Pagbabalik ni Lina
Bahagi 4: Ang Pagbabalik ni Lina
Pagbalik ko sa opisina makalipas ang tatlong araw, ibang-iba na ang pakiramdam.
Dati, tuwing papasok ako sa building na iyon, lagi akong nagmamadali. Nag-aalala sa trabaho, sa schedule, kay Adrian, kay Camille, sa kung may nakalimutan ba akong asikasuhin para sa kanila.
Ngayon, habang naglalakad ako sa lobby, tahimik ang puso ko.
Hindi dahil wala na akong sakit.
Kundi dahil sa wakas, alam ko na kung para kanino ako lalaban.
Para sa sarili ko.
Para kay Tatay.
Para sa pangalan kong muntik nilang burahin.
Pagdating ko sa project floor, unang lumapit sa akin si Bea. May hawak siyang kape at paper bag.
“Breakfast,” sabi niya. “Bawal tumanggi. Alam kong hindi ka kumain.”
Napangiti ako. “Parang tatay ko ka.”
“Good. Kailangan mo ng maraming tatay ngayon. At maraming kakampi.”
Sa likod niya, isa-isang lumapit ang ibang team members.
May humingi ng tawad dahil naniwala agad sa email.
May nagsabing handa silang magbigay ng statement.
May tahimik lang na yumakap sa akin.
Hindi ko inasahan iyon.
Akala ko mag-isa kong haharapin ang lahat.
Pero minsan pala, kapag tumigil ka sa pagprotekta sa mga taong nananakit sa’yo, saka nakikita ng iba ang katotohanan.
Tinawag ako ni Ma’am Irene sa opisina niya.
Pagpasok ko, nandoon ang bagong regional director na si Mr. Gabriel Santos. Matangkad siya, seryoso ang mukha, at simple lang manamit. Hindi siya katulad ng ibang executive na kailangan pang iparamdam sa lahat ang posisyon nila.
Tumayo siya at inabot ang kamay niya.
“Ms. Lina Mercado. I’ve read your project files.”
Kinamayan ko siya.
“Sir.”
“Impressive work,” sabi niya. “More impressive is that you protected the project even when the people around you tried to take credit for it.”
Hindi ako agad nakasagot.
Sanay akong purihin dahil masipag ako.
Pero hindi ako sanay purihin dahil lumaban ako.
Umupo kami.
Ipinaliwanag niya na ang client ay nagbanta nang umatras nang malaman ang internal issue. Pero nang makita nila ang original presentation, meeting records, at negotiation notes ko, malinaw sa kanila kung sino talaga ang gumawa.
“They want you as lead,” sabi niya. “No substitute.”
Tahimik kong pinisil ang folder sa kandungan ko.
“Thank you, sir.”
“Pero may kondisyon,” dagdag niya.
Napatingin ako.
“You’ll build your own core team. No interference from suspended parties. Direct reporting to me and Ma’am Irene. Kaya mo ba?”
Dati, baka nag-alinlangan ako.
Baka inisip kong kailangan ko ng tulong ni Adrian.
Baka natakot akong kapag nagkamali ako, walang sasalo sa akin.
Pero ngayon, naalala ko ang sarili kong ilang buwang halos hindi natutulog para sa proyektong ito.
Naalala ko ang sarili kong nakikipag-usap sa client, nagrerevise ng proposal, nag-aaral ng market, at humaharap sa lahat ng problema.
Kaya tumango ako.
“Kaya ko.”
Paglabas ko sa opisina, naghihintay si Adrian sa hallway.
Hindi ko alam kung paano siya nakapasok, marahil may temporary clearance pa siya para sa HR meeting. Nakasuot siya ng gusot na polo, malayo sa malinis at kumpiyansang hitsura niya noon.
“Lina,” tawag niya.
Nagpatuloy ako sa paglalakad.
Sumunod siya.
“Please, makinig ka muna.”
Huminto ako, pero hindi para sa kanya. Huminto ako dahil ayoko nang tumakbo.
“Ano pa?”
Namumula ang mata niya.
“Hindi ko alam na aabot sa ganito.”
Napangiti ako nang mapait.
“Talaga? Akala mo ano ang mangyayari kapag pineke mo ang pirma ko? Palakpakan?”
“Hindi ko intensyon na saktan ka.”
“Pero ginawa mo.”
“Gusto ko lang tulungan si Camille.”
“Alam ko.”
