Nang Mabunyag ang Pangalan sa Pekeng mga Invoice, Isang Mas Malaking Lihim ni Marco ang Tuluyang Nagpabagsak sa Pamilyang Villanueva
Bahagi 2 — Nang Mabunyag ang Pangalan sa Pekeng mga Invoice, Isang Mas Malaking Lihim ni Marco ang Tuluyang Nagpabagsak sa Pamilyang Villanueva
Palakas nang palakas ang tunog ng sirena sa labas ng gate.
Mula sa kinauupuan ko, malinaw kong nakita kung paano unti-unting nawalan ng kulay ang mukha ni Marco.
Kanina lamang, matapang niyang ipinagmamalaki na bahay niya ang rest house na ito. Ilang minuto lamang ang nakalipas, kaya pa niyang utusan akong makibagay sa pamilya niya.
Ngayon, parang gusto na niyang tumakbo.
Lumapit ang dalawang pulis sa pintuan kasama ang isang lalaking nakasuot ng dark blue na jacket. Nagpakilala itong imbestigador mula sa financial crimes unit.
— Mr. Marco Villanueva?
Hindi agad sumagot si Marco.
Si Ramon ang unang nagsalita.
— Narito siya.
Biglang humarap sa akin si Marco.
— Isabella, ikaw ang nagpatawag sa kanila?
— Hindi.
Totoo iyon.
Hindi ko alam na may darating na pulis.
Tumingin si Ramon kay Papa.
— Chairman, ako ang nakipag-ugnayan sa aming legal team matapos lumabas ang resulta ng internal audit. Dahil posibleng may falsification at diversion of corporate funds, obligado kaming i-report ang ilang dokumento.
Napaupo si Teresa.
— Diversion of funds? Ano ang ibig sabihin niyan?
Walang sumagot.
Sa halip, inilapag ni Ramon sa mesa ang dokumentong hindi niya natapos basahin kanina.
— Ang taong pumirma sa labing-isang invoice na pinaghihinalaang pinalobo ang presyo ay si Marco Villanueva mismo.
— Hindi!
Halos mapasigaw si Marco.
— Authorized signatory ako! Normal lang na pumirma ako sa invoices!
Tumango si Ramon.
— Tama. Kung iyon lang ang problema, maaaring administrative matter lamang ito.
Tumingin siya sa susunod na pahina.
— Pero ang supplier na nakatanggap ng mahigit labingwalong milyong piso ay CV Meridian Trading.
Napakunot-noo si Camille.
— CV?
Tahimik ako.
May kung anong nagbago sa mukha ni Marco.
At napansin iyon ni Ramon.
— Ang CV Meridian Trading ay nairehistro labing-apat na buwan na ang nakalipas. Ang registered owner nito ay si Camille Villanueva-Santos.
Parang may sumabog sa loob ng sala.
— Ano?!
Tumayo si Camille.
— Wala akong alam diyan!
Lumapit siya kay Marco.
— Kuya, ano ito?
Pero hindi siya matingnan ni Marco.
Mabilis na inilabas ni Camille ang cellphone niya.
— Kuya, sinabi mong kailangan mo lang ng kopya ng IDs ko para sa family insurance!
Doon ako napatingin kay Marco.
Kaya pala.
Hindi lamang pala siya kumuha ng pera sa kumpanyang pinagkakatiwalaan ng pamilya ko.
Ginamit pa niya ang pangalan ng sarili niyang kapatid.
Sumingit ang imbestigador.
— Mrs. Santos, kakailanganin naming kunin ang inyong statement. Hindi ibig sabihin na kayo ang gumawa ng transaksyon. Iimbestigahan namin kung sino ang nagbukas at nagkontrol ng mga account.
Nanginginig ang mga kamay ni Camille.
— Hindi ako pumirma sa kahit anong supplier contract.
Tahimik na naglabas si Ramon ng isa pang dokumento.
— Iyan din ang dahilan kung bakit naging mas seryoso ang kaso. Ang signatures sa supplier registration ay maaaring peke.
Napahawak si Teresa sa dibdib.
