Habang Pinaplano Nila ang Biyahe Papuntang Singapore, Tahimik Kong Inipon ang Mga Katibayang Sila Rin ang Hindi Makakatakas Kapag Lumabas ang Buong Katotohanan
BAHAGI 4 — Habang Pinaplano Nila ang Biyahe Papuntang Singapore, Tahimik Kong Inipon ang Mga Katibayang Sila Rin ang Hindi Makakatakas Kapag Lumabas ang Buong Katotohanan
Kinabukasan, eksaktong alas nuwebe ng umaga, nasa opisina na ako ni Isabel.
Hindi na kami nag-aksaya ng oras.
May makapal na folder na agad siyang inilapag sa mesa.
— Hindi pa ito ang lahat, pero sapat na para maintindihan mo kung gaano kalalim ang itinago nila.
Dahan-dahan kong binuksan ang folder.
May mga kopya ng financial records.
Mga travel manifest.
Mga kontrata ng insurance.
At ilang medical referrals.
Hindi ko maintindihan ang karamihan sa mga dokumento.
Pero isang pangalan ang paulit-ulit na lumalabas.
Angela Reyes.
Hindi Angela Castillo.
Napatingin ako kay Isabel.
— Akala ko Castillo ang apelyido niya.
Umiling siya.
— Iyan din ang unang napansin namin. Mukhang sadyang iba ang ginagamit na pangalan sa iba’t ibang dokumento.
Tumahimik ako.
Mas lalo lamang naging magulo ang lahat.
Nagpatuloy si Isabel.
— Isa pa, wala pa tayong matibay na ebidensiyang nagpapatunay sa lahat ng hinala mo tungkol sa plano nila. Kaya kailangan nating maging maingat. Hindi tayo kikilos hangga’t hindi kumpleto ang katibayan.
Tumango ako.
Alam kong tama siya.
Kung gusto kong iligtas ang mga anak ko, hindi sapat ang emosyon.
Kailangan ko ng katotohanan.
Pag-uwi ko sa mansion, tila mas maalaga si Gabriel kaysa dati.
Nag-order siya ng paborito kong pagkain.
Sinundo niya mismo si Luna sa art class.
Nakipaglaro siya kay Noah sa hardin.
Kung ibang tao ang makakakita sa amin, iisipin nilang isa kaming perpektong pamilya.
Pero habang pinagmamasdan ko siya…
Isa lang ang tanong sa isip ko.
Alin sa mga ngiti niyang ito ang totoo?
Kinagabihan, habang natutulog ang mga bata, lumapit siya sa akin.
— Na-book na ang flight natin.
Pinilit kong manatiling kalmado.
— Kailan?
— Sa susunod na linggo.
— Ang bilis naman.
— Mas mabuti nang maagapan ang check-up ni Noah.
Muli niyang ginamit ang salitang iyon.
Check-up.
Ngunit ngayon, hindi na ako nagtanong.
Sa halip ay ngumiti ako.
— Sige. Ihahanda ko ang mga gamit ng mga bata.
Halatang gumaan ang pakiramdam niya.
Marahil ay inakala niyang wala akong alam.
Kinabukasan, lihim akong nakipagkita kay Isabel at sa isang espesyalistang abogado sa family law.
Ipinaliwanag nila sa akin ang mga dapat kong gawin.
Una.
Kailangan kong tiyaking ligtas sina Luna at Noah.
Pangalawa.
Kailangan kong magkaroon ng sariling access sa mahahalagang dokumento ko at ng mga bata.
Pangatlo.
Hindi ako dapat pumirma sa anumang papel nang hindi ito sinusuri.
Habang nag-uusap kami, biglang tumunog ang cellphone ko.
Si Gabriel.
Hindi ko agad sinagot.
Makalipas ang ilang segundo, nagpadala siya ng mensahe.
“Miss na kita. Umuwi ka na nang maaga. Sabay tayong magdi-dinner.”
Napangiti ako nang mapait.
