Sa Likod ng ₱3.7 Million, Natuklasan ni Camille ang Tatlong Taong Panlilinlang at Kung Bakit Takot na Takot si Adrian
BAHAGI 2 — Sa Likod ng ₱3.7 Million, Natuklasan ni Camille ang Tatlong Taong Panlilinlang at Kung Bakit Takot na Takot si Adrian
Nakatayo si Adrian sa kabilang panig ng salaming bintana ng café, maputlang-maputla ang mukha habang nakatitig sa cellphone na hawak ko. Ilang segundo lang ang lumipas bago niya itinulak ang pinto at mabilis na lumapit sa mesa ko.
—Camille, ibigay mo sa akin ang cellphone mo.
Hindi ako gumalaw.
—Bakit?
—May kailangan lang akong tingnan.
—Ang mensahe ba?
Nanigas ang mukha niya.
Iyon lang ang kailangan kong makita upang malaman kong totoo ang babala ng hindi kilalang numero.
Tumayo ako at inilagay ang cellphone sa bag.
—Huwag kang lalapit.
—Camille, hindi mo naiintindihan ang nangyayari.
Napatawa ako nang mahina.
—Tama ka. Hindi ko naiintindihan. Kaya ipaliwanag mo kung bakit may mahigit ₱3.7 million mula sa Reyes Construction na ipinadala sa account na nakapangalan sa akin.
Hindi siya nakasagot.
Saktong dumating si Bianca.
—Kuya! Ano ba ang ginagawa mo rito? Naghihintay ang sales agent! Kapag hindi tayo nakapagbayad ngayon, mawawala ang unit!
Tiningnan ko siya.
Hanggang ngayon, condo pa rin ang iniisip niya.
Sumunod sina Paolo at ang mga magulang nito. Halatang nahihiya si Paolo habang seryoso namang nakatingin ang ama niya kay Adrian.
—Adrian, sabi mo sa amin nakahanda na ang down payment.
Pinilit ni Adrian na manatiling kalmado.
—May problema lang sa bangko. Aayusin ko.
Napangiti ako.
—Problema sa bangko?
Lumingon silang lahat sa akin.
—Walang problema ang bangko. Ang problema, ginagamit niya ang card ko nang walang pahintulot.
Namula si Bianca.
—Huwag mo nang palakihin ito!
—Hindi ako ang nagpapalaki nito, Bianca. Kayo ang gustong gumastos ng ₱1.8 million na hindi sa inyo.
Natahimik ang ina ni Paolo.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Bianca.
—Sinabi mo sa amin na regalo ito ng pamilya ninyo.
Hindi makasagot si Bianca.
Bago pa lumala ang usapan, muling nag-vibrate ang cellphone ko.
May bagong mensahe.
“Ako si Teresa Villanueva, dating senior bookkeeper ng Reyes Construction. Ako ang nagpadala ng mensahe. May mga kopya ako ng records. Huwag kang pipirma ng kahit anong dokumentong ibibigay ni Adrian.”
Nanlamig ang mga daliri ko.
Bookkeeper.
Tatlong taon.
Mga transaksyon sa pangalan ko.
Biglang bumalik sa isip ko ang napakaraming gabing umuuwi si Adrian na may dalang mga dokumento.
Madalas niyang sabihin:
—Camille, pirmahan mo lang ito. Requirement lang sa project.
At dahil asawa ko siya, nagtitiwala ako.
Minsan ay pinipirmahan ko ang mga dokumentong hindi ko man lang binabasa nang buo.
Napatingin ako sa kanya.
—Adrian, ilang dokumento ang pinapirma mo sa akin nitong nakaraang tatlong taon?
Nagbago ang mukha niya.
—Huwag dito.
—Bakit? Dahil maraming makakarinig?
—Camille!
Tumayo ako.
—Ayoko nang marinig ang pangalan ko sa bibig mo na parang ako pa ang gumagawa ng problema.
Kinuha ko ang bag ko.
—Saan ka pupunta?
—Sa taong handang magsabi sa akin ng katotohanan.
Hinawakan niya ang pulsuhan ko.
Agad kong binawi ang kamay ko.
—Huwag mo akong hawakan.
Napatingin ang mga tao sa café.
Binitiwan niya ako.
—Pakinggan mo muna ako. Ginawa ko lang iyon para mapanatiling buhay ang kumpanya.
—Ginawa mo ang ano?
Napayuko siya.
At doon ko nakuha ang unang piraso ng katotohanan.
Tatlong taon na palang nahihirapan ang Reyes Construction. May dalawang malalaking proyekto silang nalugi at ilang kliyente ang matagal magbayad.
Sa halip na sabihin sa akin, gumamit si Adrian ng iba’t ibang personal accounts upang pansamantalang ilipat ang ilang pondo habang inaayos niya ang cash flow at records ng kumpanya.
Isa sa mga account na ginamit niya ay akin.
—Hindi ko ninakaw ang pera, Camille. Inilipat ko lang pansamantala.
Napailing ako.
—Hindi iyan ang punto.
—Ibabalik din naman sa kumpanya.
—Ginamit mo ang pangalan ko nang hindi ko alam.