— Marco… sabihin mong hindi totoo ito.
Sa wakas ay nagsalita ang asawa ko.
— Ginawa ko iyon para sa pamilya!
Napatawa ako, pero walang saya iyon.
— Para sa pamilya?
Humarap siya sa akin.
— Hindi mo naiintindihan! Tatlong taon akong nagsikap para mapalaki ang Villanueva Prime. Lagi akong tinatrato ng mga tao na maliit na contractor lang. Kailangan kong magpalawak. Kailangan kong bumili ng equipment, kumuha ng investors—
— Kaya nagnakaw ka?
— Hindi ako nagnakaw!
Sumigaw siya.
— Hihiramin ko lang sana! Ibabalik ko kapag nakuha namin ang susunod na proyekto!
Tahimik si Papa mula pa kanina.
Ngayon lamang siya nagsalita.
— Ang pera ng ibang tao na kinukuha mo nang walang pahintulot ay hindi utang, Marco. Pagnanakaw iyon.
Nanigas si Marco.
Tumingin siya kay Papa.
— Chairman Reyes, bigyan ninyo ako ng tatlong buwan. Ibabalik ko lahat.
— Hindi pera lamang ang problema.
Lumapit si Papa sa mesa.
— Ang tatlong gusaling pinagtatrabahuhan ninyo ay gumagamit ng materyales na mas mababa ang kalidad kaysa nakasaad sa kontrata.
Doon tuluyang nagbago ang mukha ni Marco.
Parang iyon ang bagay na ayaw na ayaw niyang marinig.
Kinuha ni Ramon ang isa pang report.
— Sa preliminary inspection, may structural materials na kailangang muling suriin. Kung mapapatunayang sinadyang palitan ang specifications para makatipid, mas mabigat ang magiging pananagutan.
Napaatras ako.
Pera, kaya kong maintindihan ang kasakiman.
Pero kaligtasan ng mga tao?
Ibang usapan iyon.
Tiningnan ko ang lalaking apat na taon kong tinawag na asawa.
— Alam mo ba iyon?
Hindi siya sumagot.
— Marco, tinatanong kita. Alam mo bang iba ang materyales na ginagamit ng kumpanya mo?
— Isabella—
— Oo o hindi?
Pumikit siya.
Sapat na ang katahimikan niya bilang sagot.
Napaupo ako.
Sa apat na taon naming pagsasama, marami akong pinalampas.
Ang pagiging mapagmataas niya.
Ang paulit-ulit niyang pagsasabing hindi ko naiintindihan ang negosyo niya.
Ang paraan ng pagtrato ng pamilya niya sa trabaho ko na para bang libangan lamang.
Pero hindi ko inakalang kaya niyang ilagay sa peligro ang ibang tao para lamang mapanatili ang imahe ng isang matagumpay na negosyante.
Lumapit ang imbestigador kay Marco.
— Mr. Villanueva, hinihiling naming sumama kayo para sa questioning. Maaari kayong tumawag sa abogado.
Biglang humawak si Teresa sa braso ng anak.
— Hindi ninyo siya maaaring kunin!
— Ma'am, hindi po namin siya hinahatulan ngayon. May proseso po tayong susundin.
Pero si Marco ay hindi nakatingin sa pulis.
Sa akin siya nakatingin.
— Isabella, tulungan mo ako.
Hindi ako sumagot.
Lumapit siya nang isang hakbang.
— Asawa kita.
Napangiti ako nang mapait.
— Naalala mo lang iyon ngayon?
— Nagkamali ako tungkol sa bahay. Humihingi ako ng tawad. Paalisin natin sina Camille kung gusto mo. Ibabalik ko lahat ng gamit mo. Kahit hindi na tayo pumunta rito—
— Hindi bahay ang problema natin, Marco.
— Kaya nating ayusin ito.
— Hindi.
Isang salita lamang iyon.
Pero parang doon siya tunay na nawalan ng pag-asa.
Hinubad ko ang singsing sa aking daliri.
Matagal ko iyong tinitigan.
Apat na taon.
