Pirmang Hindi Akin
Bahagi 2: Ang Pirmang Hindi Akin
“Tawag kayo. Ngayon din.”
Pagkasabi ko noon, parang may malamig na hangin na dumaan sa buong conference room.
Walang nagsalita.
Ang manager naming si Ma’am Irene ay nakatingin sa akin, halatang hindi niya inaasahan na ganoon ang isasagot ko. Sa gilid naman, si Camille ay biglang namutla, pero mabilis niyang ibinaba ang ulo at nagsimulang umiyak.
“Lina…” nanginginig ang boses niya. “Bakit mo naman kailangang palakihin ito? Akala ko ba gusto mo akong tulungan?”
Kung dati, baka naawa ako sa hitsura niya.
Kung dati, baka ako pa ang unang magpaliwanag para hindi siya mapahiya.
Pero ngayon, habang nakikita ko ang kamay ni Adrian na mahigpit pa ring nakapatong sa balikat niya, parang may huling piraso ng lambing sa puso ko na tuluyan nang naabo.
Tiningnan ko siya nang diretso.
“Camille, kailan ko sinabi na ibibigay ko sa’yo ang proyekto?”
Napasinghap siya. “Kahapon… noong nasa bahay kayo…”
“Sa harap ba ng tatay ko?” tanong ko.
Hindi siya nakasagot.
“Sa harap ba ni Adrian?”
Tahimik pa rin siya.
“May recording ka ba? Message? Email? Kahit isang chat na nagsasabing pumayag ako?”
Ang bawat tanong ko ay parang martilyong bumabagsak sa mesa. Unti-unting nagbago ang tingin ng mga tao sa loob ng kwarto.
Si Bea, ang katrabaho kong unang nag-message sa akin, ay nakatayo sa likod ng manager. Namumula ang mata niya sa galit.
“Ma’am,” bigla niyang sabi, “ako po ang kasama ni Lina sa project na ito mula simula. Siya ang nakipag-negotiate sa client. Siya ang gumawa ng proposal. Siya ang nag-oversee ng research. Kahit isang meeting, hindi ko nakita si Camille.”
Bahagyang napaatras si Camille.
“Hindi ibig sabihin noon wala akong ambag,” mahina niyang sagot. “Tinulungan ko rin si Lina sa ilang files…”
Napatawa si Bea, pero galit ang tawa niya.
“Anong files? ’Yong folder na ipinaprint sa’yo last week? Camille, ni hindi mo alam ang pangalan ng client hanggang kahapon.”
Namula ang mukha ni Camille. “Hindi mo kailangang insultuhin ako.”
Sa sandaling iyon, nagsalita ang legal officer.
“Tumawag na kami sa internal security. At kung gugustuhin ni Ms. Lina, maaari rin kaming tumawag sa pulis pagkatapos ng initial verification.”
Tinuro niya ang dokumentong nasa screen.
“Ang pirma rito ay scanned signature. Hindi ito digital signature galing sa authorized company system. May indikasyon na kinuha ito mula sa lumang document at idinikit sa bagong file.”
Parang may kumalabog sa dibdib ko.
Lumang dokumento?
Doon ko biglang naalala.
Dalawang buwan ang nakalipas, pinapirma ako ni Adrian sa isang authorization letter para raw sa condominium management. Sabi niya, kailangan lang daw para sa parking slot. Nasa bahay ako noon, pagod sa trabaho, kaya pumirma ako nang hindi na nagtanong.
Tumingin ako kay Adrian.
Naiwas niya ang tingin.
Sa isang iglap, sapat na iyon para makumpirma ang hinala ko.
“Adrian,” mahina kong sabi, “ikaw ang kumuha ng pirma ko.”
Hindi siya sumagot agad.
Humigpit ang hawak niya sa balikat ni Camille. “Lina, huwag kang magbintang nang walang ebidensya.”
“Ebidensya?” ngumiti ako nang walang saya. “Nasa harap mo na ang legal officer. Nasa system na ang trace. Nasa email mo ang file. Ano pa ang kailangan mo?”
“Ginawa ko lang iyon dahil ayaw mong makinig!” bigla niyang sigaw.
Natigilan ang lahat.
Pati si Camille ay napalingon sa kanya.
Noon lang yata niya napagtantong inamin niya ang kalahati ng katotohanan.
Agad siyang bumawi. “Ang ibig kong sabihin, gusto ko lang ayusin ang sitwasyon. Alam kong matigas ang ulo mo, kaya—”
“Kaya pineke mo ang pirma ko?”
Hindi siya nakasagot.
Tumayo nang tuwid si Ma’am Irene. Ang malamig niyang tingin ay lumipat kay Adrian.
“Mr. Reyes, malinaw ba sa’yo ang bigat ng ginawa mo? This is document falsification. Company project misrepresentation. Possible fraud.”
Si Adrian ay isa sa mga senior consultant ng kompanya. Kilala siya bilang kalmado, maayos magsalita, at mahusay makipagrelasyon sa management. Maraming tao ang humahanga sa kanya.
Pero sa sandaling iyon, nakita ko ang tunay niyang mukha.
