Bumagsak Ang Tiwala Ng Lupon, Hindi Na Pag-ibig Ang Pinag-uusapan Kundi Ang Presyo Ng Bawat Maling Desisyong Ginawa Nila
BAHAGI 4 — Nang Bumagsak Ang Tiwala Ng Lupon, Hindi Na Pag-ibig Ang Pinag-uusapan Kundi Ang Presyo Ng Bawat Maling Desisyong Ginawa Nila
Hindi na kailangang magsalita pa ang sinuman.
Ang balitang pansamantalang sinuspinde ng bangko ang ilang corporate account ay sapat na para mabalot ng katahimikan ang conference room.
Hindi iyon ibig sabihin na may napatunayang krimen.
Ibig lamang sabihin, kailangang linawin muna ang lahat bago muling makagalaw ang kumpanya.
Tumayo ang chairman ng board, si Mr. Enrique Ramos.
Pitumpung taong gulang na siya.
Tahimik.
Hindi palasigaw.
Pero kapag siya ang nagsalita, lahat ay nakikinig.
“Lorenzo.”
Unti-unti itong tumingin sa kanya.
“Bilang CEO, may pananagutan kang tiyaking maayos ang lahat ng proseso ng kumpanya.”
Tahimik si Lorenzo.
“Hindi pa natin alam ang buong katotohanan. Kaya walang magbibintang ngayon.”
Huminga nang maluwag ang ilang direktor.
Iyon ang tamang proseso.
Hindi husga.
Kundi imbestigasyon.
Nagpatuloy si Mr. Ramos.
“Ngunit habang isinasagawa ang independent audit, kailangan nating protektahan ang kumpanya.”
Isa-isang tumango ang mga board member.
“May mungkahi ako.”
Tahimik ang lahat.
“Pansamantalang ilagay sa administrative leave si Lorenzo bilang CEO.”
Parang huminto ang oras.
Ang lalaking ilang taon nang kinatatakutan ng mga executive ay ngayon nakaupo lamang, walang maisagot.
Isa-isang nagtaas ng kamay ang mga direktor.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Hanggang sa halos lahat ay sumang-ayon.
Wala akong sinabi.
Hindi ako bumoto.
Hindi ako ngumiti.
Hindi iyon tagumpay.
Isa lamang iyong bunga ng mga desisyong siya mismo ang gumawa.
Tahimik na tumayo si Lorenzo.
“Kung iyon ang pasya ng board…”
Huminto siya.
“Iginagalang ko.”
Hindi na siya tumingin sa akin.
Marahil ngayon lang niya naisip na ang pinakamalaking pagkakamali niya ay hindi ang pagtataksil.
Kundi ang pagpapabaya sa negosyong pareho naming itinayo.
Kinahapunan, umuwi ako sa bahay.
Tahimik.
Napakalawak ng bahay na dati naming pinangarap.
Ngayon, para na lamang itong hotel na wala nang bisita.
Habang nagtitimpla ako ng kape, tumunog ang doorbell.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Bianca.
Wala na ang mamahaling bestida.
Wala na ang mga bodyguard.
Simple na puting blouse.
Halatang hindi nakatulog.
Namumugto ang mga mata.
“Hindi ako makikipag-away.”
Hindi ako sumagot.
“Nandito ako para humingi ng limang minuto.”
Tumabi ako sa pintuan.
“Pumasok ka.”
Tahimik kaming naupo sa sala.
Siya ang unang nagsalita.
“Hindi ko alam na ganito ang mangyayari.”
“Totoo ba?”
Mahina siyang tumango.
“Inakala kong hiwalay na kayo.”
Napatingin ako sa kanya.
“Sinabi ba niya iyon?”
Hindi siya agad nakasagot.
Iyon na ang sagot.
Matagal siyang niloko.
At ako rin.
Magkaiba lamang ng paraan.
“Inamin niyang matagal nang wala ang pagmamahal ninyo.”
“Totoo.”
“Pero hindi kami hiwalay.”
Tumulo ang luha niya.
“Akala ko… kapag natapos ang annulment, magiging maayos ang lahat.”
Humigop ako ng kape.
“Hindi nagsisimula ang maayos sa kasinungalingan.”
Tahimik siyang umiyak.
Hindi ko siya pinigilan.
Hindi ko rin siya inalo.
May mga sugat na hindi kayang gamutin ng salita.
Pagkalipas ng ilang minuto, may inilabas siyang maliit na envelope.
“Iniiwan ko ito.”
“Ano iyan?”
“Mga duplicate ng ilang papeles.”
Napakunot ang noo ko.
“Hindi para sirain si Lorenzo.”
“Kung hindi?”
“Para maitama ang mga pagkakamaling alam kong dapat noon pa namin sinabi.”
Iniwan niya ang sobre sa mesa.
Tumayo.
Bago siya tuluyang makaalis, huminto siya sa may pinto.
“Amara.”
“Hm?”
“Hindi kita inaasahang patawarin ako.”
“Hindi rin.”
“Pero salamat…”
“Bakit?”
“Hindi mo ako pinahiya ngayong mag-isa na lang ako.”
Hindi ako sumagot.
Tahimik siyang umalis.
Habang nakatingin ako sa nakasarang pinto, naisip kong minsan, ang pinakamalaking kaparusahan ay hindi ang sampal.
Hindi rin ang iskandalo.
Kundi ang araw-araw na pagharap sa sariling maling desisyon.
Kinabukasan, nagsimula ang opisyal na independent audit.
Lahat ng empleyado ay kinapanayam.
Sinuri ang bawat kontrata.
Inisa-isa ang bawat approval.
Lumabas na maraming pagkukulang sa internal controls ng kumpanya.
May ilang gastusing hindi sapat ang dokumentasyon.
May mga prosesong nilaktawan.
Ngunit marami ring transaksyon ang napatunayang lehitimo.
Hindi pala ganoon kasimple ang lahat.
May pagkakamali.
May kapabayaan.
May mga taong nagsamantala.
Ngunit ang buong larawan ay mas komplikado kaysa sa mga tsismis sa social media.
Habang abala ang lahat sa audit, dumating ang isa pang liham.
Hindi mula sa abogado.
Hindi mula sa bangko.
Kundi mula sa Regional Trial Court.
Opisyal nang itinakda ang unang pagdinig sa kaso ng paghahati ng ari-arian at annulment.
At sa unang pagkakataon matapos ang tatlong taon ng pananahimik, alam kong hindi na kami magtatagpo bilang mag-asawa.
Magkikita na lamang kami bilang dalawang taong parehong kailangang managot sa sarili nilang mga desisyon.
Sa gabi ring iyon, habang isinasara ko ang opisina, tumawag si Attorney Javier.
“Amara.”
“Oo?”
“May magandang balita.”
“Ano iyon?”
“Natapos na ang paunang pagsusuri ng land registry.”
Napahinto ako.
“At?”
“May isang dokumentong matagal nang hindi napapansin.”
“Dokumentong puwedeng tuluyang magpasya kung paano hahatiin ang resort.”
Mahigpit kong hinawakan ang telepono.
Dahil alam kong ang susunod na pagdinig sa korte ang magtatapos hindi lamang sa aming kasal—
Kundi pati sa matagal nang pinag-aagawang pangarap na pareho naming minsang itinayo.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)