Nang Isara Ng Hukuman Ang Lumang Yugto Ng Buhay Ko, Hindi Ako Nanalo Dahil Natalo Sila; Nanalo Ako Dahil Sa Wakas, Pinili Ko Na Ang Sarili Ko
BAHAGI 5 — Nang Isara Ng Hukuman Ang Lumang Yugto Ng Buhay Ko, Hindi Ako Nanalo Dahil Natalo Sila; Nanalo Ako Dahil Sa Wakas, Pinili Ko Na Ang Sarili Ko
Tatlong linggo matapos ang unang pagdinig, muling napuno ng mga mamamahayag ang labas ng Regional Trial Court sa Cebu.
Hindi na sila naghihintay ng bagong iskandalo.
Naghihintay sila ng desisyon.
Tahimik akong bumaba ng sasakyan kasama si Attorney Javier.
Hindi na ako nagsuot ng mamahaling alahas.
Wala ring designer bag.
Isang puting blouse.
Isang simpleng itim na pantalon.
At ang wedding ring na tatlong taon kong sinuot…
Wala na.
Sa kabilang bahagi ng pasilyo, nakita ko si Lorenzo.
Mas payat siya.
Mas tahimik.
Halata ang pagod sa mukha.
Hindi na rin siya ang dating CEO na laging napapalibutan ng mga assistant at bodyguard.
Iisa lang ang kasama niya—ang abogado niya.
Hindi ko rin nakita si Bianca.
Lumapit sa amin ang abogado ni Lorenzo.
“Mrs… pasensya, Ms. Amara.”
Bahagya akong ngumiti.
“Sanay na akong tawaging Ms.”
Iniabot niya ang isang folder.
“Gusto sanang makipag-areglo ni Mr. Lorenzo.”
Tahimik kong binuksan ang dokumento.
Malinaw ang nakasaad.
Ang resort ay ibebenta sa pamamagitan ng isang independent commercial broker.
Matapos mabayaran ang lahat ng obligasyon ng kumpanya at bangko, hahatiin ang natitirang halaga ayon sa legal na bahagi ng bawat isa.
Ang bahay na tinitirhan namin ay ililipat sa pangalan ko.
Ang shares na personal kong ipinuhunan bago pa kami ikasal ay mananatili sa akin.
At wala nang karagdagang paghahabol ang alinmang panig.
Napatingin ako kay Lorenzo.
Siya mismo ang lumapit.
“Hindi ko na ipaglalaban ang hindi ko kayang ipagtanggol.”
Tahimik ang boses niya.
“Wala na ring saysay.”
Hindi ko agad sinagot.
“Totoo bang ikaw ang gumawa nito?”
Tumango siya.
“Oo.”
“Bakit?”
Huminga siya nang malalim.
“Dahil sa unang pagkakataon… binasa ko lahat ng kontratang matagal kong hindi pinansin.”
Napangiti ako nang mapait.
“Huli na.”
“Alam ko.”
Wala nang galit sa boses niya.
Pagsisisi na lamang.
Mabilis natapos ang pagdinig.
Inaprubahan ng hukuman ang kasunduan matapos tiyaking patas ito at kusang-loob na tinanggap ng dalawang panig.
Opisyal nang natapos ang aming pagsasama.
Walang sigawan.
Walang eksenang dramatiko.
Isang pirma lang.
Isang mahabang buntong-hininga.
At isang kabanatang tuluyang isinara.
Paglabas ko ng korte, nasilaw ako sa sikat ng araw.
Pakiramdam ko, ngayon lang ako muling nakahinga nang malalim.
Lumipas ang anim na buwan.
Naibenta ang resort sa isang malaking hospitality group.
Hindi na ito tinawag na Casa Bianca.
Pinalitan ng bagong may-ari ang pangalan at buong konsepto nito.
Unti-unti ring nakabangon ang Villareal Hospitality Group sa ilalim ng bagong pamunuan.
Naglabas ang independent audit ng pinal na ulat.
May ilang seryosong pagkukulang sa pamamahala na kailangang itama.
May ilang empleyadong napatunayang lumabag sa internal policies at tinanggal sa trabaho.
