BAHAY NA HINDI NA NILA KAYANG ANGKININ
BAHAGI 3: ANG BAHAY NA HINDI NA NILA KAYANG ANGKININ
Tahimik kong isinara ang pinto.
Hindi ko na hinintay ang magiging reaksiyon nina Miguel at Aling Cora.
Habang naglalakad palabas ng gate, naramdaman kong nanginginig ang mga kamay ko. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa unang pagkakataon sa loob ng apat na taon ng pagsasama, pinili kong unahin ang sarili ko.
Pagdating ko sa hotel, nadatnan ko na ang nanay ko sa lobby. Nakasuot siya ng simpleng bestida at paulit-ulit na inaayos ang laylayan nito.
Pagkakita niya sa akin, agad siyang ngumiti.
—Anak, sobra naman ang lugar na ito. Kahit simpleng kainan lang sana.
Ngumiti rin ako.
—Minsan lang, Nay. Ngayon naman, ikaw ang aalagaan ko.
Niyakap niya ako nang mahigpit.
Sa yakap na iyon, saka ko lamang napagtanto kung gaano na katagal mula nang may yumakap sa akin nang walang hinihinging kapalit.
Magkasama kaming naghapunan.
Hindi ko pinigilan ang nanay kong tikman ang lahat ng gusto niyang pagkain.
Lobster.
Hipon.
Steak.
Mga dessert na noon ay hanggang tingin lang kami.
Habang pinapanood ko siyang masayang kumakain, paulit-ulit kong naaalala ang mga panahong tumatanggi akong samahan siya sa labas dahil sinasabi kong wala akong pera.
Ang totoo…
May pera ako.
Pero halos lahat ng kinikita ko ay napupunta sa pamilya ng asawa ko.
Bigla akong nakaramdam ng matinding pagsisisi.
Hindi dahil sa perang nawala.
Kundi dahil sa mga panahong hindi ko naibalik sa sarili kong ina.
Parang nabasa ng nanay ko ang iniisip ko.
Marahan niyang hinawakan ang kamay ko.
—Anak…
—Masaya na ako ngayon.
—Huwag mo nang sisihin ang sarili mo.
Hindi ko napigilang mapaluha.
Ilang sandali pa, tumunog ang cellphone ko.
Miguel.
Hindi ko sinagot.
Makalipas ang ilang segundo, muli siyang tumawag.
Pagkatapos ay sunod-sunod na mensahe ang dumating.
“Elena, mag-usap tayo.”
“Huwag kang magalit.”
“May hindi tayo pagkakaintindihan.”
“Hindi ko alam na ikaw pala ang nagbabayad ng halos lahat.”
Napangiti ako nang mapait.
Hindi niya alam?
O hindi lang niya kailanman sinubukang alamin?
Hindi ko pa rin siya sinagot.
Nang gabing iyon, mahimbing ang tulog ng nanay ko sa hotel.
Ako naman ay nakaupo sa balkonahe ng suite.
Tahimik kong pinagmamasdan ang ilog.
Makalipas ang ilang minuto, tumawag ang abogado kong si Attorney Reyes.
—Ma’am Elena, kumpleto na ang lahat ng dokumento.
—Sigurado na po ba ang tungkol sa bahay?
—Opo. Nasa pangalan ninyo ang titulo. Wala pong legal na karapatan ang sinuman na ilipat o isanla iyon nang wala kayong pahintulot.
Napabuntong-hininga ako.
Dalawang taon na ang nakalipas nang bilhin ko ang bahay.
Ang down payment ay galing sa naipon kong bonus.
Ako rin ang nagbabayad ng buwanang amortization.
Nang ipakita ko noon ang mga papeles kay Miguel, sinabi niyang mas mabuting sa akin muna ipangalan ang bahay dahil mas mabilis maaprubahan ang loan.
Hindi ko akalaing balang araw, ang desisyong iyon ang magiging pinakamalaking proteksiyon ko.
Kinabukasan ng umaga, maaga akong nagising.
Habang nagkakape, tumawag ang bangko.
—Ma’am Elena, may isang lalaki pong nagpunta rito kaninang umaga.
—Ano po ang pakay?
—Humihingi po siya ng impormasyon tungkol sa inyong account. Hindi po namin ibinigay.
Alam ko na agad kung sino iyon.
Miguel.
Nang matapos ang tawag, may panibagong notification na dumating.
