Sa Gabing Dumating si Isabella Para Kunin si Gabriel, Isang Lumang Recording ang Nagbukas sa Pinakamadilim na Lihim ng mga Villareal
Bahagi 2: Sa Gabing Dumating si Isabella Para Kunin si Gabriel, Isang Lumang Recording ang Nagbukas sa Pinakamadilim na Lihim ng mga Villareal
BANG! BANG! BANG!
Muling umalingawngaw ang malakas na katok sa pinto.
— Mara! Alam kong gising ka! Buksan mo ang pinto!
Boses ni Isabella.
Mahigpit pa ring nakayakap si Gabriel sa baywang ko. Ramdam ko ang panginginig ng kanyang maliliit na kamay.
Samantala, patuloy na tumutugtog ang recording mula sa lumang cellphone.
— Hindi si Gabriel ang nag-iisang tagapagmana ng pamilya Villareal. Kapag nalaman ni Adrian na buhay pa ang isa pang bata… mawawala sa atin ang lahat.
May sumagot na babae.
Si Isabella.
— Sigurado ka bang walang nakakaalam?
— May isang taong nakakaalam.
— Sino?
Huminto ang recording.
Napatingin ako sa screen.
Putol ang file.
Napamura ako sa isip ko.
Sa lahat ng pagkakataon, dito pa talaga naputol?
— Tita…
Mahina ang boses ni Gabriel.
— Ano?
— May iba pa po.
Tinuro niya ang cellphone.
— Marami pa pong recording.
Bago ko mabuksan ang susunod, muling kumalabog ang pinto.
— Mara! Huwag mo akong piliting tawagin ang landlord!
Huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay tumingin ako kay Gabriel.
— Gusto mo bang sumama sa kanya?
Mabilis siyang umiling.
— Sigurado ka?
Tumango siya habang tumutulo ang luha.
Doon ako nagdesisyon.
Mahilig ako sa pera.
Sobrang mahilig.
Pero may hangganan din naman ang pagiging mukhang pera ko.
Kinuha ko ang cellphone ko at mabilis na ipinadala sa sarili kong email ang lahat ng recordings mula sa lumang phone ni Gabriel.
Pagkatapos, nagpadala rin ako ng kopya sa kaibigan kong si Paolo, isang reporter sa maliit na online news outlet sa Quezon City.
Isang mensahe lang ang inilagay ko.
“Kapag hindi ako sumagot bukas ng umaga, pakinggan mo lahat.”
Saka ko binuksan ang pinto.
Nakatayo si Isabella sa labas.
Sa likod niya ay tatlong lalaki.
Ngumiti siya nang makita ako, pero walang init sa mga mata niya.
— Finally.
Sinubukan niyang pumasok.
Hinarangan ko siya.
— Gabi na. Bukas mo na kunin si Gabriel.
Nawala ang ngiti niya.
— Anak ng asawa ko si Gabriel. Wala kang karapatang pigilan ako.
— Hindi rin ikaw ang nanay niya.
Biglang tumahimik ang hallway.
Nanliit ang mga mata ni Isabella.
— Mara, binayaran kita para alagaan siya, hindi para makialam sa pamilya namin.
— Tama. Pero may problema.
Inilabas ko ang lumang cellphone.
Nang makita niya iyon, agad nagbago ang mukha niya.
Isang segundo lang.
Pero sapat iyon.
— Saan mo nakuha iyan?
— Kay Gabriel.
— Ibigay mo sa akin.
— Bakit?
— Mara.
Bumaba ang tono ng boses niya.
— Huwag kang gumawa ng bagay na pagsisisihan mo.
Napangiti ako.
— Ate Isabella, isang linggo na akong kumakain ng instant noodles bago dumating si Gabriel. Wala akong career, wala akong ipon at dalawang buwan na akong delayed sa renta. Ano pa bang puwedeng mawala sa akin?
Hindi siya nakasagot.
Mula sa likod ko, lumabas si Gabriel.
Pagkakita sa kanya ni Isabella, ngumiti agad ito.
— Gabriel, halika na. Uuwi na tayo.
Napaatras ang bata.
— Ayoko.
Nawala ang ngiti ni Isabella.
— Gabriel.
— Ayoko!
Iyon ang pinakamalakas na boses na narinig ko mula sa kanya.
— Hindi ko itinulak si Miguel!
Tumigas ang mukha ni Isabella.
— Sino ang nagsabi sa iyong sabihin iyan?
— Nakita ko po kayo.
Tahimik ang lahat.
— Ano?
Nanginginig si Gabriel, pero nagpatuloy siya.
— Nakita ko po kayo sa hagdan. Kayo po ang humawak kay Miguel.
Namumutla si Isabella.
Dahan-dahang tumingin sa kanya ang tatlong lalaking kasama niya.
Agad siyang bumawi.
— Bata ka. Nalilito ka lang.
— Hindi po!
Napahikbi si Gabriel.
— Galit kayo kay Mama Sofia!
Napatigil ako.
Sofia?
Ang alam ko, ang pangalan ng namatay na ina ni Gabriel ay Elena.
Hinawakan ko ang balikat niya.
— Sino si Sofia?
Tumingin sa akin si Gabriel.
— Kapatid ko po.
Parang may sumabog sa loob ng utak ko.