May ilan ding napawalang-sala matapos mapatunayan na wala silang kinalaman.
Mas naging mahigpit ang sistema ng kumpanya.
At iyon ang pinakamahalagang aral na iniwan ng lahat ng nangyari.
Isang hapon, habang inaayos ko ang maliit kong opisina, may kumatok.
Pagbukas ko ng pinto, si Bianca.
Hindi na siya ang babaeng laging laman ng social media.
Simple ang pananamit.
Tahimik ang mukha.
“Nabalitaan kong nagsimula ka ng sarili mong design studio.”
Tumango ako.
“Oo.”
Masaya akong bumalik sa una kong minahal.
Interior design.
Hindi bilang asawa ng isang negosyante.
Kundi bilang sarili kong pangalan.
Iniabot niya ang isang maliit na kahon.
“Ano ito?”
“Yung bracelet.”
Napakunot ang noo ko.
“Anong bracelet?”
“Yung huling ibinigay sa akin ni Lorenzo.”
Tahimik akong nakatingin sa kanya.
“Hindi ko na kailangan.”
“At ayokong may ibang babae pang masaktan dahil sa bagay na nagpapaalala ng maling simula.”
Hindi ko tinanggap.
“Mas mabuti sigurong ibenta mo.”
“Bakit?”
“At ibigay mo ang pera sa foundation na tumutulong sa mga babaeng nagsisimulang muli.”
Napaluha siya.
Mahina siyang tumango.
“Salamat.”
Hindi iyon kapatawaran.
Hindi rin pagkakaibigan.
Pagkilala lamang na pareho na naming gustong tapusin ang nakaraan.
Makalipas ang isang taon.
Lumaki ang maliit kong design studio.
Unti-unti akong nakakuha ng mga proyekto sa Cebu, Bohol at Dumaguete.
Hindi dahil dati akong asawa ng isang kilalang negosyante.
Kundi dahil maganda ang trabaho ng team ko.
Isang umaga, inimbitahan akong magsalita sa isang business forum para sa mga kababaihang negosyante.
May isang batang babae ang nagtanong.
“Ma’am Amara…”
“Natatakot po ba kayong magmahal ulit?”
Napangiti ako.
“Oo.”
“Tapos?”
“Pero mas natatakot na akong mawala ang respeto ko sa sarili.”
Tahimik ang buong bulwagan.
Ngumiti ako at ipinagpatuloy.
“Kapag mahal mo ang isang tao, huwag mong kalimutang mahalin din ang sarili mo.”
“Hindi kabawasan ang umalis sa relasyong hindi ka na pinapahalagahan.”
“At hindi sukatan ng tagumpay ang manatili sa isang lugar na araw-araw kang binabasag.”
Malakas ang naging palakpakan.
Habang bumababa ako ng entablado, nag-vibrate ang cellphone ko.
May bagong mensahe.
Mula kay Lorenzo.
“Congratulations. Narinig ko ang speech mo. Salamat dahil kahit paano, tinuruan mo akong maging responsable sa mga pinili ko. Sana maging masaya ka.”
Matagal kong tinitigan ang mensahe.
Pagkatapos ay nag-type ako ng maikling sagot.
“Salamat. Sana ikaw rin.”
Hindi na kami muling nag-usap.
Hindi na kailangan.
May mga kuwentong hindi nagtatapos sa pagbabalikan.
May mga kuwentong nagiging maganda dahil natutunan ng bawat isa ang tamang paraan ng pagpapaalam.
At habang naglalakad ako palabas ng gusali, ramdam ko ang banayad na simoy ng hangin mula sa dagat ng Cebu.
Tatlong taon kong inakalang ang pinakamahalagang bagay na nawala sa akin ay ang isang kasal.
Nagkamali ako.
Ang tunay kong nahanap ay ang lakas ng loob na hindi na muling isuko ang sarili ko para lamang manatili sa buhay ng taong matagal nang umalis.
At sa pagkakataong iyon, alam kong wala na akong kailangang bawiin.
Dahil ang pinakamagandang pag-aari na naibalik sa akin…
Ay ang kapayapaang matagal kong ipinagkait sa sarili ko.