Napakaraming pangarap ang nakapaloob sa maliit na singsing na iyon.
Pero ang isang pagsasama ay hindi nasisira dahil sa isang araw.
Minsan, isang araw lamang ang kailangan para makita mong matagal na pala itong sira.
Inilapag ko ang singsing sa mesa.
— Bukas, kakausapin ng abogado ko ang abogado mo tungkol sa legal separation at annulment options. Hindi ko gagamitin ang pangalan ng pamilya ko para iligtas ka. Hindi rin kita sisiraan. Hayaan nating ebidensya at batas ang magpasya.
— Bella…
— Huwag mo na akong tawaging Bella.
Tumahimik siya.
Nang ilabas siya ng mga imbestigador, hindi ako sumunod.
Si Teresa ay umiiyak.
Si Camille naman ay nakatayo lamang sa tabi ng mga kahon niya.
Makalipas ang ilang minuto, lumapit siya sa akin.
— Isabella…
Tumingin ako sa kanya.
Wala na ang yabang sa mukha niya.
— Hindi ko alam ang ginawa ni Kuya sa pangalan ko.
— Naniniwala ako.
Nagulat siya.
— Talaga?
— Pero alam mong bahay ko ito at itinapon mo sa garahe ang mga gamit ko.
Napayuko siya.
— Oo.
— Iyon ang pananagutan mo.
Namula ang mga mata niya.
— Sorry.
Hindi ko sinabi na ayos lang.
Dahil hindi naman.
Pero hindi ko rin siya pinahiya.
— Dalhin mo ang pamilya mo sa bahay ng nanay mo ngayong gabi. Bibigyan kita hanggang bukas ng tanghali para makuha ang natitirang gamit.
Tumango siya.
— Salamat.
— Huwag mo akong pasalamatan. Matuto ka lang sa nangyari.
Makalipas ang dalawang oras, tahimik na muli ang bahay.
Wala na ang mga kahon.
Wala na ang mga laruan.
Wala na rin ang pamilya Villanueva.
Ako, si Papa at si Ramon na lamang ang naiwan.
Lumapit si Papa sa bintana.
— Galit ka ba sa akin?
Nagulat ako.
— Bakit?
— Dahil hinayaan kitang pakasalan siya kahit marami akong duda noon.
Umiling ako.
— Ako ang pumili kay Marco.
— At itinago mo kung sino ka dahil gusto mong malaman kung mamahalin ka niya kahit wala ang apelyidong Reyes.
Napangiti ako nang bahagya.
— Minahal naman niya yata ako noon.
— Siguro.
Humarap sa akin si Papa.
— Pero ang pagmamahal na walang respeto ay madaling maging pagmamay-ari.
Hindi ako sumagot.
Sa labas, unti-unting natatakpan ng hamog ang mga ilaw ng Tagaytay.
Akala ko tapos na ang lahat.
Pero biglang tumunog ang cellphone ni Ramon.
Sinagot niya iyon.
Habang nakikinig, unti-unting naging seryoso ang mukha niya.
— Sigurado kayo?
Tahimik kaming naghintay.
Pagkababa niya ng tawag, tumingin siya sa akin.
— Isabella, may problema pa tayo.
— Ano?
— Sinuri ng investigators ang financial records ni Marco.
Huminga siya nang malalim.
— Ang labingwalong milyong piso ay hindi napunta sa expansion ng Villanueva Prime.
Napakunot-noo ako.
— Saan napunta?
Naglabas siya ng tablet at inilapag iyon sa mesa.
May pangalan ng isang account holder sa screen.
Hindi ko kilala ang pangalan.
Pero sa ibaba nito ay may litrato ng isang babae.
At nang makita ko ang mukha niya, biglang nanlamig ang buong katawan ko.
Dahil nakilala ko siya.
Tatlong taon ko na siyang nakikita sa mga family gathering.
At dalawang linggo lang ang nakalipas, nakaupo siya sa tabi ko sa hapag-kainan habang nakangiti at tinatawag akong—
“Ate Isabella.”
( Itutuloy sa BAHAGI 3…)