NAWAWALANG SUV, ANG LIHIM NA VIDEO SA SHOWROOM, AT ANG PAGKAKAMALING NAGLAGAY SA TRABAHO NI MIKAELA SA PANGANIB
BAHAGI 2: NAWAWALANG SUV, ANG LIHIM NA VIDEO SA SHOWROOM, AT ANG PAGKAKAMALING NAGLAGAY SA TRABAHO NI MIKAELA SA PANGANIB
Matagal kong tinitigan ang mensahe ni Mikaela.
“Sir, huwag po kayong pumunta sa showroom nang mag-isa.”
Kung ibang tao ang nakatanggap niyon, marahil ay kinabahan agad.
Pero ang una kong naramdaman ay pagtataka.
Isang kotse lang ang binili ko.
Bakit parang biglang naging komplikadong krimen ang simpleng pagkuha ko ng sasakyan?
Tinawagan ko si Mikaela.
Patay ang cellphone niya.
Tinawagan ko ang showroom.
Isang receptionist ang sumagot.
—Good morning, sir. Paano po namin kayo matutulungan?
—Gabriel Santos. Kausapin ko si Manager Andrea.
Biglang nagbago ang tono niya.
—Sandali lang po, sir.
Halos dalawang minuto akong naghintay bago sumagot si Andrea.
—Mr. Santos.
Diretso akong nagtanong.
—Nasaan ang kotse ko?
Tahimik siya.
Sapat na iyon para malaman kong may problema talaga.
—Andrea.
—Sir, pakiusap, pumunta po kayo rito. Ipapaliwanag namin ang lahat.
—Nasa showroom ba ang SUV?
Muli siyang natahimik.
—Wala po.
Ibinalik ko ang cellphone sa mesa.
—Bigyan ninyo ako ng isang oras.
Hindi ako pumunta nang mag-isa.
Pero hindi rin ako nagdala ng mga taong mukhang bodyguard.
Kasama ko si Attorney Luis Navarro, matagal nang legal adviser ng kompanyang pinatatakbo ko.
Doon marahil nagkamali si Rafael noong una niya akong nakita.
Hindi niya alam kung sino ako.
At wala naman talaga akong dahilan para ipagsigawan iyon.
May logistics at construction supply company ang pamilya namin sa Metro Manila at ilang probinsiya. Labindalawang taon kong pinalaki ang negosyo mula sa maliit na warehouse hanggang maging supplier ng ilang malalaking proyekto.
Pero tuwing weekend, ayaw kong magmukhang negosyante.
Shorts, T-shirt at tsinelas ang gusto ko.
Hindi ko alam na ang damit pala ang magiging pinakamurang paraan para malaman kung paano tratuhin ng isang tao ang tingin niyang walang maibibigay sa kanya.
Pagdating namin sa showroom, kakaiba ang katahimikan.
Wala si Rafael sa sales floor.
Nandoon si Mikaela, nakaupo malapit sa reception desk.
Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.
—Sir Gabriel!
Namumugto ang mga mata niya.
Lumapit ako.
—Okay ka lang?
Tumango siya, pero halatang hindi.
Lumabas si Andrea mula sa opisina kasama ang isang lalaking nasa singkuwenta anyos.
—Mr. Santos, ito po si Mr. Ramon Villareal, general manager ng dealership.
Nakipagkamay siya sa akin.
—Sir Gabriel, humihingi ako ng personal na paumanhin.
Itinuro ko ang opisina.
—Doon tayo mag-usap.
Pagkaupo namin, inilabas ni Attorney Luis ang notebook niya.
Napatingin si Ramon sa kanya.
—Si Attorney Navarro ang legal counsel ko.
Doon tuluyang nagbago ang mukha ni Ramon.
—Naiintindihan ko po.
Diretso akong nagtanong.
—Nasaan ang SUV?
Sumagot si Andrea.
—Dinala kagabi sa isang private event sa Makati.
Napakunot ang noo ko.
—Nang walang pahintulot ko?
—Opo.
—Matapos kong bayaran nang buo?
—Opo.
Sumingit si Ramon.
—Hindi po dapat nangyari iyon.
—Sino ang nag-utos?
Nagkatinginan sina Andrea at Ramon.
Pagkatapos ay sinabi ni Andrea:
—Si Rafael.
Napatawa ako nang mahina.
Hindi dahil nakakatawa.
Kundi dahil hindi ko maisip kung gaano katapang ang isang salesman para ilabas ang sasakyang bayad na ng customer.
Ipinaliwanag ni Andrea na matagal nang nakaiskedyul ang SUV bilang display vehicle sa isang exclusive corporate event. Pero nang mabili ko ito, dapat kinansela na ang event assignment.
Si Mikaela mismo ang nag-update sa system.
Pero pagkatapos niyang umuwi, binago raw ni Rafael ang status.
Ginamit niya ang access ng isang senior employee at ibinalik ang unit sa event list.
—Bakit?
tanong ko.
Tahimik si Ramon.
Si Mikaela ang sumagot.
