Akala Nila Mabubura Ang Lahat Sa Isang Tawanan, Pero Habang Abala Sila Sa Pagdiriwang, Tahimik Kong Inipon Ang Unang Ebidensiyang Sisira Sa Kanilang Mga Kasinungalingan
BAHAGI 2 — Akala Nila Mabubura Ang Lahat Sa Isang Tawanan, Pero Habang Abala Sila Sa Pagdiriwang, Tahimik Kong Inipon Ang Unang Ebidensiyang Sisira Sa Kanilang Mga Kasinungalingan
Hindi ko agad pinakinggan ang recording.
Hindi dahil natatakot ako.
Kundi dahil alam kong kapag narinig ko ang bawat salitang binitiwan nila, baka hindi ko na mapigilan ang sarili kong sumugod pabalik sa gym.
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone habang naglalakad palabas ng campus.
Sa labas ng gate, nagsisigawan pa rin ang mga estudyante.
May mga nagse-selfie.
May banda.
May food stalls.
Parang walang nangyaring nakakawasak ng buhay ng isang tao ilang minuto lang ang nakalipas.
Huminto ako sa waiting shed sa tapat ng paaralan.
Doon lang ako tuluyang napaupo.
Binuksan ko ang voice recorder.
Tahimik muna.
Narinig ang yabag.
Pagkatapos ay malinaw na malinaw ang boses ni Rafael.
— Sabi ko naman sa’yo, Mika. Hindi lahat ng mabait, kakampi mo.
Kasunod ang boses ni Bianca.
— Ang saya talaga kapag naniwala siyang sincere ka.
Tumawa silang lahat.
Sunod ay ang mismong pag-uusap nila sa hallway.
— Saan n’yo nakuha ang mga litrato?
— Sa files ng student council. Madaling buksan kapag may tiwala sa’yo ang adviser.
Muling tumawa si Bianca.
— Buti na lang hindi marunong lumaban ang scholarship girl.
Natapos ang recording.
Hindi na ako umiyak.
Hindi na rin ako nanginig.
Isa lang ang naisip ko.
Hindi sapat ang recording.
Kailangan ko ng mas matibay na ebidensiya.
…
Pagdating ko sa bahay, wala pa si Mama.
Tahimik ang apartment.
Nasa mesa ang baon kong hindi ko man lang nabuksan.
Nakatupi pa rin ang sandwich na ginawa niya kaninang madaling-araw.
Bigla akong napaupo.
Sa kabila ng lahat, ipinaghanda pa rin niya ako.
Hindi niya ako niyakap.
Hindi niya ako pinaniwalaan.
Pero gumigising pa rin siya nang alas-kuwatro para lang may makain ako.
Mas lalong sumakit ang dibdib ko.
Bandang alas-otso ng gabi, dumating siya.
Tahimik.
Hindi siya nagsalita habang naghuhugas ng kamay.
Ako rin.
Hanggang siya na ang unang bumasag sa katahimikan.
— Bukas, huwag ka munang pumasok.
Hindi ako sumagot.
— Lilipat ka na lang siguro ng school.
Napatingin ako sa kanya.
— Bakit ako ang aalis?
Huminto siya.
— Kasi mas madali.
Napangiti ako nang mapait.
Mas madali.
Laging iyon ang solusyon.
Tiisin.
Lumayo.
Umalis.
Tahimik.
Hindi kailanman ang lumaban.
— Ma…
Huminga ako nang malalim.
— Kung ako ang umalis, sino ang mananagot?
Hindi siya sumagot.
Pumasok na lang siya sa kuwarto.
Narinig kong umiyak siya nang mahina.
Pero wala na kaming lakas na kausapin ang isa’t isa.
…
Kinabukasan, pumasok pa rin ako.
Pagbukas ko ng classroom, biglang tumahimik ang lahat.
May ilan na nagbulungan.
May ilan na ngumiti.
May ilan na kunwaring walang nakita.
Pag-upo ko sa upuan ko, may nakadikit na papel.
“Drama Queen.”
Tinanggal ko iyon.
Pagbukas ko ng bag, may laman itong sirang picture frame.
Sa loob, larawan naming mag-ina.
Pinunit.
Hindi ko alam kung sino ang gumawa.
Hindi ko na rin kailangang hulaan.
Sa likod ng classroom, narinig kong nagsalita si Bianca.
— Uy, pumasok pa pala.
Tumawa ang mga kaibigan niya.
— Akala ko lilipat na.
Hindi ako lumingon.
Hindi na nila makukuha ang reaksyon na gusto nila.
…
Tanghali.
Tinawag ako ni Ma’am Liza.
Pagpasok ko sa faculty room, agad niya akong pinaupo.
Napansin kong iba ang mukha niya.
Parang may gusto siyang sabihin pero nag-aalinlangan.
— Mikaela…
May inilapag siyang folder sa mesa.
— May reklamo laban sa’yo.
Nanlamig ako.
— Ano pong reklamo?
Binuksan niya ang folder.
May screenshot.
Facebook post.
Anonymous account.
May caption.
“Ginagamit ng isang scholarship student ang kahirapan para makahingi ng simpatiya at pera sa teachers.”
Kasunod noon ang edited screenshot ng GC.
Kunwari ako ang nagsasalita.
“Kapag naawa sila, siguradong tutulungan nila ako.”
Hindi ako ang gumawa noon.
Malinaw na edited.
Pero sa unang tingin…
Mukhang totoo.
— Hindi ako ito, Ma’am.
Tahimik siyang tumango.
— Alam ko.
Nagulat ako.
— Bakit po?
Bumuntong-hininga siya.
— Dahil kilala kita.
Pero…
Tumingin siya sa pinto.
— Hindi sapat na kilala kita.
Kailangan natin ng ebidensiya.
Napayuko ako.
Iyon din ang iniisip ko.
Bigla niyang inilapit sa akin ang isang maliit na envelope.
— Hindi ko dapat ginagawa ito.
Binuksan ko.
May lamang flash drive.
— Ano po ito?
Mahina niyang sinabi.
— Kopya ng CCTV sa backstage.
Nanlaki ang mata ko.
— Hindi pa ito nabubura.
Pero siguradong hahanapin nila mamaya.
Itago mo.
Huwag mong sabihin kahit kanino na galing sa akin.
Parang bumilis ang tibok ng puso ko.
Ito na ba ang hinihintay ko?
Bago pa ako makapagsalita, bumukas ang pinto ng faculty room.
Pumasok si Rafael.
May dala siyang stack ng certificates.
Nang makita niya ako, bahagya siyang natigilan.
Pero agad ding ngumiti.
— Good afternoon, Ma’am.
Lumapit siya sa mesa.
Napatingin siya sa envelope na mabilis kong isinilid sa bag.
Isang segundo lang.
Pero nakita kong nagbago ang ekspresyon niya.
Hindi na iyon ang ngiting puno ng kumpiyansa kahapon.
May bahid na iyon ng pag-aalala.
Lumabas ako ng faculty room na kunwari ay kalmado.
Pero pagdating ko sa hallway, narinig kong mahina ang boses ni Rafael sa loob.
— Ma’am… may ibinigay po ba kayo kay Mikaela?
Hindi ko na hinintay ang sagot.
Mahigpit kong niyakap ang bag ko.
Habang naglalakad ako pababa ng hagdan, isang mensahe ang biglang pumasok sa cellphone ko mula sa hindi kilalang numero.
“Huwag mong subukang buksan ang laman ng flash drive kung gusto mo pang makapasok nang buhay sa graduation.”
Huminto ang paghinga ko.
Mabagal kong iniangat ang tingin.
Sa ikalawang palapag.
Nakatayo si Bianca.
Nakatingin siya sa akin.
At dahan-dahan niyang itinaas ang cellphone niya.
Ngumiti siya.
Pagkatapos ay gumawa siya ng simpleng galaw gamit ang hintuturo niya sa leeg.
Isang tahimik na babala.
At doon ko tuluyang naunawaan…
Mas marami pa pala silang tinatago kaysa sa inaakala ko.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)