BAHAGI 4: ANG PAGBAGSAK AT ANG PAGPILI

Kinabukasan, sa opisina ng university IT department, tahimik ang lahat.

Nasa isang maliit na silid sina Lia, Caleb, at ilang staff.

Sa screen, nakabukas ang logs.

“Two devices… same account… alternating login every few minutes,” paliwanag ng IT staff.

Napatingin si Lia sa screen.

Ang bawat message na inakala niyang galing sa isang tao…

ay pinagpapalit-palit pala.

Isang pattern ng kontrol.

Isang laro ng identity.

Tahimik si Caleb sa tabi niya.

“Lia,” mahinang sabi niya, “I’m sorry… umabot sa ganito.”

Ngunit hindi agad sumagot si Lia.

Sa isip niya, bumalik ang lahat ng alaala.

Ang mga gabing umiiyak siya.

Ang mga salitang nagpakalma sa kanya.

Ang mga pangarap na inasahan niya.

“Hindi ko na alam kung alin ang totoo,” mahina niyang sabi.

Biglang bumukas ang pinto.

Si Maya.

Kalmado pa rin.

“Ang daming drama,” sabi niya habang pumapasok.

“Pero alam niyo ba kung ano ang nakakatawa?”

Lumingon si Lia.

“Sa loob ng isang taon… mas minahal mo ang taong nasa chat kaysa sa taong nasa harap mo ngayon.”

Nanigas ang paligid.

“Hindi,” mabilis na sagot ni Caleb. “Manipulation ’yan.”

Ngumiti si Maya.

“Manipulation? O katotohanan?”

Lumapit siya kay Lia.

“Lia, tanungin mo sarili mo.”

“Kapag hindi ka minahal online… minahal ka ba talaga?”

Parang tumigil ang mundo.

Napayuko si Lia.

Tahimik.

Mahaba.

Masakit.

At sa gitna ng katahimikang iyon, unti-unting na-realize ni Lia—

hindi siya umiiyak dahil sa isang tao.

Kundi dahil sa ideya ng isang taong inakala niyang totoo.

Huminga siya nang malalim.

At sa unang pagkakataon, tumingin siya nang diretso kay Maya.

“Enough.”

Tahimik.

“Hindi ko na gustong malito.”

Lumingon siya kay Caleb.

“At kung ikaw ang totoo…”

Pagkatapos ay sa Maya.

“…at kung may parte ka sa lahat ng ito…”

Huminto siya.

“Hindi ko na gustong bumalik sa kung saan ako nilalaro lang.”

Napahinto si Maya.

Sa unang pagkakataon, nawala ang ngiti niya.

Dahan-dahang tumayo si Caleb.

“Lia… anong ibig mong sabihin?”

Humakbang si Lia paatras.

“Gusto ko ng totoo.”

“Hindi chat. Hindi laro. Hindi identity na pinagpalit-palit.”

Kinuha niya ang phone niya.

At sa harap nila, isa-isa niyang dinelete ang buong chat history.

Tahimik.

Isa-isa.

Hanggang sa mawala lahat.

Napatingin si Caleb.

“Lia…”

Ngunit hindi siya huminto.

“Hindi ko alam kung sino ang minahal ko sa loob ng isang taon,” sabi niya.

“Pero ngayon… pipili ako ng sarili ko.”

Tahimik ang silid.

Si Maya ay nakatayo lang, hindi gumagalaw.

Si Caleb ay hindi alam ang sasabihin.

At si Lia…

sa unang pagkakataon sa mahabang panahon…

ay hindi na umiiyak.

WAKAS (HAPPY ENDING)

Isang buwan ang lumipas.

Tahimik ang campus.

Hindi na pinag-uusapan ang “Caleb case.”

Si Caleb ay bumalik sa normal na buhay niya—mas maingat, mas totoo, mas tahimik.

Si Maya… ay lumipat ng dorm.

Walang mahabang paliwanag. Walang drama.

Si Lia naman…

nagsimulang muli.

Hindi bilang “girl na naloko.”

Hindi bilang “girl na may complicated love story.”

Kundi bilang isang taong natutong pumili ng sarili niya.

Isang araw, habang naglalakad siya sa campus, may nag-abot ng kape sa kanya.

“Hi.”

Si Caleb—totoo.

Hindi chat. Hindi screen. Hindi algorithm ng salita.

Tiningnan siya ni Lia.

Mahabang katahimikan.

“Hindi ko alam kung pwede pa,” sabi niya.

Ngumiti si Caleb.

“Okay lang. Hindi naman tayo nagmamadali ngayon.”

Tahimik sila na naglakad magkatabi.

Hindi perpekto.

Hindi mabilis.

Pero totoo.

At sa unang pagkakataon…

hindi na kailangang magtago sa likod ng chat para maramdaman ang pagmamahal.