Akala Nila Matatakot Kami sa Pananakot, Pero Sa Isang Desisyon Naming Mag-asawa, Unti-Unting Lumabas ang Katotohanan at Nagsimulang Harapin ng Anak Namin ang Tunay na Bunga ng Lahat ng Ginawa Niya
BAHAGI 4 – Akala Nila Matatakot Kami sa Pananakot, Pero Sa Isang Desisyon Naming Mag-asawa, Unti-Unting Lumabas ang Katotohanan at Nagsimulang Harapin ng Anak Namin ang Tunay na Bunga ng Lahat ng Ginawa Niya
Nanlamig ang kamay kong may hawak ng cellphone.
Hindi ako agad nagsalita.
Sa kabilang linya, tahimik lang ang lalaki, tila hinihintay akong mataranta.
Maya-maya ay muli siyang nagsalita.
— Huwag na kayong magpanggap na walang alam. Kung ayaw ninyong maging usap-usapan ang anak ninyo, ihanda ninyo ang pera.
Pinatay ko ang tawag.
Nagulat si Joel.
— Sino iyon?
Iniabot ko sa kanya ang cellphone.
Tahimik niyang binasa ang text na kasunod ng tawag.
May litrato ng grocery.
May litrato ni Nathan sa labas ng paaralan.
May litrato pa ng pekeng online page na ginawa nito.
Malinaw na may taong sinusubaybayan kami.
Akala ko matatakot si Joel.
Pero kabaligtaran ang nangyari.
Huminga siya nang malalim saka tumingin sa akin.
— Hindi tayo magbabayad.
— Pero…
— Kung magbibigay tayo ngayon, babalik lang sila.
Tumango ako.
Alam kong tama siya.
Kinabukasan, maaga kaming nagtungo sa himpilan ng pulis.
Isinalaysay namin ang buong pangyayari.
Mula sa maling order.
Hanggang sa pekeng online page.
Pati ang mga tawag na humihingi ng pera.
Tahimik na nakikinig ang imbestigador.
Pagkatapos ay sinabi niya ang hindi namin inaasahan.
— Hindi kayo ang unang biktima.
May dalawa pang maliliit na negosyo ang nakatanggap ng ganitong pananakot nitong nakaraang buwan.
Parehong may menor de edad na sangkot sa maliit na pagkakamali.
Parehong tinakot pagkatapos.
Ibig sabihin…
May grupong naghahanap ng mga pamilyang nasa alanganing sitwasyon.
At ginagamit ang takot ng mga magulang para mangikil.
Habang nakikipag-usap kami sa pulis, tahimik lang si Nathan.
Hindi siya makatingin sa amin.
Marahil ngayon lang niya napagtanto na ang ginawa niyang “laro” ay puwedeng samantalahin ng masasamang tao.
Pag-uwi namin, umupo kaming tatlo sa sala.
Walang sumisigaw.
Walang umiiyak.
Ako ang unang nagsalita.
— Nathan.
Tumingin siya sa akin.
— Hindi ka namin ipapahiya.
Hindi ka rin namin itataboy.
Pero hindi na rin namin itatago ang mga ginawa mo.
Nagulat siya.
— Anong ibig sabihin?
Inilapag ni Joel ang isang notebook sa mesa.
Punô iyon ng listahan.
Magkano ang nabawas sa negosyo.
Magkano ang kinita.
Magkano pa ang kailangang bayaran sa supplier.
Isa-isang itinuro ni Joel ang mga numero.
— Hindi mo kailangang bayaran ito ngayon.
Hindi mo rin kaya.
Pero gusto naming makita mo kung gaano kahirap ayusin ang isang maling desisyon.
Tahimik na nakatingin si Nathan sa bawat pahina.
Ngayon lang yata niya nakita ang perang hindi bilang numero sa cellphone…
Kundi bilang bunga ng maraming araw ng pagod.
Kinabukasan ng Sabado, isinama namin siya sa grocery.
Hindi para magbuhat ng mabibigat na kahon.
Kundi para tumulong sa pag-aayos ng estante.
Paglilinis.
Pagbibilang ng paninda.
Noong una, padabog niyang ginagawa ang lahat.
Minsan ay sadyang mabagal.
Minsan ay uupo na lang sa isang sulok.
Hindi namin siya pinagalitan.
Kapag tumigil siya…
Humihinto rin ang trabaho.
Kapag hindi natapos ang pag-aayos…
Mas matagal kaming nagsasara ng tindahan.
Unti-unti niyang nakitang pati kami ay napapagod.
Lumipas ang ilang araw.
May isang matandang suki ang pumasok.
Ngumiti ito kay Nathan.
— Iho, ikaw ba ang tumutulong ngayon?
Hindi sumagot si Nathan.
Inabot ng matanda ang isang bote ng tubig.
— Salamat ha. Mas maayos na ulit ang estante ninyo.
Maliit na bagay lang iyon.
Pero napansin kong bahagyang ngumiti ang anak ko.
Kinagabihan, habang nagsasara kami ng tindahan, lumapit siya kay Joel.
Mahina ang boses.
— Papa…
Mabigat ba talaga ang mga kahon?
Ngumiti si Joel.
Hindi siya nanumbat.
Hindi rin nagsabing “sinabi ko sa iyo.”
Tahimik lang niyang iniabot ang isang maliit na karton.
— Subukan mo.
Binuhat iyon ni Nathan.
Hindi man kalakihan ang kahon, nahirapan pa rin siya.
Pagkababa niya, tahimik siyang naupo.
Hindi na siya nagsalita buong biyahe pauwi.
Akala ko iyon na ang simula ng pagbabago.
Pero kinabukasan…
Tinawagan kami ng adviser niya.
May insidenteng nangyari sa paaralan.
Hindi na naman dahil sa pakikipag-away.
Kundi dahil kusa raw tumayo si Nathan sa harap ng klase.
At sa unang pagkakataon…
Inamin niya sa guro at sa mga kaklase ang lahat ng ginawa niya.
Ngunit matapos ang pag-amin na iyon…
May isang kaklaseng tumayo at nagsabing siya rin ay naloko noon ng pekeng online page na ginawa ni Nathan.
Kasabay nito, ipinatawag kaming muli sa paaralan.
Alam kong ito na ang pinakamahirap na araw para sa aming pamilya.
Dahil sa pagkakataong ito…
Hindi na lang kami ang kailangang humarap sa katotohanan.
Kailangan na ring humingi ng tawad ng anak namin sa mismong mga taong nasaktan niya.
(Itutuloy sa BAHAGI 5 ….)