PANGALANG HINDI NATAPOS SA RECORDING, ANG LIHIM NG DALAWAMPUNG TAON, AT ANG GABING IPINAGLABAN NI ANDREA ANG KANYANG ANAK
BAHAGI 2 — PANGALANG HINDI NATAPOS SA RECORDING, ANG LIHIM NG DALAWAMPUNG TAON, AT ANG GABING IPINAGLABAN NI ANDREA ANG KANYANG ANAK
Biglang tumigil ang recording.
Sa loob ng ilang segundo, walang gumalaw sa hallway.
Nakatingin ako sa cellphone habang paulit-ulit kong pinipindot ang screen, umaasang babalik ang boses ni Andrea.
Wala.
Doon talaga natapos ang file.
—Ma'am!
Ang sigaw ng doktor ang nagpabalik sa akin sa realidad.
—Kailangan po naming operahan si Andrea ngayon. Bumaba na naman ang tibok ng puso ng sanggol.
Hindi na ako nagdalawang-isip.
—Gawin ninyo ang lahat. Iligtas ninyo silang dalawa.
Mabilis akong pumirma at isinara ang pinto ng operating room.
Sa kabilang bahagi ng hallway, hawak pa rin ng dalawang security guard ang aking manugang.
Si Camille naman ay pinigilan na ng mga pulis bago pa siya makapasok sa elevator.
—Wala akong ginawa! —sigaw niya.— Wala kayong ebidensiya!
Hindi ako sumagot.
Hindi ko sila kayang tingnan nang matagal.
Mas mahalaga sa akin noon ang dalawang buhay sa likod ng pintong iyon.
Ngunit habang naghihintay ako, may isang tanong na paulit-ulit na bumabagabag sa isip ko.
Sino ang taong pinakapinagkakatiwalaan ko sa loob ng mahigit dalawampung taon?
Iisa lamang ang pangalang kusang pumasok sa isip ko.
Rosa.
Ang babaeng halos itinuring ko nang kapatid.
Mahigit dalawampung taon na siyang kasama ng aming pamilya. Nagsimula siya bilang empleyado sa una kong maliit na pharmacy hanggang sa maging general manager ng buong chain.
Siya rin ang taong pinagkatiwalaan kong tumulong kay Andrea noong madalas akong nasa ibang bansa.
Mabilis kong tinawagan ang assistant ko.
—Hanapin mo si Rosa. Huwag mo munang sabihin sa kanya na nakauwi na ako.
Ngunit kakaiba ang sagot.
—Ma'am… hindi po namin siya makontak mula kaninang hapon.
Nanlamig ang mga kamay ko.
—Nasaan siya huling nakita?
—Sa main office po. Pero umalis siya dala ang ilang personal na gamit.
Lalong lumakas ang kutob ko.
—Suriin ninyo lahat ng access niya sa kumpanya. Bank accounts, contracts, authorization, lahat.
Makalipas ang halos apatnapung minuto, lumapit sa akin ang isang pulis.
—Ma'am, may nakita kami sa cellphone ni Miss Andrea.
May folder pala roon na puno ng screenshots, voice messages at litrato.
Unti-unting nabuo ang buong larawan.
Ilang buwan nang naghihinala si Andrea na may nawawalang pera sa negosyo. Nang siyasatin niya iyon, natuklasan niyang ginagamit ng kanyang asawa ang clinic bilang daanan ng pera.
Ngunit hindi siya nag-iisa.
May isang taong nagbibigay rito ng impormasyon tungkol sa internal accounts at mga kontrata.
Si Rosa.
Napaupo ako.
Parang may kutsilyong dahan-dahang ibinaon sa dibdib ko.
Si Rosa ang taong kasama ko noong nagsisimula pa lamang ako.
Siya ang nakakaalam kung gaano kahirap kong binuo ang negosyo.
At higit sa lahat, isa siya sa mga taong pinagkatiwalaan kong bantayan ang anak ko.
Ngunit may mas masakit pang rebelasyon.
Ayon sa mga mensahe, matagal nang may galit si Rosa sa akin.
Naniniwala siyang dahil tumulong siya sa pagtatayo ng negosyo, dapat ay may malaking bahagi siya sa kumpanya.
Nang malaman niyang balak kong unti-unting ipasa kay Andrea ang pamamahala, nagsimula siyang gumawa ng paraan upang mawalan ng kredibilidad ang anak ko.
Siya pala ang nagpakilala kay Camille sa asawa ni Andrea.
Siya rin ang nagpakalat ng mga kuwentong hindi raw emosyonal na matatag si Andrea.
At ang pinakamasakit—
Si Rosa ang nagturo sa manugang ko kung paano subukang ilipat ang kontrol sa ilang ari-arian.
Hindi nila inaasahang tahimik na nag-iipon ng ebidensiya si Andrea.
Biglang bumukas ang pinto ng operating room.
Napatalon ako mula sa upuan.
Lumabas ang doktor.
—Doctor?
Saglit siyang tumingin sa akin bago ngumiti.
—Ligtas na po si Andrea.
Napahawak ako sa dibdib.
—At ang bata?
—Babae po. Maliit dahil napaaga ang panganganak, pero humihinga siya at stable sa ngayon. Ilalagay muna namin siya sa neonatal intensive care unit para mabantayan.
