Pagbabalik na Hindi Nila Inaasahan
Bahagi 2: Ang Pagbabalik na Hindi Nila Inaasahan
Pagbukas ng pinto ng conference room, halos sabay-sabay na napalingon ang lahat.
Tumigil ang bulungan.
Tumigil ang pagpitik ng mga daliri sa keyboard.
Maging ang dati kong manager, na ilang minuto lang ang nakalipas ay sunod-sunod pa ang pagpapadala ng mensahe, ay natigilan na parang hindi makapaniwala sa nakita.
Nakatayo ako sa may pintuan.
Hindi na suot ang luma kong company ID.
Hindi na rin dala ang dating laptop na palaging puno ng rush files, emergency revisions, at mga trabahong hindi naman dapat sa akin.
Sa leeg ko ngayon ay nakasabit ang bagong ID.
Malinaw na nakasulat ang posisyon ko.
Project Director.
Sa likod ko ay ang dalawang senior staff mula sa bago kong kumpanya. May dala silang folder, tablet, at opisyal na checklist para sa final acceptance.
Tahimik akong pumasok.
Ang dating maingay na conference room ay biglang naging malamig.
Ang unang nakabawi ay si Manager Reyes.
Pinilit niyang ngumiti, pero halatang naninigas ang mukha niya.
—Mara? Bakit ka nandito?
Hindi ako agad sumagot.
Hinayaan kong makita niya ang ID ko.
Hinayaan kong unti-unting maintindihan ng lahat kung ano ang nangyayari.
Pagkatapos, saka ako ngumiti nang mahinahon.
—Nandito po ako bilang kinatawan ng kliyente. Ako ang mamumuno sa final acceptance ng proyektong ito ngayong araw.
Parang may bumagsak na mabigat na bagay sa gitna ng mesa.
Walang nagsalita.
Si Trisha, ang dating junior na pumalit sa akin at tumanggap ng award na dapat sana ay akin, ay biglang namutla.
Kanina lang, siya ang nagpapadala ng mensaheng nagsasabing wala raw akong pupuntahan kapag umalis ako sa kumpanya.
Ngayon, hindi niya man lang ako matingnan nang diretso.
Umubo nang mahina si Manager Reyes.
—Ah… ganoon ba? Mabuti naman. Pero Mara, dahil kilala mo na ang proseso, siguro mas magiging madali ang lahat. Alam mo naman kung gaano kahalaga ang proyektong ito sa magkabilang panig.
—Tama po kayo, mahalaga ito.
Umupo ako sa pinakadulong bahagi ng mesa, ang puwestong karaniwang inuupuan ng pinakamataas na kinatawan ng kliyente.
Dati, nakaupo lang ako sa gilid, tahimik na nagbubukas ng files, taga-sagot kapag may problemang hindi maipaliwanag ng iba.
Ngayon, lahat sila ang nakaharap sa akin.
—Simulan na po natin.
Ibinukas ko ang folder.
—Pakipakita ang complete implementation report, updated timeline, signed change requests, testing records, risk logs, client communication summary, at proof of resolution para sa lahat ng pending issues bago ang holiday.
Tahimik ang buong silid.
Nagkatinginan ang mga dati kong kasamahan.
Si Trisha ang unang nagsalita.
—Ate Mara… ibig kong sabihin, Ma’am Mara… iyong ibang files kasi nasa shared drive pa. Inaayos pa namin.
Tumingin ako sa relo ko.
—Ang final acceptance ay nakatakda ngayong araw. Ayon sa kontrata, kailangang kumpleto ang dokumento bago magsimula ang evaluation. Hindi po ba kayo handa?
Napakurap siya.
—Handa naman po. Kailangan lang ng kaunting oras.
—Gaano katagal?
Hindi siya nakasagot.
Si Manager Reyes ang sumalo.
—Mara, hindi naman kailangan maging masyadong pormal. Alam mo naman na ikaw ang gumawa ng karamihan niyan noon. Baka puwede mo na lang kaming tulungan hanapin ang ilang files?
