Habang Papalapit Si Lucia Sa Maliit Kong Tindahan, Isang Lumang Kontrata At Ang Naiwang Telepono Ni Mateo Ang Unti-Unting Nagbukas Sa Pinakamatagal Nilang Itinagong Katotohanan
BAHAGI 3 — Habang Papalapit Si Lucia Sa Maliit Kong Tindahan, Isang Lumang Kontrata At Ang Naiwang Telepono Ni Mateo Ang Unti-Unting Nagbukas Sa Pinakamatagal Nilang Itinagong Katotohanan
Halos limang minuto kaming walang nagsalita.
Nasa ibabaw pa rin ng counter ang Patek Philippe.
Nakahiga sa tabi nito ang lumang resibo.
Samantalang ang naiwang cellphone ni Mateo ay patuloy na umiilaw dahil sa sunod-sunod na tawag.
Hindi ko iyon ginalaw.
Hindi rin sina Bianca at Nina.
Pare-pareho naming alam na ang teleponong iyon ay maaaring maging susi sa lahat ng nangyayari.
Maya-maya lamang ay huminto ang isang itim na sedan sa harap ng tindahan.
Bumukas ang pinto.
Isang babae ang mabilis na bumaba.
Kahit simpleng puting blouse at maong lang ang suot niya, hindi maikakailang elegante pa rin ang tindig niya.
Si Lucia.
Huminto siya sa mismong pintuan nang makita niya sina Bianca at Nina.
Pagkatapos ay dahan-dahan siyang napatingin sa akin.
Halatang hindi niya agad ako nakilala.
Tatlong taon na rin ang lumipas.
Mas maikli na ang buhok ko.
Mas payat.
At wala na ang dating buhay na nakasanayan niya.
— Amara…
Mahina niyang sambit.
Tumango lang ako.
— Matagal-tagal din.
Hindi niya alam kung ano ang sasabihin.
Ako rin.
Marami kaming alaala.
Magkaibigan.
Magkakampi.
Magkasabay mangarap.
Hanggang sa dumating ang panahong isa-isa kaming naglayuan.
Tahimik na inilagay ko ang relo sa gitna ng counter.
— Ito ba ang hinahanap mo?
Nanginginig ang kamay niyang kinuha iyon.
Sinilip niya ang ilalim ng clasp.
Napapikit siya.
— Ito nga…
Pagkatapos ay napaupo siya sa pinakamalapit na upuan.
Parang biglang nawala ang lahat ng lakas niya.
Si Bianca ang unang bumasag sa katahimikan.
— Lucia.
Diretso ang tingin niya rito.
— Ilang taon mo na bang asawa si Mateo?
— Dalawang taon.
— At fiancé ko raw siya.
Nanigas si Lucia.
Unti-unti siyang napatingin kay Bianca.
Akala niya marahil ay nagbibiro ito.
Pero nang makita niyang seryoso ang lahat ng naroon, unti-unting namutla ang mukha niya.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Tahimik na inilabas ni Bianca ang ilang litrato sa kanyang telepono.
Mga larawan nila ni Mateo.
Sa Tagaytay.
Sa Palawan.
Sa isang charity gala.
Sa isang engagement dinner.
Isa-isang tiningnan iyon ni Lucia.
Hindi siya umiiyak.
Hindi siya sumisigaw.
Mas nakakatakot ang katahimikan niya.
Mahinahon niyang ibinaba ang telepono.
— Kailan kayo nagsimula?
— Halos isang taon na.
Napapikit si Lucia.
Isang buong taon.
Ibig sabihin…
Habang ipinagdiriwang nila ang unang anibersaryo ng kasal…
May iba na pala itong ipinapakilalang mapapangasawa.
Biglang nagsalita si Nina.
— Hindi lang po si Ma’am Bianca…
Nagkatinginan kaming lahat.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Huminga siya nang malalim.
— May iba pa.
Tahimik ang buong tindahan.
— Noong nagtatrabaho pa ako sa kompanya ni Sir Mateo bilang executive assistant, ako ang nag-aayos ng schedule niya.
Unti-unti niyang inilabas ang katotohanan.
May iba’t ibang meeting.
Iba’t ibang lakad.
Iba’t ibang “business trip.”
Ngunit maraming biyahe ang hindi naman talaga tungkol sa negosyo.
May mga reservation sa hotel.
May mga dinner.
May mga regalo.
At iba-ibang pangalan ng babaeng nakakasama.
Hindi na nakapagsalita si Lucia.