Tumingin siya sa akin, tila umaasang iyon ang simula ng pagpapatawad ko.
Pero ipinagpatuloy ko:
“Lagi mo siyang gustong tulungan. Kahit ako ang kailangang masagasaan.”
Napayuko siya.
“Guilt lang iyon, Lina. Hindi ko siya mahal.”
Matagal kong hinintay marinig ang linyang iyon.
Dati, baka kumapit ako roon.
Pero ngayon, parang wala na itong bigat.
“Mahal mo man siya o hindi, wala na akong pakialam.”
Napatingin siya sa akin na para bang sinampal ko siya.
“Lina…”
“Ang mahalaga, hindi mo ako minahal nang tama.”
Tumulo ang luha niya. Sa unang beses, nakita ko siyang umiyak para sa akin. Pero huli na.
“Bigyan mo ako ng chance. Aayusin ko lahat. Hihingi ako ng tawad sa tatay mo. Ibabalik ko ang project. Lalayo ako kay Camille.”
Napatingin ako sa kanya.
“Alam mo kung bakit huli na?”
Hindi siya sumagot.
“Dahil ang mga bagay na sinasabi mo ngayon, dapat noon mo pa ginawa. Hindi noong may kaso na. Hindi noong mawawala na ang trabaho mo. Hindi noong hindi mo na kayang kontrolin ang kuwento.”
Natahimik siya.
“Hindi ito pagsisisi, Adrian. Takot ito.”
May gusto pa sana siyang sabihin, pero dumating ang HR staff at tinawag siya.
“Mr. Reyes, this way please.”
Bago siya umalis, muli niya akong tiningnan.
Dati, ang tinging iyon ay sapat para mapalambot ako.
Ngayon, wala na itong nagawa.
Sa sumunod na mga linggo, naging abala ako sa trabaho.
Pinili ko sina Bea, Marco, at dalawang junior analysts na matagal nang hindi napapansin pero mahusay pala. Araw-araw kaming nagtrabaho hanggang gabi, pero hindi gaya noon na pakiramdam ko nauubos ako.
Ngayon, bawat pagod ay may direksyon.
Bawat puyat ay para sa pangarap ko.
Minsan, tatawag si Tatay sa gabi.
“Anak, kumain ka na?”
“Opo.”
“Sigurado?”
“Opo, Tay.”
“Walang kasoy?”
Napatawa ako.
“Wala po.”
Unti-unti, natuto akong ngumiti nang hindi masakit.
Natuto akong umuwi sa sariling apartment na hindi natatakot sa kung sino ang naghihintay.
Lumipat ako ng tirahan. Iniwan ko ang condo na puno ng alaala ni Adrian at Camille. Sa bagong unit ko, maliit lang ang sala, pero ako ang pumili ng kurtina. Ako ang pumili ng tasa. Ako ang nagdesisyon kung sino ang puwedeng pumasok.
Isang Biyernes ng gabi, habang inaayos namin ang final presentation, pumasok si Mr. Gabriel dala ang ilang kahon ng pagkain.
“Dinner,” sabi niya. “Baka makalimutan na naman ng team kumain.”
Nagpalakpakan ang lahat.
Paglapit niya sa akin, inabot niya ang isang hiwalay na maliit na box.
“No nuts,” sabi niya. “Bea mentioned your allergy.”
Natigilan ako.
Maliit na bagay lang iyon.
Pero minsan, ang pinakamaliliit na bagay ang nagpaparamdam sa’yo na mahalaga ka.
“Thank you, sir,” sabi ko.
“Gabriel na lang kapag outside formal meetings,” sagot niya, saka ngumiti nang bahagya.
Hindi iyon romantikong sandali.
Hindi biglang bumilis ang mundo.
Pero sa tahimik na paraan, naramdaman ko na hindi lahat ng pag-aalaga ay kailangang hingin.
May mga taong kusang nakakaalala.
Kinabukasan ng presentation, matagumpay naming nakuha ang approval ng client.
Standing ovation ang buong room.
Habang pumapalakpak ang lahat, hindi si Adrian ang naisip ko.
Hindi si Camille.
Ang naisip ko ay si Tatay.
Kinuha ko ang phone ko at tinawagan siya.
“Tay,” sabi ko, nanginginig ang boses sa saya. “Nagawa ko.”
Sa kabilang linya, sandaling tahimik.
Pagkatapos, narinig ko siyang umiyak.
“Alam kong kaya mo, anak.”
At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, naniwala rin ako.