BAHAGI 3

Nabalot ng katahimikan ang buong cafeteria.

Parang walang makahinga.

Nakatayo si Isabella na parang nawalan ng lakas.

Samantalang si Adrian ay namumutla na tila nawalan ng dugo sa mukha.

Ang lalaking kasama sa video ay dahan-dahang lumapit.

Kasama niya ang dalawang abogado.

“Mr. Adrian,” malamig niyang sabi.

“Anim na buwan na ang nakalipas nang pumirma ka sa kasunduan.”

“Nangako kang mababayaran mo ang utang.”

“Ngunit hanggang ngayon, wala kaming natatanggap.”

Nanigas si Adrian.

“Hindi pa tapos ang usapan natin.”

“Tatawagan kita mamaya.”

Ngunit umiling ang lalaki.

“Wala nang mamaya.”

Pagkatapos ay inilabas niya ang ilang dokumento.

“Narito ang orihinal na kontrata.”

“At narito rin ang mga papeles ng pagsasangla.”

Nanlaki ang mga mata ng lahat.

Dahil malinaw na nakasulat doon ang pangalan ng resort.

Pati ang ilang ari-arian nito.

At ang mas nakakagulat…

May lagda ni Adrian sa bawat pahina.

Napahawak si Isabella sa mesa.

“Hindi…”

“Hindi ito maaaring mangyari…”

Tumingin siya kay Adrian.

“Sabihin mo sa akin na hindi ito totoo.”

Ngunit hindi makatingin si Adrian sa kanya.

Doon lamang niya napagtanto ang katotohanan.

Lahat ng pagtitiwalang ibinigay niya.

Lahat ng kapangyarihang ipinahawak niya.

Ginamit ni Adrian para sa sarili nitong interes.

Lumapit si Maria.

May dala pa siyang isa pang dokumento.

“Sir Gabriel.”

“May isa pa po.”

Tinanggap ko iyon.

Pagkabukas ko, agad akong napakunot-noo.

Mga bank transfer.

Milyun-milyong piso.

Paunti-unting inililipat sa iba’t ibang account.

Lahat ay konektado sa iisang tao.

Adrian Santos.

Napaatras si Isabella.

“Ano ito?”

Mabagal kong itinaas ang tingin.

“Paglustay.”

“At posibleng pandaraya.”

Napahagulhol si Isabella.

Hindi dahil sa pera.

Kundi dahil ngayon niya lamang nakitang malinaw ang taong pinagtitiwalaan niya nang sobra.

Sa loob ng apat na buwan.

Pinaniwala siya ni Adrian na siya lamang ang maaasahan.

Na si Gabriel ay masyadong abala.

Na wala nang pakialam sa negosyo.

At habang unti-unti siyang lumalayo sa asawa niya…

Unti-unti namang kinukuha ni Adrian ang lahat.

Pati ang tiwala niya.

Pati ang kapangyarihan niya.

Pati ang pangalan niya.

Tumayo si Adrian.

Biglang nag-iba ang ekspresyon niya.

Parang wala na siyang dahilan para magkunwari.

“Tama.”

“Ako ang gumawa.”

Nagulat ang lahat.

Maging si Isabella.

Ngumiti si Adrian nang mapait.

“Alam mo kung gaano ako naghirap?”

“Ako ang nandito araw-araw.”

“Ako ang humaharap sa lahat ng problema.”

“Ako ang nagpalago sa resort.”

“Lahat kayo sumasamba kay Gabriel.”

“Pero sino ba talaga ang nagpakahirap?”

Tumawa siya nang malakas.

“Kung hindi dahil sa akin, wala kayong resort ngayon.”

Mahigpit kong tiningnan siya.

“Hindi iyon dahilan para magnakaw.”

Natahimik siya.

Pagkatapos ay ngumiti nang malamig.

“Siguro.”

“Pero kung hindi ako kikilos, habang buhay lang akong magiging empleyado.”

Makalipas ang ilang minuto.

Dumating ang mga imbestigador.

Kasama ang legal team ng kumpanya.

At sa harap ng lahat…

Inaresto si Adrian.

Habang dinadala siya palabas, bigla siyang lumingon kay Isabella.

“Pinili mo siya.”

“Pero hindi ka niya pinili.”

“Naiwan ka lang mag-isa.”

Pagkatapos ay tumawa siya.

At tuluyang nawala sa paningin ng lahat.

Ngunit ang mga salitang iyon ay parang kutsilyong tumusok sa puso ni Isabella.

Dahil alam niyang may katotohanan doon.

Sa loob ng mga nakaraang taon.

Unti-unti ring lumayo si Gabriel sa kanya.

Pareho silang naging abala.

Pareho silang nakalimot kung bakit sila nagmahalan.

At ngayon…

Halos tuluyan na nilang nawala ang isa’t isa.

Natapos ang araw na iyon sa katahimikan.

Ngunit alam kong iyon pa lamang ang simula.