Tahimik akong tumingin sa kanya.
Ilang buwan akong halos hindi natutulog para maayos ang proyektong ito.
Ilang beses ko siyang sinabihan na dapat nakaayos ang documentation.
Ilang beses akong binalewala.
Noon, kapag may problema, ako ang tinatawag.
Kapag may mali, ako ang sumasalo.
Kapag may papuri, ibang tao ang umaakyat sa entablado.
Ngayon, gusto pa rin nilang ako ang magligtas sa kanila.
—Pasensya na po, Manager Reyes. Ang tungkulin ko ngayon ay mag-evaluate, hindi magtrabaho para sa supplier.
Biglang nanahimik siya.
May ilan sa dati kong kasamahan ang yumuko.
Marahil ngayon lang nila naramdaman ang bigat ng mga trabahong dati nilang iniiwan sa mesa ko.
Ipinagpatuloy ko ang pagsusuri.
Una, ang timeline.
Maraming petsa ang hindi tugma.
May mga milestone na nakamarkang completed, pero walang supporting documents.
May ilang testing records na halatang ginawa lang nang minadali.
Mas malala, may tatlong issue na noon ko pa minarkahan bilang high risk, pero sa report nila ay nakasulat na resolved.
Walang ebidensya.
Walang approval.
Walang pirma ng kliyente.
Itinaas ko ang papel.
—Sino ang nag-approve nito?
Walang sumagot.
—Sino ang project lead na nakapirma rito?
Lahat ng mata ay napunta kay Trisha.
Namula ang mukha niya.
—Ako po.
—Kung ganoon, pakipaliwanag kung paano naging resolved ang tatlong issue na ito kahit walang test confirmation at walang acceptance record mula sa kliyente.
Nangatog ang labi niya.
—Kasi… base po iyon sa previous notes…
—Kanino pong notes?
Hindi siya nakasagot.
Alam naming lahat ang sagot.
Akin.
Mga notes na iniwan ko bago ako umalis.
Mga notes na malinaw na nagsasabing kailangan pa ng follow-up.
Ngunit ginamit nila iyon para palabasing tapos na ang trabaho.
Hindi para ayusin ang problema.
Kundi para maipakitang may nagawa sila.
Huminga ako nang malalim.
—Ilalagay ko sa report na incomplete ang documentation at may unresolved critical items.
Biglang nataranta si Manager Reyes.
—Sandali, Mara. Hindi puwedeng ganoon agad. Alam mo kung ano ang mangyayari kapag hindi pumasa ang acceptance ngayon. Maaantala ang bayad. Maaapektuhan ang buong kumpanya.
Tumingin ako sa kanya nang diretso.
—Noong binigyan ninyo ako ng maliit na bonus matapos kong buhatin ang buong proyekto, naisip ninyo po ba kung paano maaapektuhan ang buhay ko?
Namula ang mukha niya.
—Personal na usapan iyon.
—Hindi po. Propesyonal po iyon. Dahil ang kumpanyang hindi marunong kumilala sa tunay na nagtatrabaho ay madalas ding hindi marunong mag-ingat sa kalidad ng proyekto.
Walang nakaimik.
Sa pagkakataong iyon, bumukas ang pinto.
Pumasok ang HR manager na kanina lang ay nagtaas ng boses sa telepono.
Sa likod niya ay ang general manager ng dati kong kumpanya.
Siya ang dating pumirma sa resignation ko nang hindi man lang ako tinignan.
Ngayon, mabilis siyang lumapit sa akin na may pilit na ngiti.
—Mara, matagal na rin. Hindi ko alam na ikaw pala ang ipapadala ng kliyente. Sana sinabi mo agad, napaghandaan sana namin nang mas maayos.
Napangiti ako nang bahagya.
—Nasa official notice po ang pangalan ko. Ipinadala ito tatlong araw bago ang meeting.
Natigilan siya.
