Iaalis daw ni Enzo si Mira at itutuloy ang kasal, ngunit hindi na kasunduan ang kailangang ayusin ni Tala
Bahagi 4: Iaalis daw ni Enzo si Mira at itutuloy ang kasal, ngunit hindi na kasunduan ang kailangang ayusin ni Tala
Uminit sa palad ni Tala ang cellphone habang paulit-ulit niyang binabasa ang alok ng community transport cooperative.
Hindi shares niya ang gusto ng mga ito.
Siya.
Ang sistema niya. Ang kaalaman niya. Ang pamumunong matagal na itinago sa likod ng pangalan ni Enzo.
Sa salaming pinto ng conference room, nakita niyang nakatingin pa rin si Enzo. Hindi na ito lumapit. Nakatayo lamang ito roon habang abala ang mga tauhan sa pagtatanggal ng mga dekorasyon para sa naudlot na launch.
Pinatay ni Tala ang screen.
“Ma’am, ayos lang kayo?” tanong ng matandang kapitan.
Tumango siya. “Ayos lang, Kap.”
Hindi iyon ganap na totoo.
May bahagi sa kaniyang gustong tumakbo. Umuwi. Matulog nang isang linggo. Magising sa panahong wala nang kailangang pirmahan, ipaglaban, o patunayan.
Ngunit may isa pang bahagi sa kaniyang matagal nang tahimik.
Iyon ang bahaging gumawa ng unang algorithm sa lumang laptop. Ang bahaging nagbilang ng charging minutes habang kumakain ng instant noodles. Ang bahaging humarap sa mga kapitan noong wala nang maipangako si Enzo kundi “konting tiis pa.”
Buhay pa pala ang bahaging iyon.
Nagpasalamat si Tala sa mga kapitan, saka lumakad palabas ng terminal.
Hindi niya nilingon si Enzo.
***
Pagsapit ng gabi, masakit na ang mga mata ni Tala sa pagbabasa ng mga dokumento.
Nasa mesa ng maliit niyang apartment ang draft ng alok ng cooperative, ang articles of incorporation ng Amihan, at ang orihinal na commercial license ng system. Sa isang tabi, nakapatong ang kahon ng mga gamit na dapat sana’y dadalhin niya sa bahay nila ni Enzo pagkatapos ng kasal.
Nasa ibabaw ang dalawang tasa.
Regalo iyon ng crew noong unang kumita ang Amihan. May nakasulat na **Kapitan** sa isa, **Utak ng Biyahe** sa isa.
Matagal nang inaangkin ni Enzo ang unang tasa.
Hindi naman ginamit ni Tala ang pangalawa. Lagi niyang sinasabing corny.
Ngayon, parang may ibang taong naglagay niyon sa mesa para ipaalala kung gaano kadali niyang pinaliit ang sarili niyang lugar.
May kumatok.
Hindi gumalaw si Tala.
Muling kumatok ang nasa labas. Mas mahina na.
“Tala,” tawag ni Enzo. “Ako ito.”
Napapikit siya.
Ilang oras pa lang ang lumipas mula nang sabihin nitong maaari siyang idemanda. Mula nang tawagin nitong personal na away ang pagtatanggol niya sa sariling gawa.
Ngayon, wala na ang boses ng punong ehekutibo.
Pagod na lalaki ang nasa labas.
Binuksan ni Tala ang pinto ngunit hindi siya tumabi.
Wala nang amerikana si Enzo. Lukot ang manggas ng puting polo nito. Hawak nito ang susi sa apartment, ngunit hindi nito ginamit.
Maliit na bagay iyon.
Dati, basta pumapasok si Enzo. Bahay rin daw nito iyon dahil sila naman ang ikakasal.
Ngayon, naghihintay itong papasukin.
“Ano’ng kailangan mo?” tanong ni Tala.
“Mag-usap tayo.”
“Nag-usap na tayo.”
“Hindi bilang CEO.”
