Sa Loob Ng Maliit Kong Tindahan, Isa-Isang Bumagsak Ang Mga Kasinungalingan; Ngunit Ang Lumang Resibo Na Lumabas Sa Isang Lihim Na Sobre Ang Mas Nakakakilabot Sa Lahat
BAHAGI 2 — Sa Loob Ng Maliit Kong Tindahan, Isa-Isang Bumagsak Ang Mga Kasinungalingan; Ngunit Ang Lumang Resibo Na Lumabas Sa Isang Lihim Na Sobre Ang Mas Nakakakilabot Sa Lahat
Tumigil ang oras sa loob ng halos sampung segundo.
Walang nagsasalita.
Si Mateo ay nakatitig lang sa akin.
Ako naman ay hindi inaalis ang tingin sa kanya.
Tatlong taon.
Tatlong taon kaming hindi nagkita.
Akala ko kapag dumating ang araw na iyon, magagalit ako.
Pero wala.
Parang estranghero na lang ang nasa harap ko.
Si Bianca ang unang nagsalita.
— Mateo… kilala mo ang may-ari ng tindahang ito?
Napakurap si Mateo bago pilit ngumiti.
— Dati… magkaibigan lang kami.
Hindi ko napigilang mapangiti.
— Magkaibigan?
Tumingin siya sa akin.
Alam niyang kaya kong sirain ang kasinungalingang iyon sa isang pangungusap lang.
Pero hindi ko ginawa.
Hindi ko kailangan.
Minsan, mas mabigat ang katahimikan kaysa sigawan.
Lumapit si Bianca.
— Hindi iyon ang tanong ko.
— Bakit alam niya ang pangalan ni Lucia?
— Bakit nasa akin ang relong hinahanap ng asawa mo?
Napahigpit ang hawak ni Mateo sa susi ng sasakyan.
— Bianca, pag-usapan natin ito sa labas.
— Hindi.
Mas lumakas ang boses niya.
— Dito tayo mag-uusap.
Lumingon siya sa akin.
— Miss… maaari ba naming hiramin ang relo?
Umiling ako.
— Pasensya na po.
Hangga’t hindi malinaw ang pinagmulan nito, hindi ko muna ito puwedeng ibalik o bilhin.
Nagulat si Mateo.
— Ano’ng ibig mong sabihin?
Kalmado akong sumagot.
— Standard procedure lang.
Kapag may luxury item na may hindi tugmang history ng pagmamay-ari, kailangan munang malinawan ang chain of ownership.
Biglang sumingit si Nina.
— Bianca… umalis na tayo.
Ngunit hindi na siya pinansin ni Bianca.
Sa halip, inabot niya ang cellphone niya.
May pinindot siyang numero.
Ilang segundo lang, may sumagot.
— Lucia.
Tahimik ang buong tindahan.
Nakita kong nanigas si Mateo.
— Nasaan ka ngayon?
…
— May itatanong lang ako.
…
— Sigurado ka bang nasa bahay pa ang Patek na regalo sa’yo?
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay biglang sumigaw si Bianca.
— Ano?!
Halos mabitawan niya ang telepono.
— Ninakaw?!
Hindi ko narinig ang kabilang linya.
Pero sapat na ang ekspresyon ni Bianca.
Galit.
Pagkabigla.
At pagkadismaya.
Pagkababa niya ng tawag, diretso niyang hinarap si Mateo.
— Sinabi ni Lucia na nawawala raw ang relo kahapon pa.
— Paano napunta sa akin ito?
Hindi agad nakasagot si Mateo.
Iyon ang unang pagkakataong nakita kong pawisan siya nang ganoon.
— May… may paliwanag ako.
— Mabuti.
Malamig ang boses ni Bianca.
— Dahil kung wala…
Hindi na niya tinuloy.
Pero malinaw ang ibig niyang sabihin.
Lumapit ako sa counter.
— Ma’am Bianca.
Napalingon siya.
— May isa pa pong bagay.
Kinuha ko ang velvet box.
Sa ilalim nito ay may manipis na sobre na halos hindi mapansin.
Kanina ko pa iyon nakikita.
Hindi ko lang agad binuksan.
— Kasama ba ito nang dalhin ninyo ang relo?
Umiling si Bianca.
— Hindi ko alam na may ganyan.