Tumingin siya kay Manager Reyes.
Halatang wala silang nagbasa nang maayos.
O baka binasa nila, pero hindi nila inakalang ako iyon.
Marahil para sa kanila, ako pa rin iyong empleyadong puwedeng tawagan, utusan, pagalitan, at balewalain.
Hindi nila inisip na isang araw, ako ang uupo sa kabilang panig ng mesa.
Pinilit ng general manager na maging kalmado.
—Ganito na lang. Mara, alam kong may tampo ka sa amin. Pero hindi naman kailangang dalhin iyon sa trabaho. Puwede nating ayusin ito nang maayos. Kung may kulang na dokumento, bibigyan mo kami ng oras. Tutal, kilala mo naman ang proyekto.
—Kaya nga po malinaw sa akin kung alin ang totoong tapos at alin ang pinilit lang tapusin sa papel.
Tumigas ang mukha niya.
—Mara, mag-ingat ka sa sinasabi mo.
Tahimik kong isinara ang folder.
—Ako po ang dapat magsabi niyan sa inyo.
Pagkatapos ay inilabas ko mula sa bag ang isang hiwalay na envelope.
Iyon ang kopya ng mga email, meeting minutes, at records na itinago ko bago ako umalis.
Hindi para manira.
Kundi para protektahan ang sarili ko.
Isa-isa kong inilapag ang mga dokumento sa mesa.
—Ito po ang mga babala na ipinadala ko noon tungkol sa risk items.
—Ito ang email kung saan sinabi kong hindi pa puwedeng i-mark as resolved ang tatlong issue.
—Ito ang reply ni Manager Reyes na nagsasabing huwag ko raw gawing komplikado ang report dahil kailangan lang naman pumasa ang presentation.
Nang marinig iyon, biglang namutla si Manager Reyes.
Nanginginig ang kamay ni Trisha habang nakatingin sa mga papel.
Ang general manager ay hindi na nakangiti.
Binuksan ko ang huling dokumento.
—At ito po ang internal file revision history. Makikita rito kung kailan pinalitan ang pangalan ng author mula sa akin papunta kay Trisha.
Tahimik ang buong kuwarto.
Sa sobrang tahimik, halos marinig ang tunog ng aircon.
Doon unang nagsalita si Trisha, nanginginig ang boses.
—Ma’am Mara… hindi ko po alam na ganoon ang lalabas. Sinabi lang po sa akin na ayusin ang presentation…
Tumingin sa kanya si Manager Reyes nang masama.
—Manahimik ka.
Pero huli na.
Lahat ay narinig na.
Tumayo ako.
—Dahil sa mga dokumentong ito, hindi ko maaaring aprubahan ang final acceptance ngayong araw.
Nanlaki ang mata ng general manager.
—Mara, pag-usapan natin ito.
—Pag-uusapan po natin. Pero hindi dito.
Tinuro ko ang pinto.
Eksaktong sandaling iyon, pumasok ang legal representative ng bago kong kumpanya kasama ang isa pang senior executive.
May dala silang opisyal na sulat.
Inabot ito sa general manager.
—Dahil sa posibleng misrepresentation ng project status at falsification ng documentation, pansamantala naming isususpinde ang acceptance process.
Nalaglag ang kulay sa mukha ng lahat.
At bago pa sila makapagsalita…
Tumunog ang speakerphone sa gitna ng conference table.
Isang malamig na boses mula sa kabilang linya ang nagsabi:
—This is the head office. We need everyone involved in this project to stay in the room. The internal audit will begin now.
Napahawak si Trisha sa gilid ng mesa.
Si Manager Reyes naman ay dahan-dahang napaupo.
Ako lang ang nanatiling nakatayo.
Hawak ang folder.
Tahimik.
Matatag.
Dahil sa wakas…
Ang proyektong minsan nilang ginamit para yurakan ako…
Ay siya ring magiging dahilan para mabunyag ang lahat.
(Itutuloy sa BAHAGI 3….)