Napatingin si Tala sa mga mata nito. Namumula ang mga iyon, ngunit hindi niya alam kung dahil sa pagod, galit, o takot na mawala ang expansion.
Hindi na niya kayang hulaan para rito.
Tumabi siya.
Pumasok si Enzo at huminto nang makita ang kahon sa mesa. Nasa ibabaw niyon ang wedding folder, nakasara at walang laman ang pwestong dating kinalalagyan ng marriage application.
Hindi umupo si Enzo.
“Hindi natuloy ang investor meeting,” sabi nito.
“Alam ko.”
“Humingi sila ng paliwanag kung bakit wala sa Amihan ang full ownership ng system.”
“At ano’ng sinabi mo?”
“Sinabi kong inaayos natin.”
Napatawa nang mahina si Tala. Walang saya.
“Tayo na naman.”
“Tala, pakinggan mo muna ako.”
Itinuro niya ang bakanteng upuan. “Sige.”
Umupo si Enzo. Nanatiling nakatayo si Tala sa kabilang gilid ng mesa.
Ilang segundo nitong pinagmasdan ang dalawang tasa.
“Naalala mo noong ibinigay nila iyan?”
“Oo.”
“Akala ko noon, wala tayong aabutin.”
“May naabot tayo.”
“Dahil sa ating dalawa.”
Hindi agad sumagot si Tala.
Dahan-dahang inilapit ni Enzo ang mga kamay nito sa ibabaw ng mesa. Hindi nito hinawakan ang mga dokumento.
“Kinakausap ako ni Mira tungkol sa risk bago pa niya ihanda ang prenuptial agreement,” sabi nito. “Sabi niya, kapag nagpakasal tayo, magiging komplikado ang control ng kompanya. Kapag nag-away tayo, puwedeng maipit ang operations.”
“Sinabi niyang panganib ako.”
“Hindi ganoon mismo.”
“Ano mismo?”
Bumaba ang tingin ni Enzo.
“Sinabi niyang masyadong nakadepende sa personal nating relasyon ang mahahalagang asset. Na kung masira tayo, kaya mong pigilan ang expansion.”
Napahawak si Tala sa sandalan ng upuan.
“At naniwala ka.”
“CEO ako. Kailangan kong tingnan lahat ng posibilidad.”
“Pero hindi mo kinausap ang co-founder mo.”
“Kinausap kita tungkol sa paglipat ng system.”
“Sinabihan mo akong pumirma.”
“Dahil kailangan ng kompanya.”
“Hindi iyon pakikipag-usap.”
Napahinga nang mabigat si Enzo. “Nagkamali ako sa paraan.”
“Sa paraan lang?”
Natahimik ito.
Kinuha ni Tala ang tasang may nakasulat na **Utak ng Biyahe**. Pinunasan niya ng hinlalaki ang manipis na alikabok sa hawakan.
“Noong wala tayong pambayad ng renta sa maliit na opisina, sino ang nagbenta ng alahas ng nanay niya?”
“Ikaw.”
“Noong tatlong araw tayong lugi dahil sabay nasira ang charging schedule, sino ang nanatili sa control room?”
“Ikaw.”
“Noong gustong magtanggal ng labindalawang crew ang unang investor, sino ang gumawa ng alternatibong shift?”
“Ikaw.”
Tumingin siya kay Enzo.
“Kung kaya kong ilubog ang Amihan, Enzo, matagal ko na sanang ginawa. Bakit naging panganib ako bago mismo ang kasal?”
“Hindi kita itinuring na kaaway.”
“Inihanda mong kunin ang system ko kapag tumanggi akong manatili sa iyo.”
“Proteksiyon iyon sa kompanya.”
“Ayan na naman.”
Tumayo si Enzo. Napaatras nang kalahating hakbang si Tala, ngunit hindi ito lumapit pa.
