ANG BITAG SA LIKOD NG KORTE
BAHAGI 3: ANG BITAG SA LIKOD NG KORTE
Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.
Mahigpit kong yakap ang anak kong si Elias habang pinagmamasdan siyang mahimbing na natutulog sa maliit na silid na pansamantalang tinutuluyan namin.
Paulit-ulit na umiikot sa isip ko ang mga huling sinabi ni Roman.
“Hindi mo pa alam kung sino talaga ang kalaban mo.”
Akala ko noon, siya lamang at ang kabit niya ang kailangan kong harapin.
Ngunit nang umaga ring iyon, napatunayan kong mas malalim pa pala ang kanilang plano.
Maagang dumating ang abogado kong si Attorney Mateo.
Bitbit niya ang makapal na folder at bakas sa mukha niya ang matinding pag-aalala.
— May masamang balita.
Tahimik akong tumango.
— Sabihin mo.
Ibinaba niya ang folder sa mesa.
— May naghain ng petisyon sa korte kagabi. Ayon sa dokumento, sinasabing nawawala ka nang mahigit isang buwan, dumaan ka sa matinding trauma, at maaaring wala ka sa tamang pag-iisip upang alagaan ang iyong anak.
Napapikit ako.
Eksakto ang hinala ko.
Hindi nila kayang patayin ako sa pangalawang pagkakataon.
Kaya ang anak ko naman ang target nila.
— Sino ang naghain?
Tahimik siyang tumingin sa akin.
— Ang biyenan mo.
Hindi na ako nagulat.
Mula pa noong una, hindi niya kailanman tinanggap na sapat ako para sa anak niyang si Roman.
Ngayon, handa pa siyang gamitin ang sarili niyang apo upang mailigtas ang anak niyang kriminal.
Ngunit may isa pang pangalan sa petisyon.
Ang kabit ni Roman.
Nakapirma siya bilang “testigo” na nagsasabing nakita raw niya akong “hindi matatag ang pag-iisip.”
Napangiti ako.
Hindi dahil masaya ako.
Kundi dahil nagkamali sila.
Malaking pagkakamali.
Lumipas ang dalawang araw.
Dumating ang unang pagdinig.
Punong-puno ng mamamahayag ang gusali.
Mabilis na kumalat ang balita tungkol sa babaeng idineklarang patay ngunit biglang nagbalik na may dalang sanggol.
Pagpasok ko sa silid, naroon na si Roman.
Nakasuot siya ng maayos na amerikana.
Parang wala siyang anumang kasalanan.
Ngunit napansin kong hindi na ganoon katatag ang tingin niya.
Paminsan-minsan ay napapatingin siya sa dalawang imbestigador na tahimik na nakaupo sa likod.
Nagsisimula nang sumikip ang mundo niya.
Ngunit hindi pa rin siya sumusuko.
Tumayo ang abogado niya.
— Kagalang-galang na hukom, ang aming panig ay naniniwalang ang batang ito ay nangangailangan ng ligtas at matatag na kapaligiran. Ang ina ay nawawala nang matagal, walang permanenteng tirahan, at dumaan sa matinding trauma.
Tahimik lamang akong nakinig.
Pagkatapos ay tumayo si Attorney Mateo.
— Kagalang-galang na hukom, bago natin pag-usapan ang kakayahan ng aking kliyente bilang ina, marahil ay dapat muna nating pag-usapan kung bakit siya muntik nang mamatay.
Natahimik ang buong silid.
Isa-isang inilabas ng abogado ko ang mga ebidensya.
Mga medical record.
Mga larawan ng mga pasa sa likod ko.
Ang ulat ng doktor na nagsasabing ang mga sugat ay hindi tugma sa simpleng pagkahulog.
Ang testimonya ng mangingisdang unang nakakita sa akin.
At ang pahayag ng matandang rescuer na nagligtas sa amin ng anak ko.
Hindi pa iyon ang lahat.
May isa pang sorpresa.
Isang video.
Ipinakita iyon sa malaking monitor ng korte.
Makikita roon sina Roman at ang kabit niya na papasok sa opisina ng isang insurance consultant ilang araw bago ang biyahe.
Walang audio ang CCTV.
Ngunit malinaw ang hawak nilang folder.
At nang lumabas sila…
Magkahawak-kamay silang dalawa.
Namutla si Roman.
— Hindi sapat iyan! sigaw ng abogado niya.
— Tama po kayo, sagot ni Attorney Mateo. Hindi pa sapat.
Ngumiti siya.
— Kaya may isa pa kaming testigo.
Biglang bumukas ang pinto.
