hawakan nila si Isabella, bigla siyang nagwala.
“Hindi ninyo puwedeng gawin ito sa akin! Si Gabriel ang nagdala sa akin dito! Siya ang may utang na loob sa akin!”
Napatingin si Gabriel sa kanya.
“Utang na loob?”
Tumawa siya nang mapait.
“Ang babaeng binigyan ako ng tubig noon… ikaw ba talaga iyon?”
Tumigil sa pagpupumiglas si Isabella.
At sa katahimikang iyon, alam ng lahat na may mas malalim pang kasinungalingan.
Hindi pa tapos ang kuwento.
Nagsisimula pa lamang mabuksan ang tunay na lihim.