“Ano’ng gusto mong sabihin ko?” tanong nito. “Na masama akong tao? Na sinadya kong burahin ka? Hindi ganoon ang nangyari. Lumaki ang Amihan. Dumami ang investors. Iba na ang nakataya.”
“Kasama ako noong wala pang nakataya.”
“Alam ko.”
“Hindi. Ngayon mo lang nalaman dahil hindi gumana ang bagong ruta nang wala ako.”
Kumuyom ang panga ni Enzo.
Saglit na bumalik sa mukha nito ang lalaking sanay masunod. Pagkatapos ay nawala rin.
“Aalisin ko si Mira,” sabi nito.
Hindi kumurap si Tala.
“Tatanggalin ko siya sa compliance. Kakanselahin ko ang studio. Babawiin ko ang Habagat card. Ipapagawa ko ulit ang prenuptial agreement—walang forced buyback, walang assignment. Pantay ang lahat.”
“Pantay?”
“Oo.”
“Dahil nahuli ko ang ginawa ninyo?”
“Dahil nakita kong mali.”
“Alin ang mali? Ang kalakip? O ang tingin mo sa akin?”
Hindi nakasagot si Enzo.
Lumapit ito sa mesa, saka kinuha ang wedding folder.
“Puwede pa nating ituloy,” sabi nito. “Hindi bukas. Kahit sa susunod na buwan. Tayo lang. Walang launch, walang press, walang gulo.”
Nanikip ang dibdib ni Tala.
Sa loob ng walong taon, ilang beses niyang hinintay ang mga salitang iyon?
Hindi engrandeng kasal ang gusto niya. Hindi mamahaling singsing. Gusto lamang niyang marinig na pipiliin siya ni Enzo nang walang kondisyon, walang investor deck, walang babaeng nakasingit sa kontrata.
Naroon na ang alok.
Ngunit huli na.
Hindi dahil hindi na niya mahal si Enzo. Iyon ang pinakamasakit. May natitira pa ring lambot sa kaniya para sa lalaking nakasabay niyang matulog sa sahig ng lumang control room. Para sa lalaking minsang nagsabing kalahati ng lahat ay kaniya.
Pero hindi na niya mapagkakatiwalaan ang lalaking nakaupo sa harap niya ngayon.
Ibinaba ni Tala ang tasa.
“Kapag pinaalis mo si Mira, ano’ng maaayos?”
“Matatapos ang gulo.”
“Hindi si Mira ang pumirma bilang nobyo ko.”
“Tala—”
“Hindi si Mira ang nangakong kalahati tayo, tapos sinabi sa investors na taga-suporta lang ako. Hindi siya ang taong pinili kong makasama habang wala pa tayong pera.”
Nangingilid ang luha ni Tala, ngunit hindi niya pinunasan.
“Ikaw iyon.”
Lumuwag ang hawak ni Enzo sa folder.
“Ginagawa ko ang lahat para ayusin ito.”
“Hindi mo inaayos ang ginawa mo. Inaalis mo ang mga bagay na naging problema dahil gusto mong bumalik ako.”
“Ano pa ba ang gusto mo?”
“Na maintindihan mo.”
“Ano?”
“Na hindi ako umalis dahil may pangalan si Mira sa papel. Umalis ako dahil nakita kong ganoon kaliit ang tingin mo sa akin.”
Dahan-dahang inilapag ni Enzo ang wedding folder.
Wala itong sinabi.
Sa katahimikan, tumunog ang laptop ni Tala. Dumating ang binagong proposal mula sa abogado.
Binuksan niya iyon.
Nakalagay sa unang pahina ang mga kondisyong pinag-usapan nila sa telepono: ibebenta ni Tala ang shares niya sa Amihan ayon sa independent valuation; mananatili sa kaniya ang buong intellectual property; bibigyan niya ang kompanya ng anim na buwang transition license para makagawa ng kapalit na sistema.
Anim na buwan.
Sapat para hindi biglang mawalan ng biyahe ang mga pasahero. Sapat para hindi masibak ang mga crew dahil sa pagkakamali ni Enzo.