Pumasok ang isang lalaking nasa edad singkuwenta.
Pagkakita pa lamang ni Roman sa kanya, halos mawalan siya ng kulay.
Nakilala ko rin siya.
Siya ang dating financial adviser ni Roman.
Tumayo ang lalaki sa witness stand.
— Ako po ang naghanda ng financial projections para kay Ginoong Roman.
Tahimik ang lahat.
— Dalawang linggo bago ang biyahe, sinabi niya sa akin na malapit na raw niyang matanggap ang napakalaking halaga. Tinanong ko kung paano. Sinabi niyang “huwag kang mag-alala, magiging biyudo na ako.”
Parang sumabog ang buong silid.
Nagkagulo ang mga tao.
Namutla ang biyenan ko.
Ang kabit naman ay halos hindi makahinga.
Ngunit…
Hindi inaasahan ang sumunod.
Biglang tumayo ang kabit ni Roman.
Umiiyak siya.
— Hindi totoo! Hindi ko alam ang plano niyang pumatay!
Nagkatinginan kaming lahat.
Patuloy siyang umiiyak.
— Sinabi niya sa akin na gusto lang niyang makipaghiwalay kay Isla. Hindi niya sinabi na papatayin niya ito!
Napapikit si Roman.
Alam niyang tapos na ang katahimikan nilang dalawa.
Ngunit hindi pa rin siya umamin.
Sa halip ay itinuro niya ang babae.
— Sinungaling! Ikaw ang nagpilit sa akin! Ikaw ang nagsabing wala tayong magiging kinabukasan hangga’t buhay pa siya!
Parang biglang nabasag ang samahan nilang dalawa.
Nagsisihan sila sa harap ng lahat.
Ang bawat salita nila ay lalo lamang naglalantad ng mga lihim na matagal nilang itinago.
Tahimik akong nakaupo.
Hindi ako nagsalita.
Hindi ko na kailangang gawin iyon.
Sila na mismo ang sumisira sa isa’t isa.
Matapos ang pagdinig, lumabas kami ng abogado ko.
— Malaki ang lamang natin, sabi niya.
Ngunit bago pa ako makasagot, may isang batang babae ang lumapit sa akin.
May iniabot siyang maliit na sobre.
— Ate… may nagbigay po nito para sa inyo.
Pagtingin ko sa paligid, wala na ang nagpadala.
Binuksan ko ang sobre.
Isang memory card lamang ang laman nito.
Walang pangalan.
Walang sulat.
Agad kaming nagtungo sa opisina ng abogado.
Ipinasok namin ang memory card sa computer.
Paglabas ng unang video…
Nanlamig ang buong katawan ko.
Hindi iyon CCTV.
Hindi rin video ng ibang tao.
Video iyon mula sa camera na nakakabit sa sasakyan naming mag-asawa noong araw ng biyahe.
Malinaw ang bawat salita.
Narinig ko ang boses ni Roman.
— Kapag nahulog siya, walang makakakita.
Sumagot ang kabit niya.
— Sigurado ka bang makukuha mo ang lahat ng pera?
Tumawa si Roman.
— Pati ang insurance, pati ang mana. Kapag wala na siya at hindi mabubuhay ang bata, tayo na ang magsisimula ng bagong buhay.
Napahawak ako sa bibig.
Tumulo ang mga luha ko.
Hindi dahil sa sakit.
Kundi dahil sa wakas…
Narinig ko mismo ang pag-amin ng lalaking minsan kong minahal.
Ngunit hindi pa kami nakakahinga nang maluwag.
Mabilis na tumunog ang telepono ni Attorney Mateo.
Ilang sandali siyang nakinig.
Pagkatapos ay dahan-dahan niya akong tiningnan.
— Isla…
— Ano na naman?
Huminga siya nang malalim.
— May masamang balita.
Mahina kong kinabahan.
— Ano iyon?
— Ang taong nagpadala ng memory card…
Huminto siya sandali.
— Natagpuan siyang malubhang nasugatan at naisugod sa ospital. Bago siya mawalan ng malay, iisa lang ang sinabi niya…
Napahigpit ang hawak ko kay Elias.
— Ano ang sinabi niya?
Tahimik na sumagot ang abogado.
— “Hindi pa si Roman ang pinakamapanganib… may isa pang taong nag-utos sa kanya.”
Pakiramdam ko ay tumigil ang mundo.
Kung hindi si Roman ang tunay na utak…
Kung may mas makapangyarihang taong nasa likod ng lahat…
Sino ang totoong may gusto sa aking kamatayan?
At bakit?
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)