Akala Ko Sinusubaybayan Lang Nila Ako, Pero Nang Mabuksan Ang Lumang Storage Room Ng Isang Isinara Nang Opisina, Isang Kahon Ang Nagbunyag Kung Paano Nila Ninakaw Ang Pagkakakilanlan Ng Daan-Daang Walang Kamalay-Malay Na Pilipino
BAHAGI 3 – Akala Ko Sinusubaybayan Lang Nila Ako, Pero Nang Mabuksan Ang Lumang Storage Room Ng Isang Isinara Nang Opisina, Isang Kahon Ang Nagbunyag Kung Paano Nila Ninakaw Ang Pagkakakilanlan Ng Daan-Daang Walang Kamalay-Malay Na Pilipino
Pagkatapos makita ang itim na SUV sa CCTV, hindi na ako pinayagang umuwi nang mag-isa.
Nagdesisyon ang NBI na ilabas ako sa likurang pinto ng bangko.
Dalawang sasakyan ang ginamit.
Magkaibang ruta.
Ayon kay Agent Miguel Santos, kung totoong may sindikatong nasa likod ng lahat ng ito, hindi sila basta-basta susuko ngayong nagsimula nang gumalaw ang imbestigasyon.
Habang nasa sasakyan kami, tahimik lang si Marissa.
Nakatitig siya sa tablet.
Paulit-ulit niyang binabasa ang mga dokumentong ipinadala ng bangko.
Pagkaraan ng ilang minuto, bigla siyang nagsalita.
— Daniel…
— May napansin ako.
Lumingon ako.
— Ano iyon?
Ipinakita niya ang screen.
Nasa harap ko ang listahan ng apatnapu’t tatlong kumpanyang gumamit ng pangalan ko bilang guarantor.
Noong una, puro halaga lang ang tinitingnan ko.
Ngayon, ibang detalye ang itinuro niya.
— Tingnan mo ang mga petsa.
Sinundan ko ang daliri niya.
Unti-unti kong napansin ang kakaibang pattern.
Halos lahat ng kontrata ay nilagdaan tuwing Sabado.
At karamihan ay bandang alas-dose hanggang alas-dos ng hapon.
Napakunot ang noo ko.
— Anong ibig sabihin niyan?
Ngumiti nang bahagya si Marissa.
— Sabado ang araw na sarado ang karamihan sa HR offices.
— Mas kaunti ang empleyado.
— Mas kaunti rin ang posibilidad na may makapansing may gumagamit ng personal records ng dating empleyado.
Tahimik si Agent Miguel.
Halatang may naiisip na rin siya.
— Kung tama ang hinala mo…
— Hindi lang si Daniel ang biktima.
Tumango si Marissa.
— Posibleng marami pa.
Pagdating namin sa NBI regional office, agad kaming pinapasok sa investigation room.
Hindi pa man kami nakakaupo, may pumasok nang isa pang ahente.
May dala siyang makapal na folder.
— Sir.
— Nakapag-background check na po kami sa Silverline Business Solutions.
Naupo kaming lahat.
Binuksan niya ang folder.
— Sarado na po ang kumpanya dalawang taon na ang nakalipas.
Hindi ako nagtaka.
Marami talagang staffing agencies ang nagsasara.
Pero ang sumunod niyang sinabi ang nagpabigat ng hangin sa silid.
— Wala na ang kumpanya…
— Pero aktibo pa rin ang database nila.
Nagkatinginan kaming lahat.
— Paano nangyari iyon?
— May private server na patuloy na gumagamit ng lumang records ng mga aplikante.
Napahawak ako sa mesa.
— Ibig mong sabihin…
— Lahat ng nagsumite ng requirements doon…
— Posibleng nakopya ang pagkakakilanlan?
Tumango ang ahente.
— Posible.
Tahimik ang buong silid.
Hindi lang pala ako.
Hindi ko alam kung ilan pa kaming biktima.
Biglang tumunog ang telepono ni Agent Miguel.
Ilang segundo siyang nakinig.
Pagkatapos ay mabilis siyang tumayo.
— Tara.
— May nakita ang search team.
Mahigit tatlumpung minuto kaming bumiyahe papunta sa dating opisina ng Silverline.
Isang lumang commercial building sa Mandaluyong.
Karamihan sa mga opisina ay bakante na.
May alikabok ang hallway.
