TAWAG NA NAGBUNYAG SA LIHIM NG PAMILYA, AT ANG EBIDENSIYANG TULUYANG NAGPAKITA KUNG SINO ANG NAGPLANO NG LAHAT
BAHAGI 2 — TAWAG NA NAGBUNYAG SA LIHIM NG PAMILYA, AT ANG EBIDENSIYANG TULUYANG NAGPAKITA KUNG SINO ANG NAGPLANO NG LAHAT
—Ma… ano pa ba talaga ang itinatago ninyo sa akin?
Hindi sumagot si Corazon.
Mahigpit niyang hawak ang cellphone sa likod niya, habang ang mukha niya ay unti-unting nawawalan ng kulay.
Napatingin ako kay Paolo.
Nakayuko siya.
Si Miguel naman ay nakatayo sa tabi ng hapag, halatang hindi alam kung saan titingin.
Mas lalo akong nakaramdam na may mas malalim pang sikreto sa likod ng pagbebenta ng condo ko.
—Pakisagot ang tawag—sabi ng isang pulis.
Umiling si Corazon.
—Personal ito.
—Kung may kaugnayan ito sa transaksyon, maaaring kailangan naming malaman kung sino ang tumatawag.
Muling tumunog ang cellphone.
Sa pagkakataong iyon, malinaw kong nakita ang pangalan sa screen.
Veronica Salazar.
Nanikip ang dibdib ko.
Kilala ko ang pangalang iyon.
Si Veronica ang ina ng nobya ni Miguel.
Ilang buwan na ang nakalipas, minsan ko siyang nakilala sa isang family dinner. Simula pa lamang ay halata nang mataas ang tingin niya sa sarili. Paulit-ulit niyang tinatanong kung may sariling bahay ba si Miguel, magkano ang kinikita nito, at kung anong klase ng kasal ang kayang ibigay ng pamilya ni Paolo.
Noon, hindi ko iyon pinansin.
Ngayon, biglang nagkaroon ng kahulugan ang lahat.
Sinagot ni Corazon ang tawag.
Hindi niya inilagay sa speaker, ngunit dahil tahimik ang sala, narinig namin ang matinis na boses sa kabilang linya.
—Corazon, bakit hindi mo sinasagot ang mga tawag ko? Sinabi ng broker na may problema raw sa condo!
Napapikit si Corazon.
—Veronica, mamaya na tayo mag-usap.
—Hindi! Nangako kayong malinis ang pera! Naibigay na ninyo sa amin ang halos tatlong milyong piso para sa wedding arrangements at negosyo ng mga bata. Huwag ninyong sasabihing kailangan naming ibalik iyon!
Nanigas ako.
Maging ang mga pulis ay nagkatinginan.
Tatlong milyong piso?
Hindi lamang pala bahay at kasal ang pinaglaanan nila.
—Anong negosyo?—tanong ko.
Naputol ang tawag.
Dahan-dahang ibinaba ni Corazon ang cellphone.
—Mara…
—Anong negosyo?
Walang sumagot.
Ako na ang lumapit kay Miguel.
—Sabihin mo sa akin.
Napahawak siya sa ulo.
—May plano sana kaming magbukas ng car accessories shop sa Cavite. Gusto ng pamilya ni Bianca na may negosyo ako bago kami ikasal.
—At pera ko ang ginamit ninyo?
—Ate Mara…
—Huwag mo akong tawaging Ate.
Napayuko siya.
Si Paolo naman ay biglang nagsalita.
—Ako ang may kasalanan.
Napatingin kaming lahat sa kanya.
Lumapit siya sa gitna ng sala.
—Ako ang pumayag sa lahat.
Tumingin siya sa akin, ngunit hindi ko makita ang dating kumpiyansa sa kanyang mga mata.
—Noong una, plano lang naming manghiram ng pera. Pero tumanggi ang bangko kay Miguel. Tapos sinabi ni Mama na sayang naman ang condo dahil mataas na ang market value. Sabi niya, puwede naman tayong bumili ulit balang araw.
Hindi ako makapaniwala.
—Kaya ibinenta mo ang bahay ko?
—Akala ko… mapapaliwanag ko sa iyo pagkatapos.
Napatawa ako, ngunit walang saya iyon.
—Pagkatapos ninyong ubusin ang pera?
Hindi siya nakasagot.
Isa sa mga pulis ang muling nagtanong:
—Sino ang gumawa ng pirma ni Mara?
Muling bumagsak ang katahimikan.
Pagkaraan ng ilang segundo, napaupo si Paolo.
—Ako.
Napasinghap si Corazon.
—Paolo!
—Tama na, Ma.
Tinakpan niya ang mukha niya.
—Ako ang gumawa.
Ngunit may isa pang tanong ang pulis.
—Sinabi ng broker na may ibang taong nagbigay ng dokumento.