Hindi ko napigilang mapaiyak.
Sa unang pagkakataon mula nang bumaba ako ng eroplano, nakahinga ako nang maluwag.
Buhay ang anak ko.
Buhay ang apo ko.
Iyon lamang ang mahalaga.
Makalipas ang ilang oras, pinayagan akong makita si Andrea.
Maputla siya at mahina.
Nang makita niya ako, agad namuo ang luha sa kanyang mga mata.
—Ma…
Hinawakan ko ang kamay niya.
—Narito ako.
Umiyak siya.
—Sorry.
Napailing ako.
—Wala kang kailangang ihingi ng tawad.
—Hindi ko sinabi sa iyo…
—Alam ko.
—Akala ko kaya kong ayusin mag-isa.
Hinaplos ko ang buhok niya.
—Hindi mo kailangang akuin ang lahat nang mag-isa.
Matagal kaming tahimik.
Pagkatapos ay bumulong siya.
—Narinig mo ba ang recording?
—Oo.
Napapikit siya.
—Si Tita Rosa.
Tumango ako.
—Alam na namin.
Biglang napahigpit ang hawak niya sa kamay ko.
—Ma, hindi lang pera ang habol niya.
Kumunot ang noo ko.
—Ano'ng ibig mong sabihin?
Tumingin si Andrea sa pinto bago muling nagsalita.
—May kopya ako ng isang usapan nila. Plano nilang palabasing hindi na ako kayang magdesisyon para sa sarili ko pagkatapos manganak. Kapag nangyari iyon, gagamitin ng asawa ko ang pagiging legal spouse niya para kontrolin ang ilang assets ko.
Napapikit ako.
Kaya pala gusto nilang palabasing hindi maayos ang kalagayan ng isip ni Andrea.
Hindi lamang nila gustong nakawin ang negosyo.
Gusto nilang alisin ang kakayahan niyang ipagtanggol ang sarili niya.
—Nasaan ang kopya?
—Nasa lumang laptop ko sa bahay.
Kinabukasan, kasama ang mga awtoridad, nakuha ang laptop.
Naroon ang lahat.
Mga mensahe.
Mga transaksyon.
Mga plano.
Mga recording.
At mga utos ni Rosa.
Hindi nagtagal, natunton din siya.
Nasa isang hotel malapit sa airport at naghihintay ng flight palabas ng bansa.
Nang dalhin siya sa istasyon, hiniling niyang makausap ako.
Pumayag ako.
Nang makita niya ako, hindi siya makatingin nang diretso.
—Bakit? —tanong ko.
Matagal siyang tahimik.
Pagkatapos ay mapait siyang ngumiti.
—Dahil habang buhay akong nasa tabi mo, pero ako ang laging pangalawa.
—Pangalawa saan?
—Sa lahat! Ako ang tumulong sa iyo noong wala ka pang pangalan. Ako ang nagpuyat. Ako ang humawak sa negosyo kapag wala ka. Pero sino ang makakakuha ng lahat? Ang anak mo.
Hindi ako makapaniwala.
—Anak ko siya, Rosa.
—At ano ako?
Tinitigan ko siya.
—Ikaw ang taong pinagkatiwalaan ko.
Napaluha siya.
Ngunit wala na iyong epekto sa akin.
—Kung humingi ka ng nararapat na pagkilala, makikinig ako. Kung sinabi mong pakiramdam mo hindi sapat ang naging kapalit ng trabaho mo, pag-uusapan natin. Pero pinili mong saktan ang anak ko.
Hindi siya sumagot.
Tumayo ako.
—Doon natapos ang dalawampung taon nating pagkakaibigan.
Pagbalik ko sa ospital, nakita kong gising si Andrea.
Sa tabi ng kanyang kama ay may maliit na larawan mula sa NICU.
Ang anak niya.
Hinawakan niya iyon habang umiiyak.
—Ma, gusto ko siyang pangalanang Hope.
Napangiti ako.
—Bakit Hope?
Tumingin siya sa akin.
—Dahil noong akala kong mawawala na ang lahat, siya ang dahilan kung bakit lumaban ako.
Hinawakan ko ang kamay niya.
—Magandang pangalan.
Ngunit ilang sandali lamang ang lumipas, pumasok ang doktor.
Seryoso ang kanyang mukha.
—May kailangan po tayong pag-usapan tungkol kay baby Hope.
Nawala ang ngiti ni Andrea.
—Ano po iyon?
Lumapit ang doktor.
—Nagkaroon po siya ng komplikasyon ngayong gabi. Kailangan naming obserbahan nang mabuti ang kanyang paghinga sa susunod na dalawampu't apat na oras.
Naramdaman kong nanlamig muli ang buong katawan ko.
Tumingin sa akin si Andrea.
Ngunit sa pagkakataong iyon, wala na akong nakitang takot lamang sa kanyang mga mata.
May tapang na rin.
Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.
—Ma…
Tumango ako.
—Kasama mo ako.
At magkasabay naming tiningnan ang pintuan patungo sa NICU, habang ang pinakamaliit na miyembro ng aming pamilya ay nagsisimula ng sarili niyang laban para mabuhay.
(Itutuloy sa BAHAGI 3…)