— May kapatid ka?
Tumango siya.
— Kambal ko po.
Napatakip ako ng bibig.
Biglang sumigaw si Isabella.
— Tama na!
Lahat kami napatingin sa kanya.
Hindi na siya kalmado.
— Mara, ibigay mo sa akin ang bata at ang cellphone. Ngayon din.
— Hindi.
— Huwag mo akong subukan.
— Subukan natin.
Inilabas ko ang sarili kong cellphone.
— Na-upload ko na lahat ng recordings.
Biglang namutla si Isabella.
Bluff lang iyon.
Email at kay Paolo ko lang talaga ipinadala.
Pero hindi niya kailangang malaman.
— Kapag may nangyari sa akin o kay Gabriel, awtomatikong lalabas lahat online.
Tahimik.
Isa.
Dalawa.
Tatlong segundo.
Pagkatapos, umatras si Isabella.
— Hindi mo alam kung ano ang pinapasok mo, Mara.
— Tama ka. Pero ngayon interesado na ako.
Tinitigan niya ako nang matagal bago tumalikod.
— Aalis tayo.
Sumunod ang tatlong lalaki.
Bago siya pumasok sa SUV, lumingon siya sa akin.
— Pagsisisihan mo ito.
Umalis ang sasakyan.
Isinara ko agad ang pinto.
Saka ako napaupo sa sahig.
— Diyos ko.
Nakaupo rin si Gabriel sa tabi ko.
— Tita?
— Ano?
— Natatakot po ba kayo?
Tumingin ako sa kanya.
— Sobra.
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
— Ako rin po.
Hindi ko alam kung bakit, pero sa sandaling iyon, natawa ako.
At pagkatapos, natawa rin siya.
Dalawang takot na tao sa isang mumurahing apartment.
Napakagandang team.
Kinabukasan, hindi ako naghintay.
Tinawagan ko si Adrian Villareal.
Tatlong beses.
Walang sagot.
Sa ikaapat, may sumagot.
— Who is this?
— Mara Santos. Kasama ko si Gabriel.
Biglang naging alerto ang boses niya.
— Anong nangyari sa anak ko?
— Mas magandang itanong mo kung ano ang ginawa ng asawa mo sa anak mo.
Tahimik siya.
Sinabi ko ang tungkol sa recordings.
Tungkol kay Miguel.
Tungkol kay Sofia.
Sa kabilang linya, wala akong narinig sa loob ng halos sampung segundo.
Pagkatapos ay mahina niyang sinabi:
— Nasaan kayo?
— Quezon City.
— Huwag kayong aalis. Pauwi ako ng Manila.
— Nasa Singapore ka.
— Hindi na.
Pinatay niya ang tawag.
Tatlong oras makalipas, dumating si Paolo.
Pinakinggan namin ang lahat ng recordings.
Sa ikalabing-isang file, narinig namin ang sagot sa pinakamalaking tanong.
Pitong taon na ang nakalipas, kambal ang ipinanganak ng unang asawa ni Adrian na si Elena.
Gabriel at Sofia.
Ngunit may komplikasyon sa panganganak.
Namatay si Elena makalipas ang ilang araw.
Sa gitna ng kaguluhan, sinabi ng pamilya kay Adrian na hindi nakaligtas si Sofia.
Pero kasinungalingan iyon.
Buhay ang bata.
At ayon sa recording, isang miyembro ng pamilya Villareal ang lihim na nagpalaki sa kanya sa Batangas.
Hindi dahil gusto nila siyang protektahan.
Kundi dahil may iniwang trust fund ang lola ni Adrian na hahatiin lamang sa lahat ng lehitimong anak ng panganay na apo.
Kapag iisang anak lang si Gabriel, mapupunta sa kanya ang buong bahagi.
Pero kung buhay si Sofia, hahatiin iyon.
At may mga taong ayaw mangyari iyon.
Hindi lang pera ang pinag-uusapan.
Kasama sa trust ang malaking bahagi ng Villareal Holdings.
— Grabe.
Napahawak si Paolo sa ulo.
— Mara, hindi na ito family drama. Corporate war na ito.
Pero bago pa ako makasagot, biglang tumunog ang phone ni Gabriel.
Isang text mula sa hindi kilalang numero.
May larawan.
Isang batang babae.
Halos kamukhang-kamukha ni Gabriel.
Sa ilalim nito ay isang mensahe:
“Kung gusto mong makita nang buhay ang kambal mong kapatid, dalhin mo ang lumang cellphone sa Batangas. Huwag mong isama ang ama mo.”
Nanigas ako.
Kasabay noon, tumunog ang cellphone ko.
Si Adrian.
Pagkasagot ko, hingal na hingal ang boses niya.
— Mara, huwag kayong aalis diyan!
— Bakit?
— Nalaman ko kung sino ang lalaking nasa recording.
— Sino?
Saglit siyang natahimik.
Pagkatapos ay sinabi niya ang pangalang hindi ko inaasahan.
— Ang sarili kong ama. Si Don Rafael Villareal.
At sa tabi ko, biglang bumulong si Gabriel:
— Tita Mara…
Tumingin ako sa kanya.
Itinuro niya ang larawan ni Sofia.
— Alam ko po kung nasaan siya.
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)