Hindi sapat para manatiling nakatali ang buhay niya sa Amihan.
Iniikot ni Tala ang laptop para mabasa nito.
“Ito ang maibibigay ko.”
Mabilis na binasa ni Enzo ang unang pahina. “Sale ng shares?”
“Sa tamang halaga.”
“At six-month license?”
“Transition only. Walang bagong ruta. Walang expansion deployment gamit ang system ko.”
“Pagkatapos ng anim na buwan?”
“Gagamit kayo ng sarili ninyong kapalit.”
Napatingin si Enzo sa kaniya. “Hindi makakagawa ang technical team ng kapalit sa loob ng anim na buwan.”
“Magagawa nila kung pondohan mo sila nang maayos. Maaari rin kayong kumuha ng ibang provider.”
“Babagsak ang valuation ng Amihan.”
“Hindi ko hinihinging ibenta mo ang kompanya. Hinihingi kong bayaran ninyo ang bahagi ko at ibalik ang gawa ko.”
“Para dalhin saan?”
Hindi sumagot si Tala.
Lumipat ang tingin ni Enzo sa isa pang dokumentong bukas sa screen. Hindi pa naisasara ni Tala ang proposal ng cooperative.
Nakita nito ang heading.
**PORT SINTA COMMUNITY FERRY NETWORK**
Mabilis na nag-scroll si Enzo. Nabasa nito ang systems development plan, shared ownership model, at pangalan ni Tala bilang proposed network director.
Pagkatapos ay nakita nito ang mapa ng unang ruta.
Nawala ang kulay sa mukha ni Enzo.
“Ito ang eastern expansion corridor.”
Tumango si Tala.
“Iyan ang pinakamalaking rutang inaasahan nating makuha.”
“Hindi pa sa Amihan ang ruta.”
“Dalawang taon nating nilakad ang approvals niyan.”
“Dalawang taon kong inayos ang deployment model na ayaw mong pondohan dahil maliit daw ang kita sa community stops.”
“Gagamitin nila ang system mo?”
“Kapag tinanggap ko ang alok.”
Napaatras si Enzo sa mesa.
Doon lamang nito naunawaan ang kabuuan.
Hindi umaalis si Tala para magtago. Hindi niya ibebenta ang shares para mabuhay sa perang ibibigay ng Amihan.
Magtatayo siya ng kakumpitensya—hindi para gantihan si Enzo, kundi para gawin ang planong matagal nitong itinuring na masyadong maliit para sa ambisyon nito.
“Kapag pinirmahan ko ito,” mabagal na sabi ni Enzo, “mapupunta sa cooperative ang expansion.”
“Kung piliin sila ng awtoridad.”
“Kasama ka. Kasama ang system. Alam nating sila ang pipiliin.”
“Hindi ko kontrolado ang desisyon.”
“Pero alam mong mas malakas ang proposal nila kapag ikaw ang namuno.”
“Oo.”
Napahawak si Enzo sa gilid ng laptop.
“At kung hindi ako pumirma?”
“Mananatili sa akin ang shares. Mananatiling limitado ang lisensiya ninyo sa kasalukuyang operations. Walang legal na activation ang bagong ruta gamit ang core system.”
“Maiipit ang Amihan.”
“Hindi ko ginusto iyon. Kaya may anim na buwan kayo.”
Tumingin si Enzo sa wedding folder, sa dalawang tasa, saka sa kasunduang naghihintay ng pirma nito.
Sa unang pagkakataon, wala na itong alok na kasal para ipalit sa karapatan ni Tala.
Wala na rin itong pangakong aayusin ang lahat pagkatapos.
Dalawa na lamang ang pagpipilian nito.
Pirmahan ang paglaya ni Tala at isuko ang pinakamalaking ambisyon ng Amihan.
O tumanggi—at mawalan ng karapatang gamitin ang sistemang walong taon nitong ipinakilalang sariling pundasyon.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)