SA HARAP NG MGA PULIS, NABUNYAG ANG LIHIM NI MARCO AT ANG PLANONG MATAGAL NANG ITINATAGO NG KANYANG PAMILYA
BAHAGI 2 — SA HARAP NG MGA PULIS, NABUNYAG ANG LIHIM NI MARCO AT ANG PLANONG MATAGAL NANG ITINATAGO NG KANYANG PAMILYA
—Sino rito si Marco Santos?
Walang sumagot.
Parang biglang nawala ang lahat ng ingay sa Casa Amihan. Ang mga bisitang kanina lamang ay nagkukuwentuhan at nagrereklamo tungkol sa naputol na kuryente ay tahimik na ngayong nakatingin kay Marco.
Nakatayo siya ilang metro mula sa akin, maputla ang mukha at nanginginig ang mga kamay.
Agad na humarang si Lourdes.
—Officer, may misunderstanding lang po. Family gathering lang ito.
Tumingin ang pulis sa kanya.
—Ma’am, ang hinahanap namin ay si Marco Santos.
Dahan-dahang humakbang si Marco.
—Ako po.
—Kailangan naming makausap ka tungkol sa naiulat na nawawalang mga gamit mula sa property.
Mabilis siyang lumingon sa akin.
—Bella, sabihin mo sa kanila! Wala akong ninakaw!
Hindi ako kumibo.
Ang ama ko ang sumagot.
—Kung wala kang kinuha, mas madali para sa iyo ang magpaliwanag.
—Sir Alejandro, pumasok lang ako roon dahil hinahanap ko ang circuit breaker!
Napakunot ang noo ni Ramon.
—Nasa kabilang building ang main electrical panel.
Natigilan si Marco.
Isang maliit na pangungusap lamang iyon, ngunit sapat para mawala ang una niyang dahilan.
Lumapit ang isang pulis kay Ramon.
—May kopya ba kayo ng buong CCTV footage?
—Opo.
—Pakihanda.
Biglang nagsalita si Lourdes.
—Sandali! Hindi ba puwedeng pag-usapan muna natin ito bilang pamilya?
Napatingin ako sa kanya.
“Bilang pamilya.”
Ilang oras lamang ang nakalipas, ginagamit nila ang salitang iyon para ipaliwanag kung bakit puwedeng angkinin ni Marco ang villa ko.
Ngayon naman, ginagamit nila iyon para pigilan ang mga pulis.
—Tita Lourdes, hindi ba sinabi ninyo kanina na bahay ito ng anak ninyo?
Namula ang mukha niya.
—Nadala lang ako ng emosyon.
—At sinabi ni Sofia sa Facebook na engagement gift sa kanya ni Marco ang villa.
—Joke lang iyon!
Napatingin sa amin ang ilang bisita.
May nagsimulang magbulungan.
Mula sa likuran ay lumapit ang fiancé ni Sofia na si Daniel. Halatang gulat din siya.
—Sofia, sinabi mo sa amin na kay Marco ang lugar na ito.
Umiiyak na si Sofia.
—Iyon ang sinabi ni Kuya!
Lahat ay napalingon kay Marco.
—Hindi ko sinabi na akin! —sigaw niya.
Agad inilabas ni Daniel ang cellphone.
—May message ka sa akin.
Binasa niya iyon.
—“Huwag na kayong gumastos sa venue. May private beach property ako sa Nasugbu.”
Mas lalong namutla si Marco.
Hindi ko alam ang tungkol sa mensaheng iyon.
At sa unang pagkakataon, nakita kong unti-unting bumabagsak ang kuwento na matagal niyang ipinakita sa lahat.
Hindi lang pala niya ginamit ang villa ko.
Nagpanggap pa siyang siya ang may-ari nito.
Lumapit ang pulis.
—Mr. Santos, maaari ba naming makita ang laman ng mga bulsa at bag mo?
Biglang umatras si Lourdes.
—Wala kayong karapatang—
Pinigilan siya ng abogado namin.
—Ma’am, huwag ninyong palalain ang sitwasyon.
Sumunod si Marco matapos ang ilang minutong pagtatalo.
Walang nakitang alahas sa kanya.
Ngunit hindi ibig sabihin noon na tapos na ang problema.
Binalikan namin ang CCTV.
Makikita sa footage na pumasok sa basement si Marco kasama ang tiyuhin niyang si Ernesto.
Labimpitong minuto silang nasa loob.
Paglabas nila, may bitbit na itim na bag si Ernesto.
Wala siyang dala nang pumasok siya.
—Nasaan si Ernesto? —tanong ng pulis.
Nagkatinginan ang pamilya ni Marco.
Doon namin napansin na wala na siya sa villa.
Agad na ipinahanap ng mga pulis ang kanyang sasakyan.
Habang ginagawa iyon, lumapit sa akin si Marco.
—Bella, makinig ka. Hindi ko alam na may alahas doon.
—Pero pumasok ka.
—Oo, pero—
—At alam mong ipinagbabawal ang basement.
Hindi siya nakasagot.
—Bakit ka pumasok, Marco?
Napahawak siya sa buhok.
—Sinabi ni Tito Ernesto na may wine cellar daw sa ibaba. Gusto niyang kumuha ng ilang bote para sa mga bisita.
Napatawa ako sa sobrang absurdo.
—At naniwala ka?
—Hindi ko alam na magnanakaw siya!
—Pero bakit ninyo pinatay ang alarm?