May video ang kapitbahay namin.
Pagbukas ko nito, nakita ko sina Miguel at Aling Cora na nakikipagtalo sa isang delivery crew.
—Bakit ninyo kinukuha ang mga gamit?
—May authorization po kami mula sa may-ari.
—Hindi puwedeng ilabas ang washing machine!
—Hindi rin ang refrigerator!
—Sa bahay namin iyan!
Kalmadong inilabas ng crew ang listahan.
—Pasensya na po.
—Ang resibo at warranty ay nakapangalan kay Ma’am Elena.
—Kasama rin po sa request ang television, air conditioner, dining set, at washing machine.
Natigilan ako.
Hindi ko naman ipinakuha ang mga iyon.
Maya-maya ay tumawag ang kaibigan kong si Grace.
—Elena!
—Pasensya ka na. Ako ang nag-request.
Napakunot-noo ako.
—Ikaw?
—Oo. Naalala mo noong sinabi mong lahat ng gamit sa bahay ay ikaw ang bumili?
—Natakot akong baka sirain nila kapag nalaman nilang aalis ka.
—Kaya kinausap ko ang storage company.
Napangiti ako.
—Salamat.
—Hindi. Panahon na para may gumawa rin ng mabuti para sa iyo.
Bandang tanghali, bumalik ako sa bahay.
Hindi para makipag-away.
Kundi para kunin ang natitira kong personal na gamit.
Pagpasok ko sa gate, nadatnan kong tahimik ang buong bahay.
Wala na ang malaking telebisyon.
Wala na ang refrigerator.
Wala na ang sofa na ako ang bumili.
Halos walang laman ang sala.
Naupo si Aling Cora sa isang lumang monoblock chair.
Pagkakita sa akin ay agad siyang tumayo.
—Elena…
Ngayon lang niya ako tinawag sa pangalan nang hindi may kasamang utos.
Lumapit si Miguel.
Namumugto ang mga mata niya.
Parang hindi siya natulog.
—Pwede ba tayong mag-usap?
Tahimik akong tumango.
Umupo kami sa dating sofa area, pero ngayon ay puro bakanteng espasyo na lamang ang naroon.
Matagal siyang hindi nagsalita.
Sa huli ay marahan niyang inilabas ang notebook na ipinakita ko kahapon.
May mga bookmark na ito sa halos bawat pahina.
—Binasa ko lahat.
—Hindi ko alam na umabot na pala sa ganito.
Tiningnan ko siya.
—Hindi mo alam dahil hindi mo gustong makita.
Tumango siya.
Hindi siya tumutol.
—Tama ka.
Huminga siya nang malalim.
—Nagkamali ako.
—Akala ko normal lang na ikaw ang bahala sa lahat.
—Akala ko kaya mo.
—Akala ko masaya ka.
Napangiti ako nang mapait.
—Miguel…
—Ang isang taong tahimik ay hindi ibig sabihin masaya.
Muli siyang yumuko.
—Pwede pa ba nating ayusin?
Hindi ako agad sumagot.
Ilang segundo kaming parehong natahimik.
Pagkatapos ay marahan kong inilabas ang isang puting folder mula sa bag ko.
Ipinatong ko iyon sa mesa.
Napatingin siya rito.
—Ano ‘yan?
—Mga papeles.
Binuksan niya ang folder.
Unti-unting nawala ang kulay ng kanyang mukha.
Nanginginig niyang tinaas ang unang pahina.
—Request for voluntary separation…
Hindi pa man siya nakapagsasalita, may isa pang sasakyang huminto sa harap ng bahay.
Tatlong lalaking nakasuot ng uniporme ang bumaba.
May dala silang mga folder at isang opisyal na sobre.
Lumapit ang isa sa akin.
—Ma’am Elena?
—Opo.
—Nandito po kami tungkol sa inyong request kahapon.
Inabot niya sa akin ang dokumento.
Pagkabasa ko sa unang pahina, napahinto ako.
Napatingin din si Miguel.
Malaki ang nakasulat sa itaas ng papel.
“FINAL APPROVAL – EXECUTIVE APPOINTMENT.”
At sa ibaba nito ay isang linyang tuluyang nagpabago sa ekspresyon ng lahat ng nasa bahay.
“Kinakailangang lumipat ang empleyado sa loob ng pitong araw kasama ang buong relocation package at company-owned residence.”
(Itutuloy sa BAHAGI 4….)