Sekreto ni Doña Carmen
Bahagi 3: Ang Sekreto ni Doña Carmen
Bumalik kami sa loob ng mansyon na basang-basa ng ulan.
Si Miguel ang unang nagsalita.
“Nasaan si Mama?”
Nasa sala si Doña Carmen.
Nakaupo siya sa sofa, hawak ang isang tasa ng tubig na hindi niya naman iniinom.
Maputla ang mukha niya, pero pilit niyang pinananatiling tuwid ang likod niya.
Ganoon talaga ang mga taong nasanay maging haligi ng bahay.
Kahit gumuho na ang kisame, ayaw pa ring umamin na nasasaktan sila.
Inilapag ko ang basang papel sa mesa.
“Ma’am, kailangan naming malaman kung ano ang ibig sabihin nito.”
Binasa niya ang nakasulat.
Sa sandaling makita niya ang pangungusap tungkol sa anak na itinago dalawampung taon na ang nakalipas, nanginig ang daliri niya.
Si Miguel tumigil sa paghinga.
“Mama?”
Pumikit si Doña Carmen.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Sa labas, patuloy ang ulan.
Sa loob, mas mabigat ang katahimikan kaysa bagyo.
Sa wakas, ibinaba niya ang tasa.
“Akala ko tapos na ang kasalanang iyon.”
Hindi kumilos si Miguel.
“Anong kasalanan?”
Tiningnan siya ng ina niya.
Sa mga mata niya, may takot.
Hindi takot sa eskandalo.
Takot na mawala ang anak niya.
“Noong bata pa ako, bago ako ikasal sa papa mo, may anak akong isinilang.”
Parang may bumagsak na pader sa gitna ng sala.
Hindi nagsalita si Miguel.
Pero nakita kong nanigas ang panga niya.
Nagpatuloy si Doña Carmen.
“Hindi ko siya itinapon. Hindi ko siya pinabayaan dahil ayaw ko sa kanya. Pinilit ako ng pamilya ko. Sinabi nila na kung malalaman ng magiging asawa ko, mawawala ang kasunduan ng dalawang pamilya, mawawala ang negosyo, mawawala ang lahat.”
Tumawa siya nang walang tuwa.
“Noon, mahina ako. Duwag ako. Pumayag ako.”
“Nasaan ang bata?” tanong ni Miguel.
“Sinabi nila sa akin na namatay siya ilang araw matapos ipanganak.”
Napaangat ako ng tingin.
“Sinabi nila?”
Tumango si Doña Carmen.
“Hindi ko nakita ang katawan. Hindi ako pinayagang pumunta sa ospital. Ilang taon akong naniwala. Ilang taon akong nagdasal para mapatawad ako ng anak na hindi ko man lang nahawakan nang matagal.”
Lumapit si Miguel sa bintana.
Hindi niya kayang tumingin sa ina niya.
“Ano ang kinalaman ni Lira rito?”
Hindi sumagot si Doña Carmen.
Ako ang nagsalita.
“May posibilidad na may nakakaalam ng sikreto ninyo. At ginamit si Lira para makapasok sa pamilya.”
Biglang bumukas ang pinto ng hallway.
Dinala ng security si Lira pabalik.
Basag ang pagkakaayos ng buhok niya, wala na ang maamong itsura, pero pilit pa rin siyang ngumiti.
“Narinig ko ang lahat.”
Tumayo si Doña Carmen.
“Lira, sino ang nagpadala sa’yo?”
Tumawa si Lira.
Sa unang pagkakataon, hindi na siya umarte.
“Akala ninyo ba ako lang ang may gusto sa pamilyang ito? Hindi. Ako lang ang unang pumasok sa pinto.”
Miguel lumapit sa kanya.
“Nasaan si Bea?”
Nagkibit-balikat si Lira.
“Hindi ko alam. Baka kinuha na siya ng taong mas mabilis kaysa sa security mo.”
Hinawakan ni Miguel ang braso niya.
“Sabihin mo kung sino ang nasa likod nito.”
Muling bumalik ang luha sa mata ni Lira.
“Kuya Miguel, nasasaktan ako…”
“Tumigil ka.”
Dalawang salita lang iyon.
Pero mas matalim pa sa sampal.
Natigilan si Lira.
Tiningnan niya si Miguel, at sa unang pagkakataon, nakita kong may totoong sakit sa mga mata niya.
Hindi dahil mahal niya ito.
Kundi dahil hindi na gumagana ang sandatang palagi niyang ginagamit.
Lumapit ako kay Lira.
“May dalawang klase ng tao na ginagamit bilang pawn. Una, ang walang alam. Pangalawa, ang akala niya siya ang naglalaro.”
Naningkit ang mata niya.
“Ano’ng ibig mong sabihin?”
“Ibig kong sabihin, baka hindi ikaw ang pinakamatalino sa kuwartong ito.”
Hindi siya sumagot.
Pero may bahagyang takot na dumaan sa mukha niya.
Sapat na iyon para malaman kong tama ako.
May hawak si Lira na parte ng sikreto.
Pero hindi niya hawak ang buong laro.
Sinabi ko kay Miguel:
“Kailangan nating hanapin si Bea. Siya ang may flash drive.”
“Paano?”