—Dahil gusto niyang hindi ma-deliver sa inyo ngayong araw.
Napatingin ako sa kanya.
—Bakit niya gugustuhin iyon?
Huminga siya nang malalim.
—Para magkaroon ng problema ang transaction ko. Kapag nagreklamo kayo, sasabihin niyang hindi ko na-coordinate nang maayos ang delivery. Pagkatapos, kukunin niya ang account ninyo at siya raw ang mag-aayos.
Napailing si Attorney Luis.
—Para makuha ang commission?
—Opo.
Napakasimple.
At napakababaw.
Pero hindi pa iyon ang pinakamasama.
Tinanong ko:
—Nasaan si Rafael?
Sagot ni Ramon:
—Suspended muna habang iniimbestigahan namin.
Biglang nagsalita si Mikaela.
—Sir, may isa pa po.
Kinuha niya ang cellphone niya.
—Kaya ko kayo sinabihang huwag pumunta nang mag-isa.
May ipinakita siyang screenshot.
Group chat iyon ng ilang sales employees.
May mensahe mula kay Rafael kagabi.
“Kapag dumating bukas si Tsinelas Millionaire, ako na bahala. Huwag kayong makialam.”
May mga laughing emoji sa ibaba.
Hindi ako nagsalita.
Pero si Attorney Luis ay agad kumuha ng litrato.
Nag-scroll si Mikaela.
May isa pang mensahe.
“Kapag nagalit, refund. Tapos sa susunod ako na maghahandle. Hindi dapat napupunta sa rookie ang ganyang client.”
Tumingin ako kay Ramon.
—Ganito ba talaga ang kultura ninyo rito?
Namula ang mukha niya.
—Hindi po, sir. At pananagutan namin ito.
Pero biglang bumukas ang pinto.
Nakatayo roon si Rafael.
Maputla ang mukha niya.
—Hindi patas ito!
Tumayo si Andrea.
—Rafael, sinabi kong huwag kang papasok.
Pero diretso siyang tumingin sa akin.
—Sir Gabriel, mali ang kuwento nila.
—Aling bahagi?
—Hindi ko ninakaw ang kotse ninyo. Event display iyon. At tungkol sa commission, normal lang na—
—Normal?
putol ko.
Tumahimik siya.
Tumayo ako.
—Rafael, noong pumasok ako rito kahapon, nakita mo ako.
Hindi siya sumagot.
—Nakita mo akong nag-iikot.
Tahimik pa rin.
—Nakita mo akong tumitingin ng sasakyan. Pero dahil naka-tsinelas ako, nagdesisyon kang hindi ako karapat-dapat sa oras mo.
—Sir, hindi ganoon—
—Okay lang sana iyon.
Napatingin siya sa akin.
—Talaga.
Nagpatuloy ako.
—Kung hanggang doon lang, wala akong pakialam. Nagkamali ka ng judgment. Nangyayari iyon. Pero pagkatapos makakuha ng sale ang isang bagong empleyado, sinubukan mong kunin ang commission niya. At nang hindi gumana, ginulo mo ang delivery.
Hindi na siya nakasagot.
Saka nagsalita si Attorney Luis.
—At inilabas ninyo ang isang fully paid vehicle nang walang written consent ng buyer. Iyon ang mas malaking problema.
Namutla si Rafael.
Biglang nag-vibrate ang cellphone ni Andrea.
Binasa niya ang mensahe.
At doon nagbago ang mukha niya.
—Sir Gabriel…
—Ano?
—May problema po sa SUV.
Tumayo si Ramon.
—Anong problema?
Halos pabulong na sumagot si Andrea.
—Habang ibinabalik mula Makati kaninang madaling-araw… nabangga.
Nanigas ang buong silid.
Tumingin ako sa kanya.
—Gaano kalala?
Hindi siya nakasagot agad.
Pagkatapos ay iniabot niya sa akin ang cellphone.
May litrato sa screen.
Ang bagong SUV na binayaran ko nang ₱11.5 milyon ay nasa gilid ng kalsada.
Wasak ang kanang bahagi ng bumper.
Basag ang headlight.
At may malalim na gasgas sa dalawang pinto.
Sa tabi nito, may isang lalaking nakatayo.
Pinalaki ko ang litrato.
Si Rafael.
Tumingin ako sa kanya.
—Akala ko sinabi mong hindi ikaw ang naglabas ng kotse?
Walang kulay ang mukha niya.
Biglang nagsalita si Mikaela mula sa likuran.
—Sir Gabriel… hindi lang po iyon.
Lumingon kaming lahat sa kanya.
May hawak siyang USB drive.
—Nakuha ko po ang CCTV backup bago ito mabura.
Napaatras si Rafael.
At sa unang pagkakataon mula nang makilala ko siya, nakita kong tunay siyang natakot.
—Mikaela…
Mahigpit niyang hinawakan ang USB.
—Nandito po ang video kung sino talaga ang kumuha ng susi kagabi.
At nang marinig iyon ni Rafael, bigla siyang sumugod papunta sa kanya.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)