Tumahimik siya.
Iyon ang sagot.
Lumabas ako ng café.
Hindi ako lumingon kahit isang beses.
Nakipagkita ako kay Teresa kinagabihan sa isang maliit na restaurant sa Pasig.
Nasa edad limampu na siya, simple ang pananamit at halatang ilang gabi nang hindi maayos ang tulog.
May dala siyang laptop at makapal na folder.
—Pasensya na kung ngayon lang kita kinontak.
—Bakit ngayon?
Huminga siya nang malalim.
—Dahil nalaman kong hiwalay na kayo.
Binuksan niya ang laptop.
Isa-isang lumitaw ang transaction records.
Nandoon ang pangalan ko.
Ang account number ko.
At may ilang scanned documents na may pirma ko.
Napahawak ako sa bibig.
—Pirma ko ito.
—Oo. Pero tingnan mong mabuti ang dokumento.
Sinuri ko.
May mga pahinang hindi ko kailanman nakita.
Doon ko naunawaan.
May mga dokumentong totoong pinirmahan ko, ngunit isinama ang mga iyon sa mas malalaking file na hindi ipinaliwanag sa akin.
Hindi pala ako simpleng asawa lamang na pinagkatiwalaan niya.
Ginawa niya akong panangga.
—Makukulong ba ako?
Iyon ang una kong naitanong.
Umiling si Teresa.
—Hindi ako abogado. Kaya kailangan mong kumuha agad ng sarili mong counsel. Pero mayroon akong records na nagpapakitang wala kang access sa corporate accounting system at wala kang personal na nag-utos sa mga transfer.
Parang saka lang ako nakahinga.
Kinabukasan, kumuha ako ng abogado.
Ibinigay ko ang lahat.
Ang messages.
Bank records.
Mga dokumento ni Teresa.
At ang divorce records namin.
Sinunod ko rin ang payo ng abogado: hindi ko ginalaw kahit isang sentimo mula sa ₱3.7 million.
Pormal naming ipinaalam sa bangko na disputed ang mga transaksyon at kailangan itong ma-review.
Tatlong araw pagkatapos noon, dumating si Adrian sa apartment na inuupahan ko.
Hindi ko siya pinapasok.
Nag-usap kami sa lobby.
Parang tumanda siya nang sampung taon.
—Camille, kailangan ko ang tulong mo.
—Ano?
—Sabihin mong alam mo ang tungkol sa mga transfer.
Tinitigan ko siya.
Hindi ako makapaniwala.
Matapos ang lahat, iyon pa rin ang hinihingi niya.
—Gusto mong magsinungaling ako?
—Hindi pagsisinungaling. Mag-asawa tayo noon.
—Hindi ibig sabihin noon na alam ko ang ginagawa mo.
Hinagod niya ang mukha niya.
—Kapag hindi ito naayos, babagsak ang kumpanya. Maraming empleyado ang mawawalan ng trabaho. Pati bahay nina Mama at Papa maaaring mawala.
Dati, sapat na ang mga salitang iyon para makonsensiya ako.
Ngayon, hindi na.
—Adrian, responsibilidad mo ang mga desisyong ginawa mo.
—Pamilya kita!
—Dati.
Natigilan siya.
—At noong pamilya mo ako, kailan mo ako tinanong bago mo ginamit ang pangalan ko?
Wala siyang maisagot.
Sa unang pagkakataon, ako naman ang umalis habang siya ang naiwan.
Lumipas ang dalawang linggo.
Kinansela ni Bianca ang reservation sa condo dahil wala siyang pambayad.
Ayon sa narinig ko, nagkaroon din ng matinding pagtatalo sa pagitan nila ni Paolo matapos malaman ng pamilya nito na hindi pala kay Adrian ang perang ipinagmamalaki niyang gagamitin sa unit.
Ngunit wala na akong pakialam doon.
Ang mahalaga sa akin ay malinis ang pangalan ko.
Isang hapon, tinawagan ako ng abogado ko.
—Camille, may magandang balita.
Napahigpit ang hawak ko sa cellphone.
—Ano iyon?
—Malinaw sa banking records na hindi ikaw ang nag-initiate ng corporate transfers. May iba pang dokumento si Teresa na sumusuporta rito.
Napapikit ako.
Sa unang pagkakataon matapos ang ilang linggo, nakaramdam ako ng tunay na ginhawa.
Ngunit bago matapos ang tawag, sinabi ng abogado:
—May isa pang bagay. Gusto ni Adrian na makipag-settle tungkol sa paghahati ng natitirang marital assets. At may natuklasan kaming asset na hindi niya isinama sa unang disclosure.
Napadilat ako.
—Anong asset?
Sandaling natahimik ang abogado bago sumagot.
—Isang property sa Tagaytay. Binili tatlong taon na ang nakalipas habang kasal pa kayo. At Camille… bahagi ng down payment ay galing sa account mo.
Napahawak ako sa gilid ng mesa.
Akala ko tapos na ang mga sikreto.
Hindi pa pala.
At sa pagkakataong ito, hindi na ako papayag na may itago pa sa akin.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)