Matatakot Ako Sa Kanilang Mga Banta, Pero Habang Sinisikap Nilang Burahin Ang Katotohanan, Mas Lalong Lumalabas Ang Mga Sikretong Hindi Nila Kailanman Gustong Malaman Ng Buong Paaralan
BAHAGI 3 — Akala Nila Matatakot Ako Sa Kanilang Mga Banta, Pero Habang Sinisikap Nilang Burahin Ang Katotohanan, Mas Lalong Lumalabas Ang Mga Sikretong Hindi Nila Kailanman Gustong Malaman Ng Buong Paaralan
Hindi ko sinagot ang mensahe.
Tahimik kong ibinulsa ang cellphone at nagpatuloy sa paglalakad.
Sa bawat hakbang, pakiramdam ko ay may mga matang nakasunod sa akin.
Pagdating ko sa library, agad kong isinara ang pinto ng maliit na storage room kung saan ako madalas mag-ayos ng mga lumang libro.
Doon ko inilabas ang flash drive.
Ilang segundo akong nakatitig dito.
Pagkatapos ay isinaksak ko ito sa lumang computer ng library.
Unti-unting bumukas ang laman.
May tatlong video.
Video 1.
Video 2.
Video 3.
Binuksan ko ang una.
Kuha iyon mula sa CCTV sa backstage noong Foundation Day.
Malinaw na malinaw ang lahat.
Nakikita si Rafael na pumapasok sa control room.
Kasunod niya si Bianca.
May dala silang USB.
May kinausap silang estudyanteng volunteer sa technical team.
Ilang sandali lang, lumabas ang volunteer.
Naiwan silang dalawa sa loob.
Makalipas ang halos limang minuto, lumabas silang nakangiti.
Eksaktong sampung minuto bago ako tawagin sa entablado.
Napahawak ako sa bibig.
Hindi pa iyon sapat na ebidensiya.
Pero malaking simula na.
Binuksan ko ang ikalawang video.
Mas malinaw.
Camera naman ito sa hallway.
Makikita roon si Rafael na hawak ang folder ng speech ko.
Binuksan niya ito.
May inilabas siyang ilang papel.
May isinuksok na bagong pahina.
Pagkatapos ay ibinalik ang buong folder.
Huminto ang paghinga ko.
Hindi pala ako nagkamali.
Pinalitan nila ang speech ko.
Ang ikatlong video ang pinakamatagal.
Conference room.
Isang araw bago ang Foundation Day.
May meeting ang student council.
Nasa video sina Rafael, Bianca, at apat pang officers.
Mahina ang audio, pero sapat para marinig ang ilang bahagi.
— Kapag umiyak siya sa stage, siguradong viral.
— Mas exciting kapag live.
— Huwag kayong mag-alala. Ako na ang bahala sa principal.
— Sponsor naman ang pamilya namin.
Tumawa silang lahat.
Pakiramdam ko ay unti-unting bumibigat ang dibdib ko.
Hindi lang pala simpleng pang-aasar.
Planado ang lahat.
Maingat.
Matagal.
At ako ang napili nilang sirain.
Bigla kong narinig ang pagbukas ng pinto sa labas.
Mabilis kong inalis ang flash drive.
Isinara ang computer.
Lumabas ako na parang walang nangyari.
Pagharap ko sa counter ng library, naroon si Ma’am Liza.
Tahimik niya akong tiningnan.
— Napanood mo na?
Tumango ako.
Sandali siyang natahimik.
— Mikaela… hindi lang ikaw ang biktima.
Napakunot-noo ako.
May inilabas siyang lumang folder.
Sa loob ay ilang complaint letters.
Mga anonymous.
Pare-pareho ang tema.
May estudyanteng napilitang lumipat ng paaralan.
May scholar na kusang nag-drop.
May dating student council member na biglang nagbitiw.
Lahat sila…
Naging target ni Bianca at ng grupo niya.
Pero walang nagsalita.
Dahil walang naniniwala.
Dahil ang pamilya Villamor ang pangunahing donor ng paaralan.
Naramdaman kong unti-unting nag-iiba ang galit ko.
Hindi na lang ito tungkol sa akin.
Kung mananahimik ako…
May susunod na Mikaela.
…
Kinagabihan, habang nag-aaral ako sa bahay, may kumatok sa pinto.