Hindi siya matapang.
Hindi siya responsable.
Isa lang siyang lalaking sanay na may ibang sasalo sa gulo niya.
“Ma’am, hindi ninyo naiintindihan,” mabilis niyang sabi. “May special circumstances ito. Si Camille ay biyuda ng lalaking nagligtas sa buhay ko. Utang ko sa kanya—”
“Utang mo sa kanya ang buhay mo,” putol ko sa kanya. “Pero bakit ako ang pinagbabayad mo?”
Natahimik siya.
“Ako ba ang nakaligtas dahil sa kuya ko? Ako ba ang may utang na loob? Tatlong taon ko nang pinipilit intindihin ang guilt mo, Adrian. Tatlong taon kong hinayaang ibigay mo ang oras, pera, at atensyon mo sa kanya. Pero hindi sapat iyon sa’yo.”
Huminga ako nang malalim. Nanginginig ang kamay ko, pero hindi na ako umatras.
“Ngayon pati pangalan ko, trabaho ko, at kinabukasan ko, gusto mong ipambayad sa pagkakasala mo.”
Namula ang mata ni Camille.
“Hindi naman ako humingi ng lahat ng ito,” mahina niyang sabi.
Tumingin ako sa kanya.
“Hindi ka humingi?”
Lumapit ako sa mesa at kinuha ang remote. Binuksan ko ang email thread na naka-forward sa akin ni Bea.
“Kung hindi ka humingi, bakit may email kang ganito kay Adrian?”
Nabasa sa screen ang isang mensahe mula kay Camille:
“Kung hindi ako mare-regular, wala na akong dahilan para manatili dito. Siguro mas mabuti pang umalis na lang ako, para hindi na ako maging pabigat sa’yo.”
Sa sumunod na linya:
“Pero kung si Lina lang ang magsasakripisyo ng project, maliligtas na sana ako.”
Namula nang husto ang mukha ni Camille.
“Private message iyon! Wala kang karapatang—”
“Wala kang karapatang gamitin ang awa para nakawin ang trabaho ko,” sagot ko.
Biglang pumasok ang dalawang security staff.
Kasama nila ang HR head.
Ang conference room na kanina ay puno ng bulong at pagdududa ay ngayon ay parang korte.
“Ms. Lina,” sabi ng HR head, “we need your official statement. Also, Mr. Reyes and Ms. Santos will be placed under preventive suspension pending investigation.”
Halos mabitawan ni Camille ang hawak niyang tissue.
“Suspension? Pero trainee pa lang ako! Kapag na-suspend ako, tapos na ako rito!”
Si Adrian naman ay biglang lumapit sa akin.
“Lina, pag-usapan natin ito. Huwag mong sirain ang buhay ni Camille.”
Napatingin ako sa kanya.
Hanggang sa huling sandali, siya pa rin ang iniisip niya.
Hindi ako.
Hindi ang tatay kong pinalabas niya sa ulan.
Hindi ang ilang buwang pagod ko.
Hindi ang tiwalang sinira niya.
“Adrian,” sabi ko, “hindi ako ang sumisira sa buhay niya.”
Tiningnan ko rin si Camille.
“Kayo ang gumawa niyan.”
Lumapit ang legal officer sa akin.
“Ms. Lina, final confirmation. Gusto mo bang ituloy ang police report?”
Huminga ako nang malalim.
Sa isip ko, nakita ko ang tatay ko kagabi, nakaupo sa maliit na kwarto, pinupunasan ang bote ng gamot na pinagtawanan nila. Nakita ko ang sulat niyang basa ng luha ko.
“Anak, kapag pagod ka na, umuwi ka. Ipagluluto kita.”
Noon ko naintindihan.
Hindi ako mahina dahil umiyak ako.
Hindi ako masama dahil pinili kong lumaban.
Ang pagiging mabait ay hindi lisensya para tapakan.
Kaya tumango ako.
“Ituloy natin.”
Sa labas ng glass wall, nagsimula nang magtipon ang ibang empleyado. Nakikita ko ang gulat sa kanilang mga mukha habang inaakay palabas si Adrian at Camille para sa preliminary questioning.
Bago lumabas, tumingin sa akin si Adrian.
Sa unang pagkakataon, wala na sa mata niya ang yabang.
Takot na ang naroon.
“Lina,” mahina niyang sabi, “mahal kita.”
Napatingin ako sa kanya at halos matawa.
Tatlong taon kong hinintay marinig ang salitang iyon nang ako ang pinipili.
Pero sinabi niya lang nang wala na siyang mapagtataguan.
“Hindi,” sagot ko.
“Ang mahal mo, ang sarili mong imahe bilang mabuting tao.”
Pagkasara ng pinto, tuluyan akong napaupo.
Nanginginig ang tuhod ko.
Lumapit si Bea at niyakap ako nang mahigpit.
“Proud ako sa’yo,” bulong niya.
Doon ako tuluyang napaiyak.
Hindi dahil mahal ko pa si Adrian.
Kundi dahil sa wakas, pinili ko ang sarili ko.