Hindi dahil sa gulat.
Kundi dahil unti-unti nang nagdugtong-dugtong ang lahat ng bagay na matagal na niyang pinagdududahan.
Bigla kong naalala ang naiwang cellphone.
Tumunog na naman ito.
Sa lock screen ay lumabas ang pangalan ng abogado ng kompanya ni Mateo.
Kasunod nito ay isa pang mensahe.
“Kailangan nating maibalik agad ang folder bago makita ng auditor.”
Napakunot ang noo ko.
Folder?
Anong folder?
Kasabay noon ay napansin ni Bianca ang lumang resibo sa loob ng velvet box.
Hindi pala iyon simpleng resibo.
May nakadikit sa likuran nito.
Isang manipis na sobre.
Maingat kong binuksan.
Sa loob ay may duplicate receipt at isang maliit na susi ng safety deposit box.
May nakasulat na numero.
418.
At isang bangko sa Ortigas.
Nagkatinginan kami.
— Bakit may ganito sa kahon ng relo?
Mahina ang tanong ni Lucia.
Biglang nagsalita si Nina.
— Alam ko po iyan…
Napatingin kaming lahat sa kanya.
— Minsang inutusan ako ni Sir Mateo na ihatid ang isang envelope sa bangkong iyon.
— Hindi ko alam ang laman.
— Pero sinabi niyang huwag na huwag kong bubuksan.
Tumahimik muli ang lahat.
Maya-maya ay nagsalita ako.
— Kung ganoon, baka doon nagsisimula ang totoong kuwento.
Hindi lang ito tungkol sa relasyon.
Posibleng may mas malaking sikreto.
Nagdesisyon kaming huwag kumilos nang padalos-dalos.
Sa halip ay ipinatawag ni Lucia ang abogado ng kanilang pamilya.
Samantala, si Bianca naman ay tinawagan ang sarili niyang legal adviser.
Ayaw na naming may masabing kung ano.
Lahat ng susunod na hakbang ay kailangang maayos.
Habang hinihintay namin sila, may isang matandang lalaki ang pumasok sa tindahan.
Simple lang ang suot.
Ngunit nang makita niya ang relo sa counter, bigla siyang natigilan.
— Saan ninyo nakuha iyan?
Napatingin kami sa kanya.
— Bakit po?
Tahimik siyang lumapit.
Inayos niya ang salamin sa mata.
Pagkatapos ay itinuro ang maliit na ukit sa ilalim ng clasp.
— Ako ang gumawa ng ukit na iyan.
Nagulat kaming lahat.
— Kayo po?
Tumango siya.
— Dalawampung taon na akong master watchmaker.
— Tuwing may espesyal na order, hinihiling ng customer na lagyan ko ng personal engraving.
Napakunot ang noo ni Lucia.
— Pero initials ko ang nakalagay.
Unti-unting umiling ang matanda.
— Hindi.
— Hindi initials ng may-ari ang ibig sabihin niyan.
Nagkatinginan kaming lahat.
— Kung hindi…
Huminga siya nang malalim.
— Code iyon para sa isang espesyal na koleksiyon.
— At ang bawat relong kabilang sa koleksiyong iyon ay may kasamang dokumentong nagpapatunay kung sino ang tunay na nagbayad at kung saan ito unang ipinarehistro.
Parang tumigil ang mundo.
Kung ganoon…
Hindi pa pala tapos ang kuwento ng relong iyon.
At ang dokumentong hinahanap ni Mateo…
Maaaring hindi lang tungkol sa pagtataksil.
Kundi sa isang lihim na kaya ring sumira sa pangalan at negosyo niyang ilang taong maingat na binuo.
Sa mismong sandaling iyon, sabay-sabay na huminto ang tatlong sasakyan sa harap ng tindahan.
Isa para sa abogado ni Lucia.
Isa para sa abogado ni Bianca.
At ang pangatlo…
Isang sasakyan na walang plaka sa harap.
Pagkabukas ng pinto nito, dahan-dahang bumaba si Mateo.
Ngunit hindi na siya nag-iisa.
Kasama niya ang isang lalaking naka-itim na amerikana na may dalang makapal na folder.
Pagkakita pa lang sa folder na iyon, mahigpit na napapikit si Nina.
Mahina niyang sinabi:
— Iyan ang folder na matagal niyang ipinapahanap…
— Kapag nabuksan iyan ngayon…
— Wala nang makakapigil sa pagbagsak niya.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)