Katotohanang Matagal Itinago
Bahagi 2: Ang Katotohanang Matagal Itinago
Nanatiling nakabukas ang pinto ng hospital room, ngunit walang sinuman ang gumalaw.
Ang mga salitang sinabi ni Kuya Mateo ay parang kulog na bumagsak sa gitna ng katahimikan.
“Hindi tagalabas.”
“Isa siyang taong nasa loob ng bahay.”
Napatingin ang lahat kay Althea.
Ang babaeng ilang taon na nagpanggap na mahina, maamo, at walang kalaban-laban ay biglang nanginig nang husto. Ang kamay niyang nakatakip sa pulseras ay lalong humigpit, para bang kung maitago niya iyon, maitatago rin niya ang lahat ng kasalanang matagal nang nakabaon.
Si Kuya Rafael, ang tunay kong kuya, ay dahan-dahang lumapit sa kanya.
“Althea…”
Mababa ang boses niya, ngunit sa unang pagkakataon, wala na roon ang lambing na lagi niyang ibinibigay sa kanya.
“Tanong ko sa’yo. Saan mo nakuha ang pulseras na iyan?”
Umiiling si Althea habang umaatras.
“Kuya, hindi ko alam ang sinasabi ninyo. Matagal ko nang suot ito. Regalo ito sa akin…”
“Kanino?”
Napakalamig ng tanong ni Kuya Mateo.
Napatingin si Althea sa kanya, at sa isang iglap, nakita ko ang takot sa mga mata niya.
Hindi siya takot kay Kuya Rafael.
Takot siya kay Mateo.
Dahil alam niyang hindi siya kayang lokohin ng taong ito gamit ang luha.
Hindi rin siya kayang iligtas ng pagpapanggap niyang mahina.
“Regalo ito ng… ng isang matandang kakilala,” pautal niyang sagot.
“Kakilala?” ulit ni Kuya Mateo.
Kumuha siya ng isang sobre mula sa bodyguard at inihagis iyon sa mesa. Kumalat mula roon ang ilang lumang larawan, kopya ng bank transaction, at isang medical record.
Nakita ko sa isa sa mga larawan ang isang lalaking may takip ang mukha. Kahit malabo ang kuha, kilala ko ang kilos ng katawan niya.
Siya ang lalaking kumaladkad sa akin palabas ng school gate noong pitong taong gulang ako.
Siya ang lalaking paulit-ulit kong nakikita sa bangungot.
Nanigas ang buong katawan ko.
Napansin iyon ni Kuya Mateo. Agad niyang hinawakan ang kamay ko.
“Sol, huwag mong pilitin tingnan.”
Pero hindi ko maalis ang mata ko sa mga papel.
Tatlong taon kong tinuruan ang sarili kong huwag nang hanapin ang sagot.
Sampung taon akong nawala.
Tatlong taon akong itinapon.
Akala ko, malas lang ako.
Akala ko, ako lang ang batang napili ng kasamaan.
Pero ngayon, nasa harap ko na ang sagot.
Hindi ako basta kinuha.
May nag-utos.
May nagbayad.
At ang taong iyon ay mula sa bahay na matagal kong hinanging tahanan.
Kinuha ni Kuya Mateo ang isa pang papel.
“Noong taon na kinidnap si Marisol, may malaking halaga ng perang pumasok sa account ng isang dating kasambahay ng pamilya ninyo.”
Napatingin si Kuya Rafael.
“Dating kasambahay?”
“Siya ang yaya ni Althea bago siya ampunin.”
Parang nabasag ang mukha ni Althea.
“Hindi totoo!”
Bigla siyang sumigaw, hindi na tulad ng dating mahina at mahinahon niyang tono.
“Hindi ninyo ako pwedeng pagbintangan dahil lang sa ilang lumang papel!”
Tiningnan siya ni Kuya Mateo nang walang emosyon.
“Kaya nga hindi lang papel ang dala ko.”
Tumango siya sa isa sa mga bodyguard.
Ilang segundo lang, pumasok ang isang babaeng matanda na, payat, maputla, at halos hindi makatingin sa amin.
Nang makita siya ni Althea, tuluyan nang nawala ang kulay ng mukha niya.
