Pagbagsak ni Althea at Ang Bagong Simula
Bahagi 4: Ang Pagbagsak ni Althea at Ang Bagong Simula
Lumipas ang dalawang linggo.
Sa labas ng ospital, kumalat ang balita tungkol kay Althea.
Hindi ipinalabas ni Kuya Mateo sa media ang pangalan ko. Sinigurado niyang protektado ang pagkakakilanlan ko. Ngunit ang kaso ng pagkalason, pagkidnap, at pamemeke ng sakit ay hindi na niya hinayaang matabunan.
Lumabas sa imbestigasyon na hindi pala ganoon kalala ang sakit sa puso ni Althea.
May kondisyon siya, oo.
Pero hindi iyon kasing delikado ng paulit-ulit niyang ipinapakita.
Maraming beses siyang sinasabing inaatake, ngunit ang totoo, sinasadya niyang uminom ng gamot na nagpapabilis ng tibok ng puso para magmukhang nasa panganib.
Ginamit niya ang sakit bilang sandata.
Luha bilang kalasag.
Kahinaan bilang kutsilyo.
At si Kuya Rafael ang pinakamatagal niyang naloko.
Isang gabi, dumating si Kuya Mateo dala ang bagong report.
“Naaresto na ang tunay na ina ni Althea.”
Tahimik akong nakatingin sa bintana.
“Umamin siya?”
“Bahagya.”
“Bahagya?”
“Sinabi niyang siya ang nagplano ng pagkidnap sa’yo, pero iginiit niyang hindi alam ni Althea noon.”
Napapikit ako.
“Pero noong bumalik ako?”
“Alam na niya ang lahat.”
Hindi na ako nagulat.
May mga katotohanang kahit hindi sabihin, ramdam na ng sugat.
“Si Althea?”
“Nasa kustodiya pa rin. Sinusubukan niyang gamitin ang medical condition niya para makalabas, pero hindi na uubra.”
Bahagya akong tumango.
Dati, akala ko kapag napanood ko siyang bumagsak, magiging masaya ako.
Pero hindi pala.
Ang naramdaman ko ay katahimikan.
Parang isang matagal nang masikip na tali sa leeg ko ang unti-unting lumuwag.
Hindi saya.
Kundi ginhawa.
Ilang araw pa ang lumipas bago ako pinayagan ng doktor na umupo sa wheelchair at lumabas ng kuwarto.
Sa unang pagkakataon matapos ang operasyon, dinala ako ni Kuya Mateo sa hospital garden.
May maliliit na puno roon, mga bulaklak, at amoy ng ulan sa lupa.
Tahimik akong huminga nang malalim.
Sumakit ang dibdib ko, pero ngumiti ako.
“Matagal ko nang hindi naamoy ang ganitong hangin.”
Itinulak niya ang wheelchair ko nang dahan-dahan.
“Pagaling ka. Kapag kaya mo na, dadalhin kita sa lugar na mas maganda rito.”
“Saan?”
“Sa tabing-dagat.”
Napatingin ako sa kanya.
“Takot na ako sa dagat.”
Tumigil siya.
“Kung ganoon, sa bundok.”
Napangiti ako.
“Paano kung takot din ako sa taas?”
“Sa hardin.”
“Paano kung ayaw ko ng hardin?”
“Kung saan mo gusto.”
Tahimik akong natawa.
Matagal kong hindi nagawa iyon nang walang sakit sa dibdib.
Habang nasa lilim kami ng puno, may narinig akong yabag.
Hindi ko na kailangang lumingon para malaman kung sino.
Si Kuya Rafael.
Huminto siya sa malayo, hawak ang isang paper bag.
Mukhang gusto niyang lumapit, pero hindi niya alam kung may karapatan siya.
Si Kuya Mateo ay tumingin sa akin.
“Gusto mong umalis?”
Umiling ako.
“Hayaan mo siya.”
Dahan-dahang lumapit si Kuya Rafael.
“Sol.”
Tumango lang ako.
Inilapag niya ang paper bag sa bench malapit sa akin.
“May dala akong sabaw. Sinabi ng doktor na pwede ka na raw kumain nang kaunti.”
Hindi ko kinuha.
Hindi rin niya ipinilit.
“Hindi ko niluto,” dagdag niya agad, tila natakot na baka maalala ko ang pagkalason. “Sa ospital ko binili. Sealed pa. Pwede mong ipasuri.”
May kirot sa dibdib ko.
Hindi dahil naawa ako.