Marami nang nakasarang pinto.
Sa ikatlong palapag, huminto kami.
Nakasabit pa rin ang kupas na pangalan ng kumpanya.
Silverline Business Solutions
May pulis na naghihintay sa amin.
— Sir.
— Napasok na po namin.
Pagpasok ko sa loob, bumungad ang mga lumang mesa.
Sirang computer.
Mga kahong puno ng lumang dokumento.
Halatang matagal nang walang tao.
Ngunit may isang bagay na hindi akma.
Sa pinakadulong storage room…
May bagong kandado.
Napansin din iyon ni Agent Miguel.
— Bakit bago ang lock sa abandonadong opisina?
Sinira iyon ng forensic team.
Pagkabukas ng pinto…
Lahat kami ay natigilan.
Hindi iyon ordinaryong storage room.
Punong-puno iyon ng filing cabinets.
Mga kahong may label.
Mga external hard drive.
Mga scanner.
Mga printer.
At libu-libong folder.
Parang may lihim na opisina sa loob ng abandonadong opisina.
Lumapit ang forensic officer sa unang kahon.
Binuksan niya ito.
Napasinghap siya.
— Sir…
Lumapit kami.
Pagtingin ko sa loob…
Halos mawalan ako ng lakas.
Mga photocopy ng passport.
Driver’s license.
PhilHealth.
SSS.
TIN.
Birth certificates.
Employment records.
Lahat maayos na nakahiwalay.
May pangalan.
May numero.
May litrato.
At sa bawat folder…
May specimen signature.
Napaatras ako.
Hindi lang pala ako ang ninakawan ng pagkakakilanlan.
Libu-libong Pilipino ang posibleng naroon.
Habang kinukunan iyon ng litrato ng forensic team, may isa pang officer ang sumigaw.
— Sir!
May nakita po kami rito!
Mabilis kaming lumapit.
May maliit na fireproof cabinet sa pinakaloob.
Nang mabuksan iyon, iisa lang ang laman.
Isang itim na notebook.
Mukhang ordinaryong logbook.
Binuksan iyon ni Agent Miguel.
Tahimik niyang binasa ang unang pahina.
Pagkatapos ay unti-unting nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
— Hindi maaari…
Lumapit ako.
— Ano iyon?
Hindi siya agad sumagot.
Iniabot niya sa akin ang notebook.
Sa unang pahina, nakasulat ang pamagat.
Priority Names
Sa ibaba nito…
May mahigit limampung pangalan.
Isa-isa kong binasa.
Mga negosyante.
Mga doktor.
Mga engineer.
Mga OFW.
Mga retiradong guro.
Lahat ay may check mark sa tabi ng pangalan.
Pagdating ko sa ikadalawampu’t apat na pangalan…
Bigla akong natigilan.
Daniel Alejandro Reyes
Katabi ng pangalan ko ang isang pulang marka.
At isang maikling sulat-kamay.
“Complete profile. Unlimited use.”
Parang tumigil ang paghinga ko.
Unlimited use?
Ano ang ibig sabihin noon?
Bago pa ako makapagtanong, may isa na namang forensic officer ang tumawag.
— Sir!
May naka-install pong hidden server sa likod ng false wall!
Mabilis naming pinuntahan.
Tinanggal ng technician ang manipis na plywood.
Sa likod nito ay may maliit na silid.
Punong-puno ng computer servers.
May ilaw pa.
May umiikot pang cooling fan.
Ibig sabihin…
Hanggang ngayon…
May gumagamit pa rin nito.
Biglang nagsalita ang IT specialist.
— Sir…
May remote access!
May taong kasalukuyang naka-login!
Tahimik ang buong silid.
Mabilis siyang nag-type.
Lumabas sa screen ang lokasyon ng kasalukuyang gumagamit.
Nagulat kaming lahat.
Hindi iyon ibang siyudad.
Hindi rin ibang bansa.
Ang signal…
Ay nanggagaling mismo…
Sa loob ng isang gusaling halos dalawang kilometro lang ang layo mula sa headquarters ng NBI.
At bago pa man kami makakilos…
Biglang nag-black ang lahat ng monitor.
Kasabay nito, tumunog ang emergency alarm ng server room.
May isang mensaheng lumabas sa natitirang screen.
“Huli na kayo.”
(Itutuloy sa Bahagi 4…)