Akala Nila Mabubura Nila Ang Lahat Ng Ebidensiya Sa Isang Pindot, Pero Isang Mali Lang Ang Ginawa Nila, At Doon Nagsimulang Gumuho Ang Buong Operasyong Ilang Taon Nilang Itinago
BAHAGI 4 – Akala Nila Mabubura Nila Ang Lahat Ng Ebidensiya Sa Isang Pindot, Pero Isang Mali Lang Ang Ginawa Nila, At Doon Nagsimulang Gumuho Ang Buong Operasyong Ilang Taon Nilang Itinago
Tumunog ang emergency alarm sa buong opisina.
Sunod-sunod na nagdilim ang monitor.
Isa-isang namatay ang ilaw ng mga server.
Ngunit hindi natinag si Agent Miguel.
— Huwag ninyong patayin ang main power!
— Ihiwalay ninyo agad ang lahat ng storage device!
Mabilis na kumilos ang digital forensic team.
Imbes na habulin ang hacker sa screen, inalis nila ang bawat hard drive at isinilid sa anti-static evidence bags.
Ilang segundo pa ang lumipas.
Tuluyan nang namatay ang buong sistema.
Tahimik ang silid.
Pero ngumiti ang IT specialist.
— Sir…
Napalingon kaming lahat.
— Hindi nila nabura ang gusto nilang burahin.
Napakunot-noo si Agent Miguel.
— Bakit?
— Dahil habang sinusubukan nilang i-delete ang database, awtomatikong nag-backup ang forensic capture software.
Ipinakita niya ang laptop.
Unti-unting lumabas ang progress bar.
Recovery Complete – 87%
Napahinga kaming lahat nang maluwag.
Akala ng sindikato, naunahan nila kami.
Hindi nila alam na mas mabilis ang forensic team.
Kinabukasan ng umaga, halos hindi ako nakatulog.
Hindi dahil sa takot.
Kundi dahil sa dami ng tanong.
Sino ang nasa likod nito?
Bakit ako?
At bakit napakadali nilang makakuha ng lahat ng personal kong impormasyon?
Bandang alas-nuwebe ng umaga, ipinatawag kami ni Agent Miguel.
Pagpasok namin sa conference room, nakasabit na sa malaking monitor ang isang organizational chart.
Hindi lang pala ito simpleng identity theft.
Isa pala itong organisadong operasyon.
Sa pinakailalim ay mga fixer.
Sila ang naghahanap ng lumang employment records.
Sa gitna ay mga dokumentador.
Sila ang gumagawa ng pekeng kontrata, digital signatures at corporate guarantees.
Sa itaas ay mga middleman.
Sila ang nagdadala ng mga papeles sa iba’t ibang financial institutions.
At pinakatuktok…
May isa pang pangalan.
Hindi pa inilalabas.
Dahil wala pang sapat na ebidensiya.
Tahimik na nagsalita si Agent Miguel.
— May isang tao lang ang may access sa buong network.
— Siya ang nagbibigay ng utos.
— At siya rin ang kumikita sa bawat loan.
Nagtanong ako.
— May lead na ba kayo?
Tumango siya.
— Meron.
— Pero kailangan muna nating tiyakin.
Kasabay noon ay pumasok ang isang forensic accountant.
May dala siyang makapal na report.
— Sir…
— Natunton na po namin ang daloy ng pera.
Ipinakita niya ang flowchart.
Ang perang inuutang ng iba’t ibang kumpanya ay hindi direktang napupunta sa iisang account.
Hinahati ito.
Palilipat-lipat.
Hanggang sa maging mahirap sundan.
Pero may isang bagay na hindi nila naitago.
Tuwing matatapos ang bawat transaksyon…
May eksaktong dalawang porsiyento ang napupunta sa iisang consulting firm.
North Axis Consultancy Inc.
Napaisip ako.
Hindi ko kilala ang kumpanyang iyon.
Pero si Marissa ay tila may naalala.
— Daniel…
— Hindi ba iyan ang consultancy na madalas kunin ng malalaking bangko para sa compliance audit?
Napalingon si Agent Miguel.
— Tama.
Tahimik ang lahat.
Kung totoo iyon…
Ibig sabihin…
May taong ginagamit ang sarili niyang posisyon upang takpan ang krimen.
Habang nagpapatuloy ang imbestigasyon, mas marami pang biktima ang lumutang.
