Akala Nila Tahimik Akong Susunod sa Kanilang Plano, Isa-Isa Kong Binuksan ang Mga Lihim na Pitong Taon Nilang Maingat na Itinago Mula sa Akin
BAHAGI 3 — Habang Akala Nila Tahimik Akong Susunod sa Kanilang Plano, Isa-Isa Kong Binuksan ang Mga Lihim na Pitong Taon Nilang Maingat na Itinago Mula sa Akin
Kinabukasan, nagising ako na parang ordinaryong araw lang.
Maagang umalis si Gabriel para sa isang board meeting.
Bago siya sumakay sa sasakyan, hinalikan pa niya ako sa noo.
— Huwag kang magpagod ngayon. Isama mo na lang ang mga bata sa garden mamaya.
Ngumiti ako.
— Sige.
Nang makaalis ang convoy niya, saka ako huminga nang malalim.
Hindi ako dumiretso sa kusina.
Hindi rin ako umakyat sa kwarto.
Tinawagan ko agad si Isabel.
— Nasaan ka?
— Sa opisina.
— Maaari ba kitang makita ngayon?
Tahimik siya sandali.
— Base sa boses mo, seryoso ito.
— Oo.
— Isang oras. Hihintayin kita.
Hindi ko isinama ang mga bata.
Nagpaalam akong pupunta sa spa.
Normal na iyon para sa mga tao sa bahay kaya walang nagduda.
Ngunit imbes na spa, dumiretso ako sa opisina ni Isabel sa Makati.
Pagpasok ko pa lang, niyakap niya ako.
— Althea… anong nangyari?
Hindi ko napigilang maluha.
Hindi dahil mahina ako.
Kundi dahil iyon ang unang pagkakataon sa loob ng pitong taon na naramdaman kong may taong makikinig sa akin nang walang kapalit.
Tahimik kong ikinuwento ang lahat.
Ang narinig kong usapan.
Ang pangalang Angela.
Ang transplant.
Ang plano nilang hiwalayan ako pagkatapos.
Hindi nagsalita si Isabel habang nakikinig.
Isa-isa lang siyang nagsusulat.
Pagkatapos ng halos isang oras, isinara niya ang notebook.
— Una, huwag kang gagawa ng anumang padalos-dalos.
Tumango ako.
— Pangalawa, kailangan nating malaman ang buong katotohanan bago ka kumilos.
— Paano?
— Kung may tinatago silang bata, may rekord iyon. Kung may ospital, may dokumento. Kung may pondong inilalabas ang kumpanya o foundation, may bakas iyon.
Napaisip ako.
— Akala ko wala na akong alam sa negosyo nila.
Ngumiti si Isabel.
— Hindi mo kailangang maging accountant para makita ang katotohanan.
Inabot niya ang isang maliit na recorder.
— Simula ngayon, itala mo ang lahat.
Lahat ng pag-uusap.
Lahat ng dokumentong makikita mo.
At huwag mong ipapaalam kahit kanino.
Pagbalik ko sa bahay, sinalubong ako ng head housekeeper.
— Ma’am, may package po para sa inyo.
Hindi ko ito inorder.
Wala ring pangalan ng sender.
Pagbukas ko, isang photo album ang laman.
Lumang-luma na ito.
Kasama ang isang sobre.
Isa lang ang nakasulat.
“Karapatan mong malaman ang totoo.”
Nanlamig ang mga kamay ko.
Binuksan ko ang album.
Unang litrato pa lang…
Huminto na ang tibok ng puso ko.
Naroon si Gabriel.
Mas bata.
Nakangiti.
Katabi ang isang babaeng hindi ko kilala.
Magkahawak sila ng kamay.
Sa sumunod na larawan…
Pareho silang may suot na engagement ring.
At sa huling larawan…
May hawak silang bagong silang na sanggol.
Sa likod ng larawan, may sulat-kamay.
“Our little Angela. Finally complete.”
Napaupo ako sa sofa.
Hindi ito simpleng relasyon.
Hindi rin ito panandaliang pagtataksil.
Pamilya sila.
Matagal na.
Bago pa niya ako nakilala.
Maya-maya ay nahulog mula sa loob ng album ang isang resibo.
Resibo ng private hospital sa Singapore.
Limang taon na ang nakalipas.
May nakasulat na pangalan.
Angela Castillo.
Guardian:
Gabriel Castillo.
Hindi na ako makahinga.
Kung limang taon na ang nakalipas ang dokumentong ito…
Ibig sabihin, habang ipinagbubuntis ko si Luna…
May iba na pala siyang anak na inaalagaan sa ibang bansa.
Masakit iyon.
Ngunit mas masakit ang sumunod kong napansin.
Pareho ng birthday month sina Luna at Angela.
Ilang linggo lang ang pagitan.
Tahimik akong napaluha.
Hindi lang pala ako niloko.
Dalawang pamilya ang sabay niyang binuo.
Kinagabihan, bumalik si Gabriel.
Masaya ang mukha niya.
May dala pa siyang cake para sa mga bata.
Habang naglalaro sina Luna at Noah, lumapit siya sa akin.
— May gusto akong sabihin.
Ngumiti ako.
— Ano iyon?
— Sa susunod na buwan, kailangan nating lumipad sa Singapore.
Napakabagal ng tibok ng puso ko.
— Bakit?
— General check-up lang ni Noah.
General check-up.
Iyon ang gusto niyang ipaniwala.
Naalala ko ang resibong hawak ko kanina.
Ngumiti ako.
— Sige.
Hindi niya alam na alam ko na ang tunay na dahilan.
Kinabukasan, lihim na ipinadala ni Isabel ang unang resulta ng kanyang imbestigasyon.
Maikli lang ang mensahe.
“Nahanap na namin si Angela.”
Kasunod noon ay isang litrato.
Isang sampung taong gulang na batang babae.
Maputla.
Mahina ang katawan.
Ngunit ang lalong nagpayanig sa akin…
Hindi ang mukha ng bata.
Kundi ang babaeng nakayakap sa kanya.
Siya ang babaeng nasa lumang album.
At ayon sa report ni Isabel…
Hindi ito simpleng dating kasintahan ni Gabriel.
Siya ang legal na asawa nito sa ilalim ng isang kasunduang ginawa sa ibang bansa maraming taon na ang nakalipas—isang detalye na kailangang mapatunayan pa sa pamamagitan ng opisyal na mga rekord.
Kasabay ng litrato ay may isa pang mensahe mula kay Isabel.
“Althea, may mas malaki pa tayong natuklasan. Hindi lang ikaw ang nilinlang. Mukhang may mga dokumentong sadyang itinago upang pagtakpan ang buong katotohanan. Kailangan kitang makita agad bukas.”
Mahigpit kong hinawakan ang cellphone.
Sa pagkakataong iyon, alam kong ang laban na akala ko ay tungkol lamang sa pagtataksil…
Ay mas malalim pa pala kaysa sa inaakala ko.
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)