Akala Ko Hanggang Sa Grocery Lang Ang Pinsalang Ginawa Niya, Pero Nang Isa-isang Lumabas ang Mga Biktima ng Mga Kasinungalingan Niya, Doon Ko Naramdaman ang Pinakamasakit na Pagkabigo Bilang Isang Ina
BAHAGI 3 – Akala Ko Hanggang Sa Grocery Lang Ang Pinsalang Ginawa Niya, Pero Nang Isa-isang Lumabas ang Mga Biktima ng Mga Kasinungalingan Niya, Doon Ko Naramdaman ang Pinakamasakit na Pagkabigo Bilang Isang Ina
Nagkatinginan kaming mag-asawa.
Hindi namin kilala ang dalawang lalaking nakatayo sa harap ng grocery.
Pareho silang nasa trenta anyos.
Isa ay may suot na uniporme ng courier.
Ang isa naman ay tila empleyado ng isang convenience store.
Mahigpit nilang hawak ang ilang lata ng energy drink.
Lumapit ako.
— Ano po ang nangyari?
Inilabas ng courier ang cellphone niya.
— Ma’am, pasensya na po kung naparito kami. Pero may batang gumagamit ng pangalan ng grocery ninyo para magbenta online.
Parang may malamig na tubig na ibinuhos sa ulo ko.
— Anong ibig ninyong sabihin?
Ipinakita niya ang isang social media page.
Parehong logo ng grocery namin.
Parehong pangalan.
Parehong litrato ng tindahan.
Pero hindi kami ang gumawa nito.
May post doon.
“Flash Sale! Imported Energy Drink. Pinakamurang presyo sa buong Quezon City.”
Libo-libong piso ang naipon na reservation.
May mga taong nagpadala na ng down payment.
At ang contact person…
Nathan Santos.
Hindi ako makahinga.
Hindi lang pala ang malaking order ang ginawa niya.
Habang abala kaming mag-asawang naghahanap ng paraan para maibenta ang mga inumin, lihim pala siyang gumagawa ng sariling online page.
Akala niya laro lang.
Akala niya masaya lang ang mangloko.
Tinawag ko siya.
— Nathan!
Dahan-dahan siyang bumaba mula sa hagdan.
Pagkakita niya sa dalawang lalaki, hindi man lang nagulat.
Parang inaasahan na niyang darating ang araw na ito.
— Anak…
Ikaw ba ang gumawa nitong page?
Tahimik siyang tumingin sa akin.
Pagkaraan ng ilang segundo, tumango.
— Oo.
Natahimik ang buong tindahan.
Si Joel ay napahawak sa noo.
Hindi siya sumigaw.
Mas nakakatakot ang katahimikan niya.
Isa sa mga lalaki ang nagsalita.
— Ma’am, mabuti na lang at napansin naming hindi tugma ang account na pinapasahan ng bayad. Kaya hinanap namin ang totoong grocery.
Napabuntong-hininga ako.
Kung hindi…
Mas marami pa sanang naloko.
Humarap ako kay Nathan.
— Bakit mo ginawa?
Simple lang ang sagot niya.
— Para may pambili ako ng console.
Pakiramdam ko ay may kung anong nabasag sa loob ko.
Hindi dahil sa perang nawala.
Kundi dahil ngayon ko lang narinig na kaya na niyang manloko ng ibang tao para lang makuha ang gusto niya.
Pinauwi muna namin ang dalawang lalaki matapos naming ibalik ang perang naipadala nila.
Paulit-ulit akong humingi ng tawad.
Pagkaalis nila, umupo kaming tatlo sa loob ng grocery.
Mahabang katahimikan.
Pagkatapos ay nagsalita si Joel.
Mahina lang.
Pero bawat salita ay mabigat.
— Nathan…
Alam mo ba kung ano ang ibig sabihin ng panloloko?
Kibit-balikat lang ang bata.
— Wala namang nawalan.
Naibalik naman ang pera.
Hindi na napigilan ni Joel ang mapapikit.
Kitang-kita kong pinipigil niyang magalit.
— Hindi pera ang pinag-uusapan.
Tiwala.
Kapag nawala ang tiwala ng tao sa atin…
Mahirap na iyong ibalik.
Ngunit tila hindi pa rin iyon pumapasok sa isip ni Nathan.
Tumayo siya.
— Lagi na lang akong mali.
Kayo naman ang dahilan kung bakit ako nagkaganyan.
Kung ibinigay ninyo ang gusto ko noon pa…
Hindi sana nangyari ito.
At muli siyang umakyat.
Malakas na isinara ang pinto.
Kinagabihan, hindi ako makatulog.
Paulit-ulit kong tinatanong ang sarili ko.
Saan kami nagkamali?
Naalala ko noong limang taong gulang pa lang siya.
Kapag umiiyak siya sa mall, agad naming binibili ang gusto niya.
Kapag may reklamo ang guro, kami pa ang unang nagtatanggol sa kanya.
Kapag may nasira siyang gamit ng ibang bata, kami ang nagbabayad habang sinasabing “bata pa kasi.”
Unti-unti…
Kami pala mismo ang nagturo sa kanya na walang tunay na kapalit ang bawat pagkakamali.
Kinabukasan, kinausap namin ang guidance counselor ng paaralan.
Mahaba ang naging usapan.
Paglabas namin ng opisina, iisa ang desisyon naming mag-asawa.
Hindi na kami magbibigay ng baon na walang paliwanag.
Hindi na kami bibili ng anumang luho.
Hindi na rin namin siya ililigtas sa bawat problemang siya mismo ang gumawa.
Simula ngayon…
Kailangan niyang paghirapan ang bawat pribilehiyong gusto niyang makuha.
Pag-uwi namin, inabutan namin siyang nakaupo sa sala.
Walang tablet.
Walang cellphone.
Tahimik lang.
Inilapag ni Joel ang isang maliit na notebook sa mesa.
— Ano ito?
tanong ni Nathan.
— Simula bukas, tutulungan mo kami sa grocery pagkatapos ng klase.
Hindi bilang parusa.
Kundi para maintindihan mo kung gaano kahirap kumita ng pera.
Napakunot-noo siya.
— Hindi ako empleyado.
Umiling si Joel.
— Hindi.
Anak ka namin.
At responsibilidad naming turuan kang maging mabuting tao.
Hindi siya sumagot.
Akala namin tatanggi na naman siya.
Pero pagkaraan ng ilang segundo, tumayo siya at pumasok sa kuwarto.
Nang gabing iyon, tahimik ang buong bahay.
Ngunit kinaumagahan…
Pagbukas ko ng pinto ng grocery…
Bigla akong natigilan.
Halos kalahati ng mga kahon ng energy drink ay wala na.
Hindi sila ninakaw.
May iniwang sulat sa ibabaw ng counter.
At ang nakasulat doon ang tuluyang nagpayanig sa dibdib naming mag-asawa.
“Kung ayaw ninyong mapahiya lalo, ihanda ninyo ang dalawang daang libong piso. Alam namin kung sino ang gumawa ng pekeng online page… at alam din naming menor de edad ang anak ninyo.”
Kasabay noon ay tumunog ang cellphone ko.
Unknown number.
Nang sagutin ko ang tawag, isang malamig na boses ang nagsalita.
— Mrs. Santos… gusto ba ninyong makarating sa pulis ang lahat ng ginawa ng anak ninyo… o gusto ninyong pag-usapan muna natin ito?
(Itutuloy sa BAHAGI 4 ….)