Napatingin si Paolo sa ina niya.
At doon ko nakita ang sagot.
Si Corazon.
Dahan-dahan siyang napaupo.
—Ako ang nagdala ng photocopy ng ID mo.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa buong katawan ko.
—Paano ninyo nakuha?
Hindi siya agad sumagot.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
—May kopya sa drawer ninyo. Noong minsang nagpunta ako sa condo habang nasa trabaho ka, kinunan ko ng litrato.
Napapikit ako.
Ilang taon kong tinuring na pamilya ang mga taong ito.
Pinapasok ko sila sa bahay ko.
Pinagkatiwalaan ko sila.
At ginamit nila mismo ang tiwalang iyon laban sa akin.
Sinabi ng mga pulis na kailangan naming pumunta sa himpilan para sa pormal na proseso at mas malalim na imbestigasyon.
Bago ako lumabas, biglang lumuhod si Corazon.
—Mara, pakiusap!
Napahinto ako.
—Huwag mong sirain ang pamilya natin.
Tumingin ako sa kanya.
—Hindi ako ang sumira nito.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Paolo.
—Kayo ang gumawa niyan noong pinili ninyong nakawin ang desisyon sa sarili kong tahanan.
Hindi ako lumingon habang naglalakad palabas.
Sa sumunod na mga araw, mabilis na nabunyag ang buong pangyayari.
Nakuha ng mga awtoridad ang transaction records. Lumabas na may mga dokumentong hindi ko tunay na nilagdaan at may seryosong problema sa paraan ng pagproseso ng bentahan.
Nakipagtulungan din ang buyer matapos malaman na wala akong pahintulot sa transaksyon.
Ang broker, nang mapagtantong maaari rin siyang mapanagot, ay nagsimulang magsalita.
Ibinigay niya ang messages nila ni Paolo.
Doon ko nabasa ang isang mensaheng hindi ko malilimutan.
“Basta ma-transfer agad bago makauwi si Mara.”
Ilang minuto kong tinitigan ang linyang iyon.
Wala nang dahilan.
Wala nang maaaring ipaliwanag.
Alam ni Paolo na hindi ako papayag.
Kaya ginawa niya habang wala ako.
Nang gabing iyon, bumalik ako sa hotel na pansamantala kong tinutuluyan.
Tumawag si Mama mula sa probinsya.
—Anak, okay ka lang ba?
Sa unang pagkakataon mula nang mangyari ang lahat, hindi ko napigilan ang sarili ko.
Umiyak ako.
Hindi dahil sa condo.
Hindi dahil sa pera.
Kundi dahil bigla kong naalala kung paano ibinigay nina Mama at Papa ang halos lahat ng ipon nila para matulungan akong magkaroon ng sariling tahanan.
—Ma, pasensya na.
—Bakit ka humihingi ng tawad?
—Hindi ko naprotektahan ang pinaghirapan ninyo.
Tahimik si Mama sandali.
Pagkatapos ay sinabi niya:
—Mara, bahay lang iyon. Ikaw ang anak namin. Ang perang nawala, maaaring kitain ulit. Pero huwag mong hayaang mawala rin ang respeto mo sa sarili mo dahil lamang takot kang magsimulang muli.
Iyon ang unang gabi na nakatulog ako nang mahimbing.
Kinabukasan, pumunta ako sa abogado.
At may dala akong dalawang desisyon.
Una, ipagpapatuloy ko ang lahat ng legal na hakbang na kailangan upang maayos ang usapin sa condo.
Ikalawa…
Naghain ako ng petition para wakasan ang pagsasama namin ni Paolo sa paraang naaayon sa batas.
Nang malaman iyon ni Paolo, naghihintay siya sa labas ng opisina ng abogado.
—Mara!
Huminto ako.
Lumapit siya.
—Maaayos pa natin ito.
—Ang alin?
—Tayo.
Tiningnan ko siya.
—Paolo, ang condo maaaring maibalik. Ang pera maaaring mabayaran. Pero iyong sandaling pumirma ka gamit ang pangalan ko dahil alam mong hindi ako papayag… doon natapos ang tiwala ko sa iyo.
Namula ang kanyang mga mata.
—Mahal pa rin kita.
Umiling ako.
—Kung mahal mo ako, hindi mo kailangang nakawin ang karapatan kong magdesisyon.
Tinalikuran ko siya.
Akala ko noon iyon na ang pinakamahirap kong gagawin.
Hindi ko alam na makalipas ang ilang linggo, isang tawag mula sa abogado ko ang magbibigay sa akin ng balitang tuluyang magbabago sa direksiyon ng buhay ko.
At sa pagkakataong iyon, hindi na pamilya ni Paolo ang magdedesisyon para sa akin.
Ako na.
(Lanjutkan ke BAGIAN 3….)