Pagbukas ko, isang lalaking naka-delivery uniform ang naroon.
— Delivery po para kay Mikaela Santos.
— Wala naman po akong inorder.
— Bayad na po ito.
Iniabot niya ang isang maliit na kahon.
Pag-alis niya, saka ko ito binuksan.
Wala itong laman.
Maliban sa isang sirang USB.
At isang papel.
“Ganito rin ang mangyayari sa hawak mong ebidensiya.”
Nanigas ako.
Kasunod noon ay isa pang papel.
May litrato.
Apartment namin.
Kuha noong gabing iyon.
May bilog na pula sa bintana ng kuwarto ni Mama.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi na biro ito.
May nagmamanman na sa amin.
Hindi ko sinabi kay Mama.
Ayokong lalo siyang mabahala.
Pero buong gabi akong hindi nakatulog.
…
Kinabukasan, habang papasok ako sa paaralan, may humarang sa akin.
Si Noel.
Isa sa technical volunteers noong Foundation Day.
Mukha siyang kinakabahan.
— Mikaela… puwede ba kitang makausap?
Dinala niya ako sa lumang covered court.
Paulit-ulit siyang lumilingon.
Parang may kinatatakutan.
— Sorry.
— Para saan?
Napayuko siya.
— Ako ang nagpasok ng USB nila sa LED system.
Parang tumigil ang oras.
— Binayaran nila ako.
— Magkano?
Mahina siyang sumagot.
— Sampung libong piso.
Hindi ko siya sinigawan.
Hindi ko siya minura.
Tumingin lang ako sa kanya.
— Alam mo bang halos sirain ninyo ang buhay ko?
Napaiyak siya.
— Hindi ko alam na ganoon kalala.
Akala ko prank lang.
May inilabas siyang cellphone.
— May recording ako.
Nanlaki ang mata ko.
— Bakit?
— Kasi natakot din ako sa kanila.
Pinindot niya ang play.
Boses ni Bianca.
— Siguraduhin mong walang backup ang CCTV.
Boses ni Rafael.
— Kahit may magreklamo, wala namang maniniwala sa scholar.
Humigpit ang pagkakahawak ko sa cellphone.
Mas malinaw.
Mas direkta.
Mas mabigat.
Pero bago pa namin matapos ang usapan…
May malakas na kalabog sa likod.
Tatlong lalaki ang pumasok sa covered court.
Mga varsity.
Mga kaibigan ni Rafael.
Lumapit sila nang dahan-dahan.
— Noel.
Ngumiti ang isa.
— Hinahanap ka namin.
Napaatras si Noel.
Nakita kong nanginginig ang kamay niya.
Lumapit ang isa pang lalaki at walang sabi-sabing inagaw ang cellphone niya.
Agad kong sinubukang pigilan.
Pero itinulak nila ako.
Bumagsak ako sa sementadong sahig.
Tumama ang siko ko.
Masakit.
Pero mas masakit ang sumunod.
Sa harap mismo ng mga mata ko…
Inihagis nila ang cellphone ni Noel sa lupa.
Paulit-ulit na tinapakan.
Hanggang mabasag.
Hanggang hindi na mabuksan.
Tumawa ang isa.
— O, wala nang recording.
Pagkatapos ay umalis silang parang walang nangyari.
Tahimik ang paligid.
Naririnig ko lang ang hingal ni Noel.
At ang sariling tibok ng puso ko.
Akala ko wala na.
Akala ko nabura na naman ang lahat.
Pero habang tinutulungan kong tumayo si Noel, mahina siyang nagsalita.
— Huwag kang mag-alala…
Napatingin ako sa kanya.
Bahagya siyang ngumiti kahit nanginginig pa rin.
— Hindi iyon ang original.
Nakatitig lang ako.
Dahan-dahan niyang inilabas mula sa medyas niya ang isang maliit na memory card.
— Alam kong sisirain nila ang cellphone…
…kaya bago kita tawagin, nailipat ko na rito ang buong recording.
Bago pa ako makapagsalita, sabay kaming napalingon.
Sa kabilang dulo ng covered court…
Nakatayo si Rafael.
Tahimik.
Nakatitig sa amin.
At sa ekspresyon ng mukha niya…
Alam kong nakita niya kung ano ang hawak ni Noel.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)