BAHAGI 4 – WAKAS

Lumipas ang dalawang buwan.

Maraming bagay ang nagbago.

Patuloy ang imbestigasyon laban kay Adrian.

Lumabas ang lahat ng katotohanan.

Ang mga iligal na transaksyon.

Ang mga pekeng kontrata.

Ang mga lihim na account.

At maging ang pagtatangkang ilipat ang pagmamay-ari ng resort.

Isa-isang naibalik ang lahat.

Ngunit kahit naibalik ang negosyo…

May isang bagay na hindi agad naayos.

Ang relasyon namin ni Isabella.

Sa loob ng dalawang buwan.

Iisang bahay ang tinitirhan namin.

Ngunit parang dalawang estranghero.

Walang sigawan.

Walang away.

Ngunit wala ring init.

Hanggang isang gabi.

Umuwi ako nang huli.

Pagpasok ko sa bahay, nakita ko siyang nakaupo sa sala.

May hawak na lumang photo album.

Album ng kasal namin.

Tahimik siyang umiiyak.

Hindi niya napansing nakatayo ako sa likod niya.

Pinagmamasdan ko siyang isa-isang tingnan ang mga larawan.

Mga panahong wala pa kaming resort.

Wala pang negosyo.

Wala pang pera.

Kami lang.

At ang mga pangarap namin.

Bigla siyang nagsalita.

Hindi niya alam na naroon ako.

“Miss na miss na kita.”

Parang huminto ang oras.

Unti-unti akong lumapit.

Napatayo siya sa gulat.

Namumula ang mga mata niya.

“Gabriel…”

Ngumiti ako nang bahagya.

“Narinig ko.”

Tuluyan siyang napaluha.

“Ako ang may kasalanan.”

“Hindi ko napansin ang lahat.”

“Mas pinaniwalaan ko ang ibang tao kaysa sa sarili kong asawa.”

Umiling ako.

“Hindi lang ikaw.”

“Ako rin.”

Natigilan siya.

“Kung naging mas present ako.”

“Kung mas binigyan kita ng oras.”

“Hindi tayo aabot dito.”

Unti-unti siyang lumapit.

At sa unang pagkakataon matapos ang napakahabang panahon…

Mahigpit niya akong niyakap.

Parang natatakot siyang mawala ulit ako.

At sa pagkakataong iyon…

Niyakap ko rin siya pabalik.

Lahat ng sama ng loob.

Lahat ng tampo.

Lahat ng sakit.

Unti-unting natunaw.

Makalipas ang anim na buwan.

Ganap nang bumangon muli ang resort.

Mas maganda pa kaysa dati.

Tinanggal namin ang lahat ng maling patakaran.

Pinabalik ang mga empleyadong hindi makatarungang natanggal.

Naglagay ng bagong sistema ng transparency.

At higit sa lahat…

Natuto kaming makinig.

Sa araw ng anibersaryo ng resort.

Nagtipon ang lahat ng empleyado.

Masaya ang lahat.

Masigla.

At puno ng pag-asa.

Habang nakatayo ako sa entablado, hawak ang kamay ni Isabella.

Napangiti ako.

“Dati akala ko ang pinakamahalagang bagay sa negosyo ay pera.”

“Pero nagkamali ako.”

“Ang pinakamahalaga ay ang mga taong nagtitiwala sa atin.”

Tahimik na nakinig ang lahat.

At saka ko hinarap si Isabella.

“At higit sa lahat…”

“Ang taong pinili mong makasama habang buhay.”

Napaluha siya.

Tumawa ang mga empleyado at nagsimulang pumalakpak.

Sa ilalim ng mga ilaw ng resort.

Muli kong hinawakan ang kamay ng babaeng minahal ko mula pa noong una.

Hindi na bilang dalawang taong abala sa negosyo.

Kundi bilang mag-asawang muling natutong magmahal.

At sa pagkakataong ito…

Hindi na namin hahayaang may ibang taong pumagitna sa amin kailanman.

WAKAS.