May retiradong principal.
May OFW sa Dubai.
May pediatrician sa Cebu.
May maliit na negosyante sa Iloilo.
Lahat sila ay may iisang kuwento.
Hindi nila alam na ginagamit na pala ang pangalan nila.
May ilan na halos mawalan ng bahay.
May nawalan ng negosyo.
May hindi naaprubahan ang visa.
At lahat sila…
Nakapag-apply noon sa iisang staffing agency.
Silverline.
Lalong tumibay ang kaso.
Ngunit alam naming kulang pa.
Kailangan naming mahuli ang utak.
Bandang alas-singko ng hapon, biglang tumunog ang cellphone ni Marissa.
Hindi nakarehistro ang numero.
Hindi niya sinagot.
Makaraan ang ilang segundo, may pumasok na mensahe.
“Sabihin mo sa asawa mo na umatras na. Hindi lahat ng laban kailangang ipanalo.”
Nagkatinginan kami.
Hindi pa lumilipas ang isang minuto.
May isa na namang mensahe.
Kasama ang litrato.
Nanlamig ang dugo ko.
Litrato iyon ng anak naming si Ella.
Nasa playground ng paaralan.
Malayo ang kuha.
Pero malinaw.
May petsa.
May oras.
Ngayong araw lang.
Biglang tumayo si Agent Miguel.
— Escort team!
— Puntahan agad ang paaralan!
Hindi na kami pinayagang lumabas nang kami lang.
Sa kabutihang-palad, ligtas si Ella.
Kinuha siya ng security team bago pa may mangyari.
Pagkauwi niya, mahigpit siyang yumakap sa akin.
— Daddy…
— Bakit may mga pulis?
Hindi ko alam ang isasagot.
Ngumiti lang ako.
— May inaayos lang sila, anak.
Pagpasok niya sa kuwarto, napaupo ako.
Ngayon lang ako tunay na natakot.
Hindi na lang pala ako ang target.
Pati pamilya ko.
Tahimik na lumapit si Marissa.
Hinawakan niya ang kamay ko.
— Daniel.
— Mas lalo tayong hindi puwedeng umatras.
Tumango ako.
Tama siya.
Kapag umatras kami ngayon…
Maghahanap lang sila ng panibagong biktima.
Kinabukasan, maaga kaming bumalik sa NBI.
Pagpasok pa lang namin, nakangiti na si Agent Miguel.
Ibang-iba ang ekspresyon niya.
May kumpiyansa.
May pananabik.
— May magandang balita.
Napangiti rin kami ni Marissa.
— Ano iyon?
Iniabot niya sa amin ang isang folder.
— Kagabi…
— May isang tao ang kusang sumuko.
Nagulat kami.
— Sino?
— Dating empleyado ng Silverline.
— Isa siya sa mga gumagawa ng pekeng records.
Napaupo ako.
Ito na ba ang hinihintay naming break?
Ngunit hindi pa tapos si Agent Miguel.
— Hindi lang iyan.
Binuksan niya ang folder.
May larawan ng isang babae.
Mga limampung taong gulang.
Maayos ang bihis.
Nakangiti sa corporate event.
Hindi ko siya kilala.
Ngunit ang sumunod na sinabi ni Agent Miguel ang nagpayanig sa buong silid.
— Siya ang Chief Compliance Consultant ng North Axis.
— At ayon sa unang salaysay ng witness…
Siya rin ang totoong nag-uutos kung sino ang gagamitin nilang pangalan.
Tahimik ang buong conference room.
Unti-unti kong hinawakan ang litrato.
Sa ibabang bahagi nito ay may isang pangalan.
Victoria Salazar.
At sa mismong sandaling iyon…
Biglang bumukas ang pinto.
Humahangos ang isang batang ahente.
— Sir!
— Kailangan ninyong makita ito ngayon din!
— May bagong impormasyon mula sa witness!
Huminto siya sandali bago nagsalita.
— Hindi raw aksidenteng napili si Daniel Reyes…
— May taong partikular na nag-utos na siya mismo ang gawing pangunahing “pangalan” ng operasyon.
Nanlamig ang buong katawan ko.
Kung ganoon…
Hindi lang ako napagdiskitahan.
May taong sadyang pumili sa akin.
(Itutuloy sa Bahagi 5 – Katapusan.)