“Kung totoong takot siya kay Lira, hindi siya magtatago sa malayo. Pupunta siya sa lugar na alam niyang maraming tao, pero hindi agad maiisip ng mayayaman.”
Huminto ako.
“Terminal ng bus. O maliit na simbahan. O campus dorm.”
Tinawagan ni Miguel ang mga tao niya.
Ako naman, tinawagan ko ang contact ko.
Pagkalipas ng dalawampung minuto, may nakuha kaming balita.
May babaeng basang-basa, may sugat sa noo, at hawak ang maliit na pouch ang nakitang pumasok sa isang lumang simbahan malapit sa unibersidad.
Umalis kami agad.
Hindi na pinayagan ni Miguel ang nanay niya na sumama.
Pero sumama si Doña Carmen.
“Kung may kinalaman ito sa anak ko, hindi ako mananatili sa bahay.”
Sa loob ng sasakyan, tahimik ang lahat.
Si Miguel ang nagmamaneho.
Ako ang nasa passenger seat.
Sa likod, nakaupo si Doña Carmen na hawak ang rosaryo.
Sa unang pagkakataon, hindi siya mukhang mayamang ginang.
Mukha siyang ina.
Pagdating namin sa lumang simbahan, mahina na ang ulan.
May ilang kandila sa loob.
Tahimik.
Sa pinakadulong pew, nakita namin si Bea.
Nakayuko siya.
Nanginginig.
Lumapit ako nang dahan-dahan.
“Bea.”
Bigla siyang napalingon.
Nang makita niya si Lira na wala sa amin, bahagya siyang nakahinga.
“Hindi ninyo siya kasama?”
“Hindi.”
“May sumusunod sa akin.”
Tiningnan ni Miguel ang paligid.
“Nasaan ang flash drive?”
Hinawakan ni Bea ang maliit na pouch sa dibdib niya.
“Hindi ko ibibigay hangga’t hindi ninyo ako pinoprotektahan.”
Umupo ako sa tabi niya.
“Hindi kami pulis. Pero kaya ka naming dalhin sa abogado at gawing witness. Kailangan mo lang sabihin ang totoo.”
Nanginginig ang labi niya.
“Si Lira ang nag-utos sa akin na magpanggap sa gate. Sabi niya, kapag hindi ko ginawa, ilalabas niya ang video ko.”
“Ano’ng video?”
Napayuko si Bea.
“Video ng kapatid kong nangungupit sa shop na pinagtatrabahuhan niya. Mali iyon, alam ko. Pero menor de edad siya. Sinabi ni Lira, sisirain niya ang kinabukasan namin.”
“Pero sabi mo may mas mataas pa sa kanya.”
Tumango si Bea.
“May kausap si Lira palagi. Hindi ko alam ang pangalan. Tinatawag niya lang na ‘Auntie.’”
Nanginginig ang kamay ni Doña Carmen.
“Auntie?”
Binuksan ni Bea ang pouch at inilabas ang flash drive.
“Dito lahat. Screenshots, voice messages, bank transfers. At may isang lumang document.”
Ibinigay niya ito sa akin.
Bago ko pa ito makuha, biglang bumukas ang malaking pinto ng simbahan.
Pumasok ang isang babae na nakasuot ng itim na coat.
May edad na, eleganteng kumilos, at pamilyar ang mukha.
Tumayo si Doña Carmen.
“Veronica…”
Ngumiti ang babae.
“Matagal na tayong hindi nagkikita, Carmen.”
Naramdaman kong lumamig ang hangin.
Hindi ito basta kung sino.
Ito ang nakatatandang kapatid ni Doña Carmen.
Ang babaeng dating namamahala sa lahat ng lihim ng pamilya.
Lumapit si Veronica, dahan-dahan, parang siya ang may-ari ng simbahan.
“Hindi mo talaga kaya, ano? Kahit dalawampung taon na ang lumipas, umiiyak ka pa rin sa anak na iyon.”
Nanginginig ang boses ni Doña Carmen.
“Sinabi mo sa akin na patay siya.”
Ngumiti si Veronica.
“Dahil iyon ang kailangan mong paniwalaan para tumahimik ka.”
Miguel humakbang pasulong.
“Nasaan ang kapatid ko?”
Kapatid.
Sa wakas, sinabi niya ang salitang iyon.
Hindi anak sa labas.
Hindi kahihiyan.
Kapatid.
Bahagyang nagbago ang mukha ni Doña Carmen.
Veronica tumawa.
“Akala mo ba sasabihin ko?”
Itinaas ko ang flash drive.
“Hindi na kailangan. Baka nandito na ang sagot.”
Tumingin siya sa akin.
“Ikaw ang babae ni Miguel?”
Ngumiti ako.
“Mas mahal ang rate ko kaysa doon.”
Nanlamig ang ngiti niya.
“Hindi mo alam ang pamilyang pinasok mo.”
“Alam ko.”
Humakbang ako palapit.
“Pamilyang maraming pera, maraming kasalanan, at sobrang daming taong akala nila hindi nabubunyag ang sekretong nakasulat sa papel.”
Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti ni Veronica.
At doon ko nalaman.
May laman ang flash drive.
At iyon ang ikinatatakot niya.