Lihim sa Ilalim ng Sahig
Bahagi 2 – Ang Lihim sa Ilalim ng Sahig
Dahan-dahan kaming lumapit ni Miguel habang mahigpit kong hawak ang kamay ni Sofia.
Si Rocky naman ay hindi umaalis sa tabi ng mason.
Tahimik lang siyang nakatitig sa maliit na siwang na nabuksan sa ilalim ng unang tile.
Hindi siya tumatahol.
Hindi rin siya umuungol.
Pero kitang-kita kong naninigas ang buong katawan niya.
Huminga nang malalim ang mason bago nagsalita.
— Sir… parang may nakabaon dito.
Nagkatinginan kami ng asawa ko.
Akala namin noong una ay baka lumang tubo o pundasyon lang ng bahay.
Pero habang maingat niyang inaalis ang isa pang tile, mas lalo naming nakita ang kakaibang anyo ng nasa ilalim.
Hindi ito semento.
Hindi rin lupa.
Isa pala itong manipis na kahong bakal na halos kasinlaki ng isang maliit na maleta.
Makapal ang kalawang nito, tanda na napakatagal na nitong nakabaon.
Napakamot sa ulo ang mason.
— Hindi po ito bahagi ng orihinal na pundasyon. Sadyang inilagay ito rito.
Hindi ko maipaliwanag kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.
Naalala ko tuloy ang dating may-ari ng bahay.
Masyado silang nagmamadaling ibenta ang bahay.
Ni hindi nila kami pinayagang tingnan ang ilang lumang kuwarto noong una.
Sinabi nilang wala namang mahalagang laman.
Noon ay hindi ko iyon pinag-isipan.
Ngayon…
Pakiramdam ko ay may dahilan pala ang lahat.
Maingat na inangat ng mason ang bakal na kahon.
Mabigat ito.
Kailangan pa naming tatlo para mailabas sa ibabaw ng sahig.
Tahimik ang buong kuwarto.
Si Rocky ay biglang lumapit.
Inamoy niya ang kahon.
Pagkatapos ay umupo.
Sa unang pagkakataon matapos ang maraming gabi…
Kumawag ang buntot niya.
Parang sinasabi niyang ito ang hinahanap niya.
Napansin kong may maliit na kandado ang kahon.
Ngunit halos kinain na ito ng kalawang.
Ilang sandali lang ay nabuksan din ito gamit ang simpleng kagamitan ng mason.
Unti-unti niyang inangat ang takip.
Napahawak ako sa dibdib.
Sa loob ay walang anumang nakakatakot.
Walang kakaiba.
Puro lumang dokumento.
May ilang litrato.
Isang lumang kuwaderno.
At isang maliit na kahong kahoy.
Kinuha ko ang pinakaitaas na sobre.
Medyo kupas na ang sulat sa harapan.
Nakasulat lamang ang ilang salita.
“Para sa sinumang magiging bagong may-ari ng bahay na ito.”
Lalong bumigat ang pakiramdam ko.
Binuksan ko ang sobre.
Sa loob ay isang liham.
Malinis pa rin ang sulat kahit luma na ang papel.
Nagsimula akong magbasa nang malakas.
“Nagtatago ako ng mga dokumentong ito dahil natatakot akong mawala ang katotohanan.”
Hindi ko namalayang napalunok ako.
“Kung nababasa ninyo ito, ibig sabihin ay may nagtiyagang hanapin ang kahong ito. Ang bahay na ito ay hindi itinayo ng taong nagbenta nito. May pamilya na unang nagmamay-ari rito at bigla silang nawala sa komunidad matapos ang isang malaking sunog maraming taon na ang nakalipas.”
Napatingin ako kay Miguel.
Hindi kami nagsasalita.
Nagpatuloy ako.
“Maraming mahahalagang papeles ang hindi kailanman naibalik sa tunay na pamilya. Itinago ko ang mga ito sa pag-asang balang araw ay may taong makatutulong upang mahanap ang kanilang mga tagapagmana.”
Kasama ng liham ang mga titulo ng lupa, mga lumang larawan ng pamilya, at ilang sertipiko.
Mayroon ding isang lumang pendrive.
Nagtaka kami.
Paano nagkaroon ng pendrive sa loob ng napakalumang kahon?
Napansin ng mason ang isang maliit na sobre na hiwalay ang pagkakalagay.
Binuksan niya ito at iniabot sa amin.
May resibo pala mula lamang ilang taon ang nakalipas.
Ibig sabihin…
May taong nagbukas ng kahong iyon kamakailan bago muling ibinaon sa ilalim ng sahig.
Biglang nagkatinginan kaming lahat.
Hindi pala dekada nang walang gumagalaw sa kahong iyon.
May bumalik.
At may dahilan kung bakit muli itong itinago.
Habang iniisip namin iyon, biglang tumunog ang telepono ko.
Hindi ko kilala ang numero.
Nang sagutin ko, ilang segundo lang ang lumipas bago may malamig na boses na nagsalita.
— Nahanap n’yo na pala ang kahon.
Napatayo ako.
— Sino po kayo?
Tahimik ang kabilang linya.
Pagkaraan ng ilang sandali ay muli itong nagsalita.
— Huwag ninyong ibigay kaninuman ang mga dokumentong nasa loob. Papunta na ako.
Pagkatapos…
Bigla niyang pinatay ang tawag.
Hindi pa ako nakakabawi sa gulat nang marinig namin ang mahinang tunog ng isang sasakyang huminto sa labas ng bahay.
Sumilip si Miguel sa bintana.
Unti-unting nawala ang kulay ng kanyang mukha.
— Angela…
Mahina ang boses niya.
— May tatlong taong nakatayo sa labas…
— At parang alam nila kung ano ang nakita natin.
(Itutuloy sa BAHAGI 2…)