Natahimik siya.
Iyon ang tanong na hindi niya masagot.
Makalipas ang halos kalahating oras, dumating ang balita.
Nakita ang SUV ni Ernesto sa isang gas station ilang kilometro mula sa Nasugbu.
Nahuli siya bago makarating sa highway.
At nasa likod ng sasakyan niya ang itim na bag.
Nang buksan iyon ng mga awtoridad, naroon ang tatlong nawawalang alahas.
Akala ko roon matatapos ang lahat.
Nagkamali ako.
Dahil nang ma-interrogate si Ernesto, nagsimula siyang magsalita.
At ang unang pangalang binanggit niya ay si Marco.
Ayon sa kanya, hindi aksidente ang lahat.
Ilang linggo na raw sinasabi ni Marco na maraming mamahaling gamit sa Casa Amihan.
Mayaman daw ang pamilya ko.
At dahil “magiging asawa rin naman niya ako,” sinabi raw ni Marco na wala namang masama kung “hiramin” nila ang ilang bagay at ibalik kapag nakaluwag na.
May malaking utang pala si Marco.
Halos 3.8 milyong piso.
Nalugi siya sa isang investment scheme na hindi niya kailanman sinabi sa akin.
Mas masakit pa roon, nanghiram din siya ng pera sa ilang tao gamit ang pangalan ko.
Sinabi niyang malapit na kaming ikasal at magiging bahagi siya ng Reyes Coastal Holdings.
Hindi ako makahinga nang maayos habang pinapakinggan ko ang abogado.
Tatlong taon.
Tatlong taon kong minahal ang isang lalaking ang buong pagkatao pala ay puno ng mga kasinungalingang hindi ko nakita.
Lumapit si Marco sa akin habang inaakay siya ng mga pulis.
—Bella, please.
Hindi ako gumalaw.
—Hindi ko intensiyong magnakaw. Kailangan ko lang ng pera. Ibabalik ko sana lahat.
—Kailan?
Napayuko siya.
—Kapag nakabawi ako.
—At kung hindi ka nakabawi?
Wala siyang sagot.
Biglang lumuhod si Lourdes sa harap ko.
Nagulat ang lahat.
—Isabella, maawa ka. Huwag mong kasuhan ang anak ko. Mahal ka niyan!
Tinitigan ko siya.
—Kung mahal niya ako, bakit niya ginamit ang pangalan ko para mangutang?
—Nagkamali lang siya!
—Kung mahal niya ako, bakit niya ninakaw ang access code ng bahay ko?
—Nataranta lang siya.
—Kung mahal niya ako, bakit niya dinala ang tiyuhin niya sa silid na hindi kanila?
Natahimik si Lourdes.
Lumapit si Sofia.
Namamaga ang kanyang mga mata sa kaiiyak.
—Ate Bella… hindi ko alam.
Hindi ko siya sinisi.
—Alam kong hindi mo alam.
Napatingin siya sa paligid, sa mga bulaklak, sa sirang dekorasyon, sa mga bisitang isa-isang umaalis.
Ang engagement party na ipinagmamalaki nila kanina ay naging pinakamasakit na kahihiyan ng kanilang pamilya.
Ngunit kakaiba ang naramdaman ko.
Hindi saya.
Hindi paghihiganti.
Kundi kalayaan.
Sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon, wala na akong kailangang ipaliwanag kay Marco.
Wala na akong kailangang patunayan.
Nang ilabas siya ng mga pulis sa gate, bigla siyang lumingon.
—Bella!
Huminto ako.
—Kung makakalabas ako rito, puwede ba tayong mag-usap?
Tumingin ako sa kanya nang matagal.
Pagkatapos ay sinabi ko:
—Marco, ang babaeng minahal ka nang tatlong taon ay handang makinig sa iyo noon.
Napasinghap siya.
—Pero sinayang mo ang lahat ng pagkakataon niya.
Tinalikuran ko siya.
Ilang segundo pagkatapos, narinig ko ang pagsara ng pinto ng police vehicle.
Akala ko iyon na ang pinakamabigat na gabing pagdaraanan ko.
Ngunit habang paalis na ang mga bisita, lumapit sa akin ang abogado namin.
May hawak siyang folder.
—Isabella, may isa pa tayong problema.
Napatingin ako sa kanya.
—Ano na naman?
Binuksan niya ang folder.
—Habang tinitingnan namin ang financial records na konektado sa mga utang ni Marco, may nakita kaming dokumentong isinumite niya tatlong buwan na ang nakalipas.
—Anong dokumento?
Inilapag niya iyon sa mesa.
Nakita ko ang pangalan ko.
ISABELLA REYES.
At sa ibaba nito ay may pirma.
Pirma ko.
O, mas tamang sabihin…
isang napakahusay na pekeng pirma ko.
Nanlamig ang buong katawan ko.
—Ano ito?
Seryosong tumingin sa akin ang abogado.
—Isabella, mukhang hindi lamang pangalan mo ang ginamit ni Marco.
Huminto siya bago itinuro ang halagang nakasulat sa dokumento.
₱12,500,000.
—Ginamit niya ang pekeng pirma mo bilang guarantor sa isang loan na labindalawa't kalahating milyong piso.
At doon ko naunawaan na kahit nahuli na si Marco, hindi pa talaga tapos ang laban.
Dahil ang susunod kong kailangang bawiin ay hindi lamang ang aking ari-arian.
Kundi pati ang aking pangalan.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)