Kinansela ni Tala ang kasal, ngunit ang suot ni Mira sa pantalan ang tuluyang pumutol sa walong taong pangako nila
Bahagi 2: Kinansela ni Tala ang kasal, ngunit ang suot ni Mira sa pantalan ang tuluyang pumutol sa walong taong pangako nila
Masakit ang guhit na iniwan ng engagement ring sa daliri ni Tala nang magising siya sa mesa.
Maputla na ang liwanag sa labas. Nakatupi pa rin sa harap niya ang ikalawang kalakip. Sa tabi nito, malamig na ang kape at hindi nagalaw ang damit para sa civil wedding.
Alas-siyete y medya.
Sa loob ng isang oras, dapat papunta na sila ni Enzo sa civil registry.
Kinuha ni Tala ang cellphone. Tatlong mensahe ang galing kay Enzo.
**Nasa pantalan pa ako.**
**Pag-usapan natin mamaya.**
**Huwag mo munang kanselahin.**
Walang paghingi ng tawad. Walang paliwanag tungkol sa kalakip.
Kinunan ni Tala ng malinaw na litrato ang bawat pahina. Pagkatapos, tinawagan niya ang abogadong tumulong sa unang incorporation papers ng Amihan.
“Sigurado ka?” tanong ng abogado matapos basahin ang ipinadala niyang dokumento.
Tumingin si Tala sa damit sa tabi ng bintana.
“Pakikansela ang schedule sa registry.”
“Tungkol sa engagement, oo. Pero hindi sapat ang simpleng notice. Posibleng gamitin nila ang kalakip para pilitin kang ibenta ang shares mo.”
“Hindi ko pinirmahan.”
“Hindi nga. Pero may pirma ni Enzo. Ibig sabihin, may intensiyon na silang ihanda ang proseso bago ka pa kinausap.”
Napahigpit ang hawak ni Tala sa cellphone.
“Gumawa tayo ng formal notice. Hiwalay ang pagtatapos ng engagement sa usapin ng kompanya. Isama mong hindi ako pumapayag sa anumang forced buyback.”
“May isa pang dapat nating ayusin,” sabi ng abogado. “Ang dispatch core.”
Bumaling si Tala sa lumang laptop sa dulo ng mesa.
Walong taon nang ginagamit ng Amihan ang sistemang ginawa niya. Nagsimula iyon bilang serye ng simpleng code para hindi magsalpukan ang oras ng dating at alis ng mga ferry. Habang lumalaki ang kompanya, dinagdagan niya iyon ng crew rotation, charging windows, tide alerts, emergency rerouting.
Nasa pangalan niya ang unang registration.
May lisensiya ang Amihan para gamitin iyon sa kasalukuyang mga ruta. Ngunit hindi niya kailanman nilagdaan ang full assignment ng pagmamay-ari.
“Ano ang kaya nilang gawin nang wala ako?” tanong ni Tala.
“Magpatuloy sa kasalukuyang lisensiyadong operasyon. Pero hindi sila dapat gumamit ng personal credentials mo, gumawa ng bagong deployment, o mag-activate ng dagdag na ruta na parang sila ang may-ari.”
“Kung i-lock ko ang account ko, maaapektuhan ba ang mga biyahe ngayon?”
“Hindi, basta personal access lang. Huwag mong galawin ang live operations.”
Dahan-dahang huminga si Tala.
Ayaw niyang madamay ang mga kapitan, crew, at pasaherong walang alam sa nangyari. Hindi niya sisirain ang kompanyang kasama niyang binuo para lamang saktan si Enzo.
Pero hindi rin niya hahayaang gamitin nito ang pangalan at gawa niya habang binubura siya sa mga dokumento.
“Gawin natin,” sabi niya. “I-revoke ang personal access ng lahat ng gumagamit ng credentials ko. I-freeze ang bagong deployment. Ihanda rin ang notice na magbebenta ako ng shares ayon sa bylaws—sa presyong itatakda ng independent valuation.”
“Hindi ka ba maghihintay na kausapin ka ni Enzo?”
Tiningnan ni Tala ang singsing na naiwan sa mesa.
“Walong taon akong naghintay na ituring niya akong kapantay.”
Pinindot niya ang kumpirmasyon sa laptop.
**Personal administrator access secured. New deployment requires owner authorization.**
Sa unang pagkakataon mula kagabi, hindi sakit ang naramdaman niya.
Takot iyon.
Ngunit may kasama nang linaw.
Hindi na siya nakikiusap.
***
Puno ng puting banderitas ang Port Sinta nang makarating si Tala.
May maliit na entablado sa tabi ng bagong electric ferry. Nakahilera ang mga empleyado, lokal na opisyal, at ilang kinatawan ng investors. Sa malaking LED screen, paulit-ulit na lumilitaw ang logo ng Amihan at ang pangalan ng bagong ruta.
Nasa gilid ng pantalan si Enzo. Abala itong makipag-usap sa technical team.
Hindi man lang nito napansin agad si Tala.
Ang unang nakakita sa kanya ay si Mira.
Lumapit si Mira na suot ang puting blazer ng compliance team. Maayos ang buhok nito. Walang bakas ng magdamagang problemang dahilan para iwan ni Enzo ang kanilang apartment.