“Manang Rosa…”
Bumagsak ang boses niya.
Si Kuya Rafael ay napalingon sa kanya.
“Kilala mo siya?”
Hindi sumagot si Althea.
Ang matandang babae ay lumuhod sa sahig, nanginginig ang buong katawan.
“Patawarin ninyo ako… patawarin ninyo ako…”
Napakapit ako sa kumot.
Si Kuya Mateo ay yumuko nang bahagya.
“Sabihin mo ang lahat.”
Umiiyak na nagsalita ang matanda.
“Noong bata pa si Miss Althea, narinig niya ang mga usapan sa bahay. Alam niyang may nawawalang tunay na anak ang pamilya. Natakot siya na kung sakaling bumalik ang batang iyon, mawawala ang lahat ng mayroon siya.”
Humagulgol siya.
“Hindi siya ang direktang nag-utos noon. Bata pa siya. Pero ang ina niya… ang tunay niyang ina… siya ang kumausap sa amin. Sinabi niyang kung mawala nang tuluyan ang batang iyon, mas magiging madali para kay Althea na manatili sa pamilya.”
Pakiramdam ko, may malamig na kamay na humawak sa lalamunan ko.
“Ang tunay niyang ina?” bulong ko.
Dahan-dahang tumingin sa akin si Kuya Mateo.
“Hindi ulila si Althea, Sol.”
Nanlamig ang buong silid.
“May ina siya. Buhay pa. At nagtatrabaho noon sa paligid ng pamilya ninyo.”
Si Kuya Rafael ay napaatras ng isang hakbang.
“Hindi… imposible…”
Tumawa si Kuya Mateo, ngunit walang kahit anong init sa tunog nito.
“Imposible? Mas imposible bang paniwalaan kaysa sa ginawa mong pagpapalayas sa sarili mong kapatid nang hindi man lang tinitingnan ang CCTV?”
Napalunok si Kuya Rafael. Bumaba ang tingin niya.
Wala siyang maisagot.
Ang matandang babae ay nagpatuloy.
“Noong matagpuan si Miss Marisol pagkalipas ng sampung taon, natakot si Miss Althea. Kaya lagi niyang sinisikap na mag-away kayo. Sinira niya ang mga gamit ni Miss Marisol. Pinunit niya ang diary. Siya rin ang naglagay ng gamot sa pagkain…”
Nanlaki ang mata ko.
“Gamot?”
Napatingin sa akin ang doktor.
“Ang lason sa dugo mo ay hindi isang beses lang naibigay. Maliit ang dose, pero paulit-ulit sa loob ng mahabang panahon. Kaya humina ang katawan mo, naging madali kang magkasakit, at bumagal ang paggaling ng mga sugat mo.”
Parang may kung anong sumabog sa loob ng ulo ko.
Naalala ko ang mga gabi matapos akong makabalik sa bahay.
Palagi akong nahihilo.
Palagi akong inaantok.
Palaging masakit ang tiyan ko pagkatapos kumain.
Tuwing sasabihin ko iyon kay Kuya Rafael, sasagot lang siya:
“Baka hindi ka pa sanay sa pagkain dito.”
O kaya:
“Huwag kang masyadong maarte. Si Althea nga may sakit sa puso pero hindi nagrereklamo.”
Ang sakit na pilit kong tiniis noon pala ay hindi galing sa trauma lang.
May taong tahimik na pumapatay sa akin sa sarili kong bahay.
Si Althea ay biglang lumuhod.
“Kuya Rafael, huwag kang maniwala sa kanila! Pinagkaisahan nila ako!”
Gumapang siya palapit sa kanya at hinawakan ang dulo ng damit niya.
“Alam mo naman kung gaano kita kamahal. Ako ang kasama mo noong wala si Marisol. Ako ang nag-alaga sa’yo noong gusto mo nang mamatay. Ako ang tunay na hindi nang-iwan sa’yo!”
Nanginginig ang labi ni Kuya Rafael.
Kung dati, sa ganitong iyak pa lang, siguradong yayakapin na niya si Althea.
Pero ngayon, nakatayo lang siya.