Maingat kong binuksan ang sobre.
May lumang resibo.
At isang maliit na memory card.
Nagkatinginan kaming lahat.
Hindi ko alam kung ano ang laman noon.
Pero alam kong mahalaga iyon.
Kinuha agad ni Mateo ang isang hakbang palapit.
— Ibigay mo sa akin.
Hindi ako gumalaw.
— Bakit?
— Personal na gamit iyan.
— Sigurado ka?
Hindi siya sumagot.
Sa halip ay muli siyang humakbang.
Ngunit bago pa siya makalapit, tumayo si Bianca sa pagitan namin.
— Huwag mo siyang lalapitan.
Napatingin si Mateo sa kanya.
— Bianca…
— Kanina mo pa ako niloloko.
Hindi na kita basta-basta paniniwalaan.
Tahimik na nakatingin si Nina sa memory card.
Napansin kong lalo siyang namumutla.
Parang alam niya kung ano ang laman nito.
Tinignan ko siya.
— Kilala mo ba ang card na ito?
Mabilis siyang umiling.
Pero huli na.
Kitang-kita sa mukha niya ang takot.
Napansin din iyon ni Bianca.
— Nina.
Mahina ang tawag niya.
— Ano’ng itinatago mo?
— Wala…
— Tingnan mo ako.
Unti-unting tumulo ang luha ni Nina.
— Hindi ko sinasadya…
Biglang napatingin kaming lahat sa kanya.
— Ano’ng hindi mo sinasadya?
Napaupo siya sa isang silya.
Halos mawalan ng lakas.
— Hindi dapat mapunta sa akin ang relo.
— May nag-utos lang…
— Sino?
Hindi siya agad sumagot.
Nakayuko lang siya.
Pagkatapos ay dahan-dahan niyang itinaas ang daliri.
Hindi sa akin.
Hindi kay Bianca.
Kundi…
Kay Mateo.
Parang binagsakan ng mabigat na bato ang maliit kong tindahan.
— Sinungaling ka!
Sigaw ni Mateo.
— Huwag kang gumawa ng kuwento!
Napaiyak si Nina.
— Ikaw ang nagsabing ipatago muna ang relo!
— Ikaw ang nagsabing huwag ipaalam kay Lucia!
— Ikaw rin ang nagsabing kapag tinanong ni Bianca, sabihin kong regalo mo!
Napaatras si Bianca.
Hindi na siya makapaniwala.
— Mateo…
— Ilang babae ba talaga ang niloloko mo?
Tahimik ang lalaki.
Sa unang pagkakataon, wala siyang maisagot.
Ngunit ang higit na ikinagulat ko ay ang sumunod niyang ginawa.
Bigla siyang tumalon sa counter.
At mabilis niyang inagaw ang memory card mula sa kamay ko.
— Mateo!
Sigaw ni Bianca.
Ngunit huli na.
Nakuha niya ang card.
Tumakbo siya palabas ng tindahan.
Halos kasabay noon ay may isang itim na SUV na biglang huminto sa tapat.
Bumukas ang pinto.
May dalawang lalaking naka-amerikana ang bumaba.
Hindi sila pulis.
Hindi rin bodyguard ni Bianca.
Lumapit sila diretso kay Mateo na tila hinihintay na siya.
At bago sumakay sa sasakyan, lumingon si Mateo sa akin.
Hindi na iyon ang tingin ng dating kasintahan.
Kundi ng isang taong desperadong may itinatago.
Pag-alis ng SUV, napansin kong may naiwan sa sahig.
Hindi ang relo.
Hindi rin ang resibo.
Kundi ang cellphone ni Mateo.
At sa screen nito…
May sunod-sunod na notification na sabay-sabay pumasok.
Lahat ay mula sa iisang contact.
“LUCIA ❤️”
Ngunit ang preview ng pinakahuling mensahe ang nagpatahimik sa aming tatlo.
“Mateo, alam ko na ang ginawa mo. Papunta na ako sa tindahan. Huwag kang tatakas.”
Nagkatinginan kami nina Bianca at Nina.
Pare-pareho kaming napalingon sa pinto.
Dahil alam naming…
Kapag dumating si Lucia, hindi na lang ito usapin ng pagtataksil.
May mas malaking lihim na malapit nang mabunyag.
(Itutuloy sa BAHAGI 3 ….)