Kung hindi ko narinig ang usapan noong birthday party…
Marahil kikiligin pa ako sa mensaheng iyon.
Pagdating ko sa bahay, nadatnan kong naghahapunan na ang buong pamilya.
Naroon si Don Ernesto.
Ngumiti siya nang makita ako.
— Althea, umupo ka.
Tahimik akong naupo.
Sa kalagitnaan ng hapunan, bigla siyang nagsalita.
— Napag-usapan namin ni Gabriel. Mas mabuting manatili muna si Noah sa Singapore nang ilang linggo pagkatapos ng check-up.
Nanginginig ang kamay kong may hawak na kutsara.
Pero hindi ko ipinakita.
— Bakit naman?
Si Gabriel ang sumagot.
— Mas maganda ang rehabilitation facilities doon kung sakaling kailangan.
Rehabilitation?
Check-up lang ang sinabi niya kagabi.
Ngayon ay rehabilitation na.
Mas lalo akong naging sigurado na hindi nila sinasabi ang buong katotohanan.
Nagkunwari akong nag-iisip.
— Kung ganoon, sasama rin ako.
Sandaling nagkatinginan sina Gabriel at Don Ernesto.
Napakabilis lamang.
Ngunit nakita ko iyon.
At sapat na iyon para malaman kong hindi iyon ang gusto nilang mangyari.
Nang gabing iyon, nakatanggap ako ng tawag mula kay Isabel.
Mahina ang boses niya.
— Althea, may bagong impormasyon.
Lumabas ako sa balkonahe.
— Ano iyon?
— May nakausap kaming dating empleyado ng foundation ng pamilya Castillo.
Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy.
— May ilang proyekto silang idinaan sa foundation na hindi malinaw ang records. Hindi pa namin alam ang buong detalye, pero may dahilan para busisiin pa ang mga dokumento.
Natahimik ako.
— Ibig mong sabihin…
— Ibig kong sabihin, huwag ka munang aalis ng bansa hangga’t wala tayong kumpletong larawan ng sitwasyon.
Tumango ako kahit hindi niya ako nakikita.
— Naiintindihan ko.
Kinabukasan, habang nag-aayos ako ng cabinet ni Gabriel para sa biyahe, may nahulog na maliit na USB drive mula sa loob ng isang lumang pouch.
Wala itong label.
Karaniwan ay ibabalik ko lang iyon.
Ngunit may kung anong nagsabing huwag.
Tahimik kong inilagay ang USB sa bulsa ko.
Kinagabihan, nang makatulog ang lahat, isinaksak ko iyon sa lumang laptop na itinago ko sa guest room.
May ilang folder.
Karamihan ay financial reports.
Ngunit may isang folder na may pangalang:
“Private.”
Nang buksan ko iyon…
Lumabas ang dose-dosenang scanned documents.
May mga liham.
Mga kasunduan.
At mga email na tila matagal nang na-archive.
Habang isa-isang naglo-load ang mga file, tumunog ang cellphone ko.
Si Isabel.
Pagkasagot ko, agad siyang nagsalita.
— Althea, huwag mong gagalawin ang kahit anong original file. Kopyahin mo lang kung ano ang kaya mo. At may isa pa…
Huminto siya sandali.
— May balitang may naghahanap na rin sa taong nagpadala sa’yo ng lumang photo album. Hindi pa natin alam kung sino siya, pero mukhang gusto rin niyang lumabas ang katotohanan.
Napatingin ako muli sa screen ng laptop.
Sa pinakahuling file na kakabukas pa lamang, may isang liham na pirmado ni Gabriel maraming taon na ang nakalipas.
Hindi ko pa nababasa ang buong nilalaman.
Ngunit ang unang linya pa lang ay sapat nang magpatigil sa paghinga ko.
“Kung sakaling may mangyari sa akin, kailangang malaman ng anak ko ang buong katotohanan…”
Mahigpit kong hinawakan ang mouse.
Pakiramdam ko, ang liham na iyon ang maaaring tuluyang magbago sa lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 5….)