Pag-uwi ng Ama
Bahagi 3: Ang Pag-uwi ng Ama
Dumating ang amo bago pa sumapit ang hatinggabi.
Walang engrandeng pagpasok.
Walang sigaw.
Walang kasamang ingay.
Ngunit nang bumukas ang malaking pintuan ng mansiyon, lahat ng naroon ay kusang napaatras.
Si Don Rafael ay kilala bilang lalaking hindi madaling matinag. Maraming natatakot sa kanya, hindi dahil sa lakas ng kanyang boses, kundi dahil sa katahimikang dala niya. Kapag tahimik siya, doon mas delikado ang lahat.
Ngunit nang makita niya si Miguel na nakahiga sa sofa, nakabalot sa kumot, hawak ang kamay ni Aling Rosa, nabasag ang lamig sa kanyang mukha.
Lumuhod siya sa tabi ng anak.
— Miguel…
Mahina siyang tinawag ng bata.
— Daddy…
Yumakap si Don Rafael sa anak nang buong ingat, parang natatakot siyang baka masaktan ito kahit sa pinakamaliit na galaw.
— Patawarin mo ako. Wala ako rito.
Umiling si Miguel.
— Hindi mo kasalanan, Daddy.
Ang simpleng sagot na iyon ang lalong dumurog sa puso ng ama.
Pagkatapos, tumayo siya.
Bumalik ang lamig sa kanyang mga mata.
Tumingin siya kay Bianca.
Nakatayo ito sa gitna ng silid, pilit na kalmado, ngunit halatang nanginginig na ang mga kamay.
— Rafael, mahal, pakinggan mo muna ako. Isang hindi pagkakaunawaan ito. Natakot ang bata. Baka may ibang gumawa nito at—
— Tumahimik ka.
Dalawang salita lang.
Ngunit sapat para maputol ang lahat ng palusot ni Bianca.
Tinawag ni Don Rafael ang punong katiwala.
— Ipakita ninyo sa akin ang lahat.
Inilatag nila sa mesa ang piraso ng hikaw, ang tala ng sirang CCTV, ang testimonya ng mga kasambahay, at ang sinabi ni Miguel. Ngunit ang pinakamabigat na ebidensiya ay mula kay Aling Rosa.
Dahan-dahan siyang lumapit.
— Sir, may narinig po ako noon sa may study room. Sabi niya… kapag nawala ang bata, lahat ay mapapasakanya.
Napalunok ang lahat.
Napangiti si Bianca, ngunit hindi na iyon perpekto.
— Isang katulong ang paniniwalaan mo laban sa magiging asawa mo?
Tumingin sa kanya si Don Rafael.
— Hindi ka na magiging asawa ko.
Parang sinampal ng katotohanan si Bianca.
— Ginawa ko ang lahat para sa atin! Hindi mo ba nakikita? Habang narito ang batang iyan, hindi ako kailanman magiging una sa buhay mo!
— Dahil anak ko siya.
— At ako? — napasigaw si Bianca. — Ano ako sa’yo?
— Isang pagkakamali.
Natahimik ang buong silid.
Sa unang pagkakataon, nawala ang maskara ni Bianca. Lumabas ang totoong mukha niya—puno ng inggit, galit, at takot.
— Akala mo ligtas ka na? Akala mo tapos na? Hindi mo alam kung gaano karami ang taong nasa likod ko.
Ngunit hindi natakot si Don Rafael.
— Alam ko.
Nagulat si Bianca.
Kinuha ni Don Rafael ang isang folder mula sa tauhan niya at inihagis iyon sa mesa. Nandoon ang mga dokumento, lihim na usapan, at ebidensiyang matagal na palang iniimbestigahan ang pamilya ni Bianca.
— Hindi lang ikaw ang marunong magplano.
Namutla si Bianca.
Doon niya naintindihan.
Hindi siya ang mangangaso.
Matagal na pala siyang pinagmamasdan.
— Dalhin siya palabas — utos ni Don Rafael.
Hindi na siya pinayagang magsalita pa. Mabilis siyang inihatid palabas ng mga tauhan, habang paulit-ulit niyang sinisigaw na babalik siya.
Ngunit walang naniwala.
Nang tuluyang magsara ang pintuan, parang unang beses muling nakahinga ang buong bahay.
Lumapit si Don Rafael kay Aling Rosa.
Sa loob ng labindalawang taon, bihira niya itong tingnan nang diretso. Para sa kanya noon, isa lamang itong matapat na kasambahay.
Ngunit ngayong gabi, iba na.
Yumuko siya.
Hindi bahagya.
Kundi buong pagpapakumbaba.
— Iniligtas mo ang anak ko.
Nagulat si Aling Rosa.
— Ginawa ko lang po ang dapat.
— Hindi. Ginawa mo ang hindi kayang gawin ng maraming tao sa bahay na ito. Pinili mong magsalita kahit alam mong delikado.
Napaluha si Aling Rosa.
— Mahal ko po si Miguel na parang apo.
Tumingin si Miguel sa ama.
— Daddy, puwede bang huwag nang umalis si Aling Rosa sa bahay?
Bahagyang ngumiti si Don Rafael.
— Hindi siya aalis.
Pagkatapos ay tumingin siya kay Aling Rosa.
— Mula ngayon, hindi ka na basta kasambahay dito. Pamilya ka na namin.
Napaiyak nang tuluyan si Aling Rosa.
Ngunit habang akala ng lahat ay tapos na ang unos…
Sa labas ng mansiyon, sa madilim na kalsada, nakatayo si Bianca sa tabi ng sasakyan.
May hawak siyang telepono.
— Hindi natuloy ang plano — malamig niyang sabi. — Pero may isa pa akong paraan
(Itutuloy sa BAHAGI 4…)