Habang Nasa Loob Ako Ng Bangko Kasama Ang Mga Imbestigador, May Isa Na Namang Kontratang Lumabas Sa Pangalan Ko, At Doon Namin Nalamang Hindi Lang Isa Ang Nasa Loob Ng Sindikato
BAHAGI 2 – Habang Nasa Loob Ako Ng Bangko Kasama Ang Mga Imbestigador, May Isa Na Namang Kontratang Lumabas Sa Pangalan Ko, At Doon Namin Nalamang Hindi Lang Isa Ang Nasa Loob Ng Sindikato
Tahimik ang buong conference room.
Lahat ng mata ay nakatutok sa monitor.
Sa kanang sulok ng screen, malinaw na nakalagay ang oras.
2:46 PM.
Eksaktong limang minuto matapos akong papasukin sa pribadong opisina.
Ibig sabihin…
Habang kinukuwestiyon ako ng bangko at ng NBI, may taong kumpiyansang gumagamit pa rin ng pangalan ko.
Napahigpit ang pagkakahawak ng NBI agent na si Miguel Santos sa mesa.
— Huwag ninyong gagalawin ang system.
— Walang magla-log out.
— Walang magde-delete ng kahit anong record.
Agad namang tumango ang branch manager.
Nagmadali siyang tawagin ang IT department ng head office.
Samantala, inilapit ni Agent Miguel ang monitor sa akin.
— Mr. Reyes, tingnan ninyo itong application.
Mabagal kong binasa ang bawat detalye.
Borrower.
Hindi ko kilala.
Kumpanya.
Hindi ko pa kailanman narinig.
Project location.
Davao.
Loan amount.
₱38,500,000.
Guarantee.
Daniel Alejandro Reyes.
Napalunok ako.
Hindi lang pala ako ginagamit sa lumang mga kontrata.
May mga bago pa.
At tuloy-tuloy pa.
Parang may taong sigurado na hindi ko sila mahuhuli.
Biglang nagsalita ang IT officer sa video call.
— Sir…
— Ang application ay hindi ginawa sa branch na ito.
— Online po ito ipinasa.
— Gamit ang corporate portal.
Napakunot-noo si Agent Miguel.
— Maaari ba nating makita ang IP address?
Tahimik ang IT officer.
Makalipas ang ilang segundo, seryoso ang mukha niyang muling humarap sa camera.
— Sir…
— Dumaan po ito sa private network.
— Pero may isang detalye.
— Hindi nila natanggal ang metadata ng unang upload.
Lahat kami ay natahimik.
— Ano ang nakita ninyo?
Nag-type ang IT officer.
Pagkatapos ay lumabas ang isang pangalan sa screen.
Silverline Business Solutions.
Napakunot ang noo ko.
Parang pamilyar.
Saan ko ba narinig iyon?
Maya-maya, biglang nagsalita si Marissa.
Kanina pa siya tahimik sa isang sulok habang nagsusulat ng timeline.
— Daniel…
Napatingin ako.
— Hindi ba iyan ang staffing agency na nag-asikaso sa unang trabaho mo pagkatapos mong umalis sa Cebu?
Para akong binuhusan ng malamig na tubig.
Oo nga.
Silverline.
Sila ang nagproseso ng employment papers ko anim na taon na ang nakalipas.
Sila rin ang humawak ng photocopy ng passport ko.
TIN.
SSS.
PhilHealth.
Driver’s license.
Pati specimen signature.
Lahat.
Napahawak ako sa noo.
— Diyos ko…
Hindi ko man lang naisip iyon.
Tahimik na nagsalita si Agent Miguel.
— Mukhang doon tayo magsisimula.
Ngunit bago pa kami makapagplano, biglang tumunog ang cellphone ko.
Isang hindi kilalang numero.
Tinignan ko si Agent Miguel.
Bahagya siyang tumango.
— Speaker.
Pinindot ko ang answer.
Isang malamig na boses ng lalaki ang narinig.
— Mr. Reyes.
— Mahirap bang maging sikat?
Hindi ako nagsalita.
Siya ang nagpatuloy.
— Lahat ng bangko pinag-uusapan ka na.
— Pati opisina mo.
— Nakakahiya, hindi ba?
Mahigpit kong kinuyom ang kamao.
— Sino ka?
Tumawa siya.
Mahina.
Pero nakakakilabot.
— Hindi mahalaga kung sino ako.
— Ang mahalaga…
— Huminto ka na.
Tahimik ang buong silid.
Naririnig naming lahat ang bawat salita.
— Ano ang gusto mo?
— Madali lang.
— Bawiin mo ang reklamo.
— Sabihin mong nagkamali ka lang.
— At bukas…
— Mawawala ang lahat ng problema mo.
Napailing ako.
— Hindi.
Humaba ang katahimikan.
Pagkatapos ay muli siyang nagsalita.
Mas malamig na ang boses niya.
— Kung ganoon…
— Ihanda mo ang sarili mo.
Bigla niyang ibinaba ang tawag.
Kasunod noon ay sabay-sabay na tumunog ang cellphone ko.
Isang email.
Tatlong text.
Dalawang notification mula sa social media.
Binuksan ko ang email.
Napatigil ako sa paghinga.
Subject:
Complaint Against Employee Daniel Reyes.
May attachment.
PDF.
Mahigit limampung pahina.
May mga pekeng kontrata.
Pekeng screenshots.
Pekeng resibo.
Pekeng usapan.
At ang mas nakakagulat…
May litrato pa akong tila tumatanggap ng malaking bag ng pera sa parking lot.
Alam kong hindi ako iyon.
Pero napakahusay ng pagkakagawa.
Kung hindi ako ang nasa litrato, baka naniwala rin ako.
Kasunod nito ay tumawag ang HR ng kumpanya.
— Daniel…
— Huwag ka munang pumasok sa opisina.
— May media na sa labas.
Parang nanigas ang katawan ko.
— Media?
— May anonymous account na nag-post.
— Viral na.
Binuksan ni Marissa ang social media.
Sa loob lamang ng dalawampung minuto…
Libo-libong tao na ang nagbahagi.
May mga komentong nagsasabing dapat daw akong makulong.
May nagsasabing magnanakaw ako.
May nagsasabing ginagamit ko raw ang mahihirap para yumaman.
Napapikit ako.
Hindi pa nagsisimula ang imbestigasyon.
Hinatulan na ako ng internet.
Tahimik na lumapit si Agent Miguel.
Inilapag niya ang isang calling card sa harap ko.
— Mr. Reyes.
— Mula ngayon…
— Huwag kayong uuwi nang mag-isa.
Nagulat ako.
— Bakit?
Hindi siya agad sumagot.
Sa halip ay inilabas niya ang tablet.
May CCTV screenshot.
Isang itim na SUV.
Nakaparada sa kabilang kalsada ng bangko.
Tatlong oras na.
Hindi umaalis.
Iisang sasakyan.
Iisang puwesto.
Pagkatapos ay nag-zoom siya sa larawan.
May lalaking nakaupo sa driver’s seat.
Naka-face mask.
Naka-cap.
Pero ang mas nakapagpanginig sa akin…
Nang i-zoom pa lalo ang larawan, malinaw na may hawak siyang camera na nakatutok mismo sa conference room kung saan kami naroon.
Tahimik na sinabi ni Agent Miguel.
— Daniel…
— Hindi lang nila ninanakaw ang pangalan mo.
— Minamanmanan ka na rin nila.
(Itutuloy sa Bahagi 3…)