Parang biglang naging estranghero ang babaeng inalagaan niya ng maraming taon.
“Kung mahal mo ako,” mahina niyang tanong, “bakit mo ginawa ito kay Marisol?”
“Dahil babawiin niya ang lahat!”
Biglang sumabog si Althea.
Tumaas ang boses niya, nawala ang lahat ng lambing at kahinaan.
“Bakit siya pa rin? Sampung taon siyang wala! Ako ang nandiyan! Ako ang nagpagaling sa’yo! Ako ang nagtiis sa mga bangungot mo! Pero noong bumalik siya, lahat kayo biglang umikot ulit sa kanya!”
Tinuro niya ako, puno ng galit ang mata.
“Dapat patay ka na noon pa!”
Huminto ang mundo ko sa isang pangungusap na iyon.
Si Kuya Rafael naman ay parang sinampal nang paulit-ulit.
Tinitigan niya si Althea na para bang ngayon lang niya ito tunay na nakita.
“Dapat… patay na siya?”
Nang marinig ni Althea ang sariling sinabi, agad niyang tinakpan ang bibig niya.
Ngunit huli na.
Narinig na ng lahat.
Naitala na ng lahat.
Dahan-dahang tumayo si Kuya Mateo. Ang hangin sa paligid niya ay naging mabigat at nakakatakot.
“Salamat sa pag-amin.”
Napaatras si Althea.
“Hindi! Hindi iyon ang ibig kong sabihin!”
Lumapit ang mga bodyguard.
Agad siyang nagpumiglas.
“Kuya Rafael! Tulungan mo ako! Sabihin mo sa kanila na hindi ako masama! Sabihin mo!”
Pero hindi gumalaw si Kuya Rafael.
Nakatitig lang siya sa akin.
Sa mga benda ko.
Sa maputla kong mukha.
Sa mga matang pagod na pagod na.
At sa unang pagkakataon, nakita ko ang pagsisisi na unti-unting gumuguho sa kanya.
“Sol…”
Isang pantig lang.
Pero hindi ko sinagot.
Hindi dahil galit ako.
Kundi dahil pagod na pagod na ako.
Pagod na akong maghintay na paniwalaan niya ako.
Pagod na akong umiyak sa harap ng taong hindi naman nakikinig.
Si Kuya Mateo ang nagsalita para sa akin.
“Lumabas ka.”
Napatingin si Kuya Rafael sa kanya.
“Gusto kong makausap ang kapatid ko.”
“Masyado kang huli.”
Napakalinaw ng boses ni Kuya Mateo.
“Kapag kaya na niyang humarap sa’yo, siya ang magsasabi. Pero ngayon, kailangan niyang magpagaling. At ikaw ang isa sa dahilan kung bakit halos hindi na siya makabangon.”
Namula ang mata ni Kuya Rafael.
Pero wala siyang karapatang lumaban.
Dahan-dahan siyang umatras.
Si Althea naman ay kinaladkad palabas ng mga bodyguard habang sumisigaw, umiiyak, at patuloy na tinatawag ang pangalan niya.
“Kuya Rafael! Huwag mo akong iwan! Ako si Althea! Ako ang kapatid mo!”
Ngunit sa pagkakataong iyon, hindi siya sinundan ni Kuya Rafael.
Sa halip, tumayo siya sa may pintuan, nakatingin sa akin, parang may gustong sabihin ngunit wala nang salitang sapat para burahin ang tatlong taon.
Bago tuluyang magsara ang pinto, narinig ko ang mahina niyang bulong:
“Anong nagawa ko…”
Pagkasara ng pinto, tuluyan akong napaiyak.
Hindi malakas.
Walang hikbi.
Tahimik lang na pag-agos ng luha.
Lumapit si Kuya Mateo at marahan akong niyakap, maingat na hindi maipit ang mga sugat ko.
“Tapós na, Sol.”
Pero alam kong hindi pa tapos.
Dahil ang katotohanan ay tulad ng sugat.
Kahit natanggal na ang bala, mahaba pa rin ang paggaling.
At sa labas ng pintong iyon, may isang taong ngayon pa lang nagsisimulang lunukin ang lahat ng kasalanang siya mismo ang gumawa.