Kundi dahil nakita kong alam na niya ngayon kung gaano kalalim ang sinira niya.
“Salamat,” sabi ko.
Parang nabuhayan siya sa isang salitang iyon.
Pero pinigilan niya ang sarili niyang ngumiti.
“May update sa kaso,” sabi niya.
“Alam ko na.”
Tumango siya.
“Ako ang haharap sa lahat ng legal costs. At ibabalik ko sa pangalan mo ang lahat ng ari-ariang iniwan nina Mama at Papa na dapat sa’yo.”
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ko hinihingi iyon.”
“Alam ko. Pero sa’yo iyon.”
“Ginagawa mo ba ito para mapatawad kita?”
Napahinto siya.
Pagkatapos ay umiling.
“Noon siguro, oo. Pero ngayon… hindi na.”
Bumaba ang tingin niya.
“Ginagawa ko dahil iyon ang tama. Kahit hindi mo ako patawarin.”
Sa unang pagkakataon, wala akong nakitang pagpilit sa kanya.
Wala ring pagmamakaawa.
Tanging pagsisisi na tinanggap niyang dala-dala niya.
Tumahimik kami.
Umiihip ang hangin sa mga dahon. May batang pasyente sa di kalayuan na tumatawa habang hinahabol ng nanay niya.
Bigla kong naisip ang sarili ko noong bata pa ako.
Kung hindi ako nakidnap.
Kung hindi ako nawala.
Kung hindi dumating si Althea.
Kung naniwala si Kuya Rafael sa akin.
Baka ibang-iba ang buhay namin.
Pero walang saysay ang “baka.”
Ang meron lang ay ngayon.
At sa ngayon, ako ay buhay.
Sugatan, oo.
Pero buhay.
“Kuya Rafael,” tawag ko.
Napatigil siya.
Matagal ko nang hindi siya tinawag na kuya nang hindi mabigat sa dila.
Nang marinig niya iyon, agad namula ang mata niya.
“Hindi ibig sabihin nito napatawad na kita.”
Tumango siya nang mabilis.
“Alam ko.”
“Hindi rin ibig sabihin babalik ako sa bahay.”
“Alam ko.”
“Pero kapag handa na ako, siguro… pwede tayong mag-usap ulit.”
Napapikit siya.
Isang luha ang bumagsak sa pisngi niya.
“Salamat, Sol.”
Hindi ko siya niyakap.
Hindi ko rin siya nginitian nang buong-buo.
Pero hindi ko na rin iniwas ang tingin ko.
Para sa amin, sapat na iyon sa araw na iyon.
Pagkatapos niyang umalis, tumingin ako kay Kuya Mateo.
“Galit ka ba?”
“Dahil kinausap mo siya?”
“Oo.”
Umiling siya.
“Hindi ako ang nasaktan niya nang pinakamasakit. Ikaw. Kaya hindi ako ang magdedesisyon kung kailan ka magsasalita o tatahimik.”
Pinagmasdan ko siya nang matagal.
“Kuya Mateo.”
“Hm?”
“Bakit ang bait mo sa akin?”
Tumigil siya sandali.
Pagkatapos ay yumuko nang bahagya, inayos ang kumot sa mga tuhod ko.
“Noong una kitang nakita sa guho, duguan ka, pero yakap mo pa rin ang dalawang batang hindi mo kilala.”
Tumigil siya.
“Sabi ko sa sarili ko, ang taong kayang protektahan ang iba habang siya mismo ay wasak, kailangan ding may isang taong magpoprotekta sa kanya.”
Nanikip ang lalamunan ko.
“Hindi ako ganoon katapang.”
“Alam ko.”
Napatingin ako sa kanya.
“Ang matatapang, natatakot din.”
Ngumiti siya nang bahagya.
“Hindi lang sila tumitigil.”
Noong gabing iyon, habang natutulog ako, nanaginip ulit ako.
Pero sa unang pagkakataon, hindi ako bumalik sa hagdan.
Hindi ako bumalik sa pier.
Hindi ako bumalik sa barkong lumalayo sa ulan.
Nasa isang tahimik akong lugar.
May araw.
May hangin.
At may dalawang taong nakatayo sa likod ko.
Isa, ang kuya kong nawala at sinusubukang magsisi.
Isa, ang kuya kong dumating nang akala ko wala na akong pamilya.
Pagmulat ko kinabukasan, hindi na ganoon kabigat ang dibdib ko.
Hindi pa ako magaling.
Pero nagsisimula na akong mabuhay muli.