SA HARAP NG DALAWANG BUYER, ISANG LIHIM NA KASUNDUAN ANG NABUNYAG AT KINAILANGANG ILIGTAS NI ISABELLA ANG PANGALAN NG PAMILYA
BAHAGI 2 — SA HARAP NG DALAWANG BUYER, ISANG LIHIM NA KASUNDUAN ANG NABUNYAG AT KINAILANGANG ILIGTAS NI ISABELLA ANG PANGALAN NG PAMILYA
Walang nagsalita sa loob ng ilang segundo.
Tanging ang mahinang ugong ng makina ng itim na SUV at ang tunog ng mga manggagawang huminto sa ginagawa ang maririnig sa bakuran ng De Leon Longganisa.
Mahigpit na hawak ni Isabella ang maliit na kuwaderno habang nakatitig kay Rogelio.
—Kuya, sabihin mo sa amin ang totoo.
Hindi sumagot si Rogelio.
Ngunit ang pawis na namuo sa kanyang noo ay sapat na upang ipakitang may alam siya.
Biglang humakbang si Gabriel.
—Kuya!
Napaatras si Rogelio.
—Makinig muna kayo.
—Ano pa ang pakikinggan namin? —galit na sabi ni Gabriel.—May lihim na bodega, may perang halos animnapung libong piso, may pangalan mo sa kuwaderno, at ngayon may mga taong nagsasabing ikaw mismo ang pumirma sa kasunduan!
Nanginginig ang kamay ni Doña Remedios.
Ngunit hindi siya sumigaw.
Mas nakakatakot ang katahimikan niya.
—Rogelio —mahina niyang sabi.—Tumingin ka sa akin.
Dahan-dahang tumingala ang panganay.
—Totoo ba?
Napapikit si Rogelio.
—Opo, Mama.
Parang nawalan ng hangin ang buong bakuran.
Napahawak si Doña Remedios sa mesa.
Mabilis siyang inalalayan ni Isabella.
—Bakit? —tanong ng matanda.
Napaupo si Rogelio.
Inamin niyang ilang buwan nang nalulugi si Carmela sa isang maliit na negosyong palihim nitong pinasok gamit ang perang inutang sa labas. Nang magsimulang maningil ang mga pinagkakautangan, natakot silang sabihin iyon kay Doña Remedios.
Doon nagsimula ang lahat.
Noong dumating ang malaking order na 3,000 longganisa mula sa Manila distributor, may nakilala si Carmela na isa pang buyer na handang bumili ng kaparehong dami sa mas mataas na presyo.
Ang plano nila ay simple.
Gagamitin nila ang pera ng De Leon Longganisa upang bumili ng mga sangkap. Ililihim nila ang kalahati ng produkto, ibebenta iyon sa pangalawang buyer, pagkatapos ay papalitan ng mas murang sangkap ang kulang upang makumpleto ang opisyal na order.
Kung walang makakapansin, mababayaran nila ang utang at may matitira pang pera.
—Hindi ko gustong gawin iyon noong una —mahina ang boses ni Rogelio.—Pero sinabi ni Carmela na isang beses lang.
Napahagulgol si Carmela.
—Ginawa ko iyon dahil natatakot akong mawala sa atin ang lahat!
Tumingin sa kanya si Isabella.
—Pero Ate, para mailigtas ang sarili ninyong pera, isinugal ninyo ang pangalan ng buong pamilya.
Napayuko si Carmela.
Walang maisagot.
Ang lalaking dumating sakay ng SUV ay nagsimulang mawalan ng pasensya.
—Ayusin ninyo ang problema ng pamilya ninyo mamaya. Ang kailangan namin ay ang produktong binayaran namin.
Lumapit si Isabella.
—Sir, kailan ninyo kailangan ang 3,000 piraso?
—Bukas ng alas-diyes ng umaga.
Napatingin ang lahat kay Isabella.
Halos alas-sais na ng gabi.
—Isabella —bulong ni Gabriel.—Hindi natin kayang gumawa ng panibagong tatlong libo.
Tumingin siya sa asawa.
—Kaya natin.
—Paano?
—Kung lahat tayo ay kikilos.
Lumapit si Isabella sa buyer.
—Bigyan ninyo kami hanggang alas-nuwebe bukas ng umaga. Makukuha ninyo ang kumpletong order ninyo. Parehong kalidad. Walang kulang.
Nagtaas ng kilay ang lalaki.
—At kung hindi ninyo magawa?
—Ibabalik namin nang buo ang inyong deposit at sasagutin namin ang anumang makatwirang gastusin ninyo dahil sa pagkaantala.
—Isabella! —bulalas ni Doña Remedios.
Ngunit matatag ang dalaga.
Matagal na tumingin ang buyer sa kanya bago tumango.
—Alas-nuwebe.
Pagkaalis ng SUV, agad na kumilos si Isabella.
—Gabriel, bilangin mo ang natitirang magandang karne. Kuya Rogelio, tawagan mo ang mga supplier na kilala mo. Ate Carmela, ilabas ninyo ang lahat ng perang natitira. Walang itatago kahit isang piso.
Hindi kumibo si Carmela.
Binuksan niya ang handbag at inilapag ang pera sa mesa.
—Ito lahat.
—Hindi pa —sabi ni Rogelio.
Naglabas siya ng sobre mula sa kanyang bulsa.
May ₱25,000 pa roon.
Napapikit si Carmela.
—Rogelio…
—Tama na, Carmela. Wala nang kasinungalingan.
Mula sa sulok, tahimik na pinagmamasdan ni Doña Remedios ang kanyang mga anak.
Pagkatapos ay hinubad niya ang susi sa kanyang leeg at iniabot kay Gabriel.
—Buksan mo ang emergency freezer.
Nagulat ang lahat.
May itinagong reserbang karne si Doña Remedios para sa panahon ng pista at biglaang malalaking order.
Hindi sapat para sa 3,000 piraso, ngunit malaking tulong.
Nagsimula ang pinakamahabang gabi sa kasaysayan ng De Leon Longganisa.
Dumating ang dalawang supplier bago mag-alas-otso.
Nagbalat ng bawang ang mga manggagawa.
Naghiwa ng karne si Rogelio.
Si Carmela, na dati'y mahilig lamang mag-utos, ay nakaupo sa sahig kasama ng mga babae, nagtatali ng longganisa hanggang mamula ang kanyang mga daliri.
At si Gabriel?
Hindi siya umalis kahit isang minuto.
Hawak niya ang malaking palanggana ng karne habang ginagabayan siya ni Isabella.
—Huwag mong bilisan. Pantayin mo ang halo.
—Ganito?
—Konti pang bawang.
—Ganito?
Tinignan ni Isabella ang timpla.
—Tama na.
Napangiti si Gabriel.
—Sa wakas, may tama rin akong ginawa.
Napatawa si Isabella sa kabila ng pagod.
Bandang alas-dos ng madaling-araw, biglang huminto ang isa sa mga meat grinder.
—Nasira! —sigaw ng manggagawa.
Nagkagulo ang lahat.
Kulang pa sila ng mahigit isang libong piraso.
Sinubukan ni Rogelio ang makina ngunit ayaw na nitong umandar.
Napaupo si Carmela.
—Hindi na natin matatapos.
Ngunit kumuha si Gabriel ng dalawang malaking kutsilyo.
—Kung ayaw ng makina, kamay ang gagamitin natin.
—Gabriel, aabutin tayo ng umaga!
—E di bilisan natin.
At sa unang pagkakataon sa buhay niya, ang dating binatang tumatakas sa trabaho upang pumunta sa sabungan ay nagtrabaho hanggang mamaga ang dalawang kamay.
Alas-singko.
Dalawang libo at apatnaraan.
Alas-sais.
Dalawang libo at pitong daan.
Alas-siyete y medya.
Dalawang libo siyamnaraan at apatnapu.
Nanginginig na sa pagod ang mga kamay ni Isabella.
Napansin iyon ni Gabriel.
—Ako na.
—Kaya ko pa.
—Hindi kita tinatanong.
Kinuha niya ang trabaho mula sa asawa.
Tiningnan siya ni Isabella at bahagyang ngumiti.
Eksaktong alas-otso kuwarenta y dos nang itali ang huling longganisa.
—Tatlong libo! —sigaw ng isang manggagawa.
Nagpalakpakan ang buong pagawaan.
May ilan pang napaiyak.
Ngunit hindi pa tapos ang problema.
Isa-isang sinuri ni Isabella ang mga kahon.
Alas-nuwebe menos singko nang bumalik ang itim na SUV.
Tahimik na pinanood ng buyer habang binibilang ang produkto.
Pagkatapos ay kumuha siya ng isang longganisa, ipinagluto iyon sa kasama niya at tumikim.
Hindi makahinga si Carmela.
Tumingin ang lalaki kay Isabella.
—Ito ba ang regular ninyong recipe?
—Opo.
Muli siyang kumagat.
Pagkatapos ay tumango.
—Maganda.
Sabay-sabay na napabuntong-hininga ang lahat.
Ngunit bago sumakay sa SUV, huminto ang buyer.
—Kung ganito kayo tumupad sa pangako kahit may problema, gusto kong pag-usapan natin ang regular na supply pagkatapos ng food fair.
Napatingin si Doña Remedios kay Isabella.
Hindi nagsalita ang matanda.
Ngunit namuo ang luha sa kanyang mga mata.
Nang tuluyang makaalis ang delivery truck, inakala ng lahat na tapos na ang problema.
Mali sila.
Bumaling si Doña Remedios kina Rogelio at Carmela.
—Ngayon… tayo naman ang mag-uusap.
At sa unang pagkakataon, nakita ni Carmela na ang matandang matagal niyang inaakalang kaya niyang linlangin ay may hawak nang isang desisyong maaaring tuluyang magpalayas sa kanilang mag-asawa mula sa tahanan ng mga De Leon.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)