Ngunit hindi ang blazer ang nagpahinto kay Tala.
Nakabitin sa leeg ni Mira ang itim na access card.
Sa ilalim ng litrato nito, malinaw ang call sign na nakaukit sa pilak na letra.
**HABAGAT**
Parang bumalik sa daliri ni Tala ang lamig ng unang control room.
Iyon ang pangalan ng una nilang test ferry. Siya ang pumili niyon matapos nilang malampasan ang bagyong muntik nang magpalubog sa maliit nilang puhunan.
“Nakakatakot ang habagat,” sabi noon ni Enzo habang magkatabi silang nakaupo sa sahig ng control room. “Pero kapag tayo ang magkasama, magiging pangalan ito ng simula natin.”
Nang ibenta ang lumang ferry, itinago ni Tala ang call sign sa system. Hindi iyon ibinigay sa kahit sinong empleyado.
Pangalan daw iyon ng unang bagay na talagang kanila.
Napansin ni Mira ang tingin niya at hinawakan ang card.
“Maganda, ’di ba?” Mahina ang boses nito, ngunit may munting ngiti. “Si Enzo ang nagbigay. Para raw markahan ang bagong era ng Amihan.”
Hindi agad sumagot si Tala.
Sa likod ni Mira, nakita niyang papalapit si Enzo. Bahagyang namutla ito nang mapansin ang hawak niyang envelope.
“Tala, bakit nandito ka?”
Hindi inalis ni Tala ang tingin sa access card.
“Alam mo ba kung ano ang Habagat?”
Sumulyap si Mira kay Enzo.
“Call sign lang iyon.”
“Hindi ikaw ang tinatanong ko.”
Humigpit ang panga ni Enzo.
“Hindi ito ang tamang lugar.”
“Pero tamang lugar para ibigay mo sa kanya ang pangalan ng unang ferry natin?”
“Brand asset iyon ng kompanya.”
Doon napatingin si Tala sa kanya.
Hindi alaala. Hindi pangako. Hindi bagay na binuo nilang dalawa.
Asset.
Iniabot niya ang envelope.
“Ano ito?” tanong ni Enzo.
“Pormal na abiso. Kanselado na ang civil wedding. Tapos na rin ang engagement.”
Hindi kinuha ni Enzo ang envelope, kaya ipinatong iyon ni Tala sa folder na hawak nito.
“May notice din tungkol sa shares ko. Handa akong tumanggap ng buyout offer batay sa independent valuation at sa tunay na halaga ng intellectual property na lisensiyado sa Amihan.”
Napalingon ang ilang empleyado. Agad na lumayo si Mira nang kalahating hakbang.
Ibinaba ni Enzo ang boses.
“Ginagawa mo ito sa araw ng launch?”
“Ikaw ang naghanda ng forced buyback bago mo ibinigay sa akin ang kasunduan.”
Saglit na nawala ang kulay sa mukha ni Enzo.
“Kinuha mo ang confidential annex?”
“Kasama iyon sa dokumentong gusto mong pirmahan ko.”
“Hindi mo naiintindihan kung bakit kailangan iyon.”
“Dahil kapag umalis ako, gusto mong mabili ang walong taon ko sa presyong katumbas ng dalawang lumang computer at isang plastik na mesa.”
Lumapit si Enzo. Pigil ang boses nito, ngunit matalim ang bawat salita.
“Ang kompanyang ito ay ginawa ko. Ako ang kumuha ng investors. Ako ang humarap sa gobyerno. Ako ang nagpalaki nito.”
Naramdaman ni Tala ang mga matang nakatingin sa kanila.
Kagabi, baka napaiyak siya sa parehong salita.
Ngayon, tiningnan lamang niya ang lalaking nagsabi noon na kalahati ng Amihan ay siya.
“At ako?” tanong niya.
“Tinulungan mo ako sa logistics. Sa system. Hindi ko naman itinatanggi iyon.”
“Logistics?”
“Tala, huwag nating palakihin. May launch tayo.”
Biglang tumunog ang alarm mula sa control booth.
Lumingon ang technical team sa malaking screen. Nawala ang promotional video. Pinalitan iyon ng dashboard ng bagong ruta.
May pulang kahon sa gitna.
**DEPLOYMENT LICENSE: PENDING**
Mabilis na lumapit si Enzo sa booth.
“Bakit hindi activated?”
Sunod-sunod na nag-type ang technician. Pagkatapos ay tumingin ito kay Tala, saka kay Enzo.
“Hindi tinatanggap ng system ang company authorization.”
“Gamitin ninyo ang executive override.”
“Ginamit na po.”
Lumaki ang pulang kahon. Sa harap ng buong pantalan, lumitaw ang kasunod na mensahe:
**KAILANGAN ANG PAHINTULOT NG MAY-ARI NG CORE SYSTEM**
**NAKATALANG MAY-ARI: TALA AGBAYANI**
Unti-unting bumaling kay Tala ang lahat.
Sa unang pagkakataon, wala sa tabi ng pangalan niya ang salitang fiancée.
Wala